| นิยายไทย-การ์ตูนญี่ปุ่น |
ดร.ปิยะรัตน์ นุชผ่องใส
....๓๑ กรกฎาคม ๒๕๔๕.... |
|
ผลจากการที่ไม่มีตัวหนังสือหรือประโยคให้วัยรุ่นได้เรียนรู้การใช้คำ การใช้รูปแบบประโยคต่างๆ
ทำให้วัยรุ่นและไม่รุ่นในสมัยนี้ อ่านหนังสือกันไม่เก่ง อ่านหนังสือโดยที่ไม่เข้าใจความหมายอย่างถ่องแท้
ซึ่งสังเกตได้จากการพูดและการเขียน ที่ไม่สามารถอธิบายให้ผู้อื่นเข้าใจได้ หรือแม้แต่ตนเองก็ยังไม่เข้าใจ |
|
หนังสือยอดฮิตในหมู่วัยรุ่นไม่ว่าจะเป็นรุ่นเล็กหรือรุ่นใหญ่ในขณะนี้ก็คือหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่น
หนังสือนี้ทำเอาผู้ปกครองหลายคนปวดหัวจนแทบจะเป็นไมเกรนกันอยู่แล้ว เพราะเมื่อเปิดดูเนื้อหาข้างในแล้วมี
แต่รูปภาพเป็นส่วนมาก แถมยังมีรูปที่ไม่น่าดูอีกต่างหาก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องความรุนแรง เรื่องทางเพศ จะห้ามไม่ให้ดูก็เกรงว่า
จะแอบไปดูกับเพื่อนแล้วจะเลยเถิดไปกันใหญ่ สุดท้ายก็ต้องอนุญาตให้ดูได้แต่พ่อแม่ต้องดูด้วย
ที่ต้องใช้คำว่า ดู ก็เพราะว่าเนื้อหาที่เป็นภาษาเขียนให้อ่านนั้นแทบจะไม่มีเลย ซึ่งผลจากการที่ไม่มีตัวหนังสือ
หรือประโยคให้วัยรุ่นได้เรียนรู้การใช้คำ การใช้รูปแบบประโยคต่างๆ ทำให้วัยรุ่นและไม่รุ่นในสมัยนี้ อ่านหนังสือกันไม่เก่ง
อ่านหนังสือโดยที่ไม่เข้าใจความหมายอย่างถ่องแท้ ซึ่งสังเกตได้จากการพูดและการเขียน ที่ไม่สามารถอธิบายให้ผู้อื่นเข้าใจได้
หรือแม้แต่ตนเองก็ยังไม่เข้าใจ ต่างจากคนรุ่นก่อนที่แม้ไม่ชอบวิชาภาษาไทย โดยเฉพาะหลักภาษาไทย
แต่ก็สามารถใช้ถ้อยคำได้สละสลวย อ่านหนังสือ เขียนหนังสือได้ดีกว่าเด็กสมัยนี้ เมื่อลองมาคิดว่าเพราะอะไรถึงเป็นเช่นนี้
ก็ได้แนวคิดว่า น่าจะเกิดจากการที่วัยรุ่นสมัยก่อน นิยมอ่านนิยายกันมากกว่าการ์ตูนญี่ปุ่น
นิยายที่นิยมอ่านก็จะเป็นนิยายที่ผู้เขียนมีความรู้ทางภาษาเป็นอย่างดี เนื้อหาก็สอดแทรกเรื่องราวที่เป็นประโยชน์ในการดำเนินชีวิตประจำวัน
เรียกว่าสอนให้ผู้อ่านรู้จักว่าสิ่งใดควรทำ ไม่ควรทำ อย่างไหนเรียกว่าดี อย่างไหนเรียกว่าไม่ดี ยิ่งอ่านมากก็ยิ่งรู้มาก
มีความเข้าใจในภาษาไทย การใช้ภาษาไทยจึงได้ถูกต้อง แม้จะไม่ค่อยจะสนใจเรียนในห้องเรียนก็ตาม
อย่างไรก็ตาม การที่จะทำให้เด็กวัยรุ่นกลับมานิยมการอ่านนิยายเหมือนก่อนนั้นอาจทำได้ไม่ง่ายนัก
เพราะมีการเปลี่ยนแปลงไปมากในแวดวงของนักเขียน นักเขียนรุ่นเก่าๆ หลายคนได้จากไป มีนักเขียนรุ่นใหม่ๆ
มาแทน ซึ่งแนวการเขียนก็ได้เปลี่ยนตามไปด้วย เนื้อหาของนิยายสมัยนี้ ถ้าไม่สั้นจนเกินไป
ก็ยืดเยื้อหรือเล่ารายละเอียดในบางเรื่องมากเกินไป กว่าจะกลับเข้าเรื่องได้เล่นเอาคนอ่านลืมไปแล้วว่าออกนอกเรื่องตั้งแต่ตรงไหน
อ่านแล้วก็น่าเบื่อ บางเรื่องก็ลงรายละเอียดในเรื่องการมีความสัมพันธ์ทางเพศมากเกินไป
จนไม่รู้ว่านิยายเรื่องนั้นเป็นหนังสือประเภทไหนกันแน่ เพราะเริ่มต้นก็ดูดีเหมาะกับการให้เด็กอ่านแต่พอกลางเรื่องกลับเป็นอีกอย่าง
ทำเอาผู้ใหญ่หลายคนชักอยากจะเซนเซอร์หนังสือกันบ้างแล้ว สิ่งที่ขาดในนิยายปัจจุบันนี้เห็นจะเป็นเรื่องของการมีกุศโลบายในการให้ความรู้
การสอนผู้อ่านอย่างแยบยล เราจะเห็นได้ว่ามีหนังสือหลายเล่มที่ดีๆ แต่วัยรุ่นไม่อ่าน เพราะมันสอนกันตรงๆ เกินไป
หรือไม่ก็ยากเกินกว่าจะอ่านเข้าใจได้
ในเวลาเดียวกันเรื่องของศิลปะเริ่มเข้ามามีบทบาทในวัยรุ่น การที่ชีวิตวัยรุ่นมีอะไรต่ออะไรที่ทำให้เครียดมากขึ้น
ทำให้วัยรุ่นอยากปลดปล่อยความเครียดต่างๆ ไปจากตัว ซึ่งศิลปะได้เข้ามาช่วยในจุดนี้ได้อย่างมาก
เริ่มจากการอ่านการ์ตูนตลกแบบไทยๆ เช่น ต่วยตูน ฯ แล้วก็ตามมาด้วยการ์ตูนแบบญี่ปุ่นที่แต่เดิมจะเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับเจ้าชาย
เจ้าหญิง มีรูปวาดคนสวยๆ จนหลายคนหลงใหลพระเอกนางเอกในจินตนาการ
เนื้อเรื่องก็มีให้อ่านชวนติดตามมากกว่าการ์ตูนญี่ปุ่นสมัยนี้ การเปลี่ยนแปลงของรูปแบบการ์ตูนในญี่ปุ่นนั้นมาจากวัฒนธรรม
ที่เปลี่ยนไปของสังคมญี่ปุ่น การที่วัฒนธรรมตะวันตกได้เข้ามามีอิทธิพลต่อแนวคิดของวัยรุ่นทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงของสังคมวัยรุ่น
ในญี่ปุ่นอย่างรวดเร็ว และแพร่มาถึงประเทศไทยด้วย การที่การ์ตูนญี่ปุ่นเข้ามาสู่ในหมู่วัยรุ่นไทยอย่างรวดเร็วน่า
จะมีสาเหตุส่วนหนึ่งจากการที่บริษัทญี่ปุ่นได้มาลงทุนเปิดโรงพิมพ์ในประเทศไทย พิมพ์หนังสือภาษาญี่ปุ่น หนังสือภาษาไทย
และภาษาอังกฤษ เนื่องจากต้นทุนถูกกว่าที่ญี่ปุ่น
สมัยก่อนร้านเช่าหนังสือนิยายเปิดให้บริการกันมากมายก็ยังไม่พอกับความต้องการ แต่เดี๋ยวนี้ร้านเช่านิยายกำลังจะหายไป
โดยมีร้านเช่าหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่นมาแทนที่ นิยายไทยอย่างมากก็สอง สามเล่มจบ ส่วนการ์ตูนญี่ปุ่นนั้นมีเป็นสิบยี่สิบตอนจบ
เรียกว่ารับทรัพย์ได้นานกว่าการให้เช่านิยายหลายเท่านัก อย่างนี้แล้วเป็นเรื่องธรรมดาที่เจ้าของร้านย่อมจะลงทุนซื้อหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่น
มากกว่านิยายไทย หากคนซื้อนิยายอ่านน้อย คนเขียนนิยายย่อมได้รับผลกระทบอย่างแน่นอน
ดังนั้นนักเขียนรุ่นใหม่หลายคนจึงต้องหาวิธีทำให้คนซื้อนิยายมาอ่าน โดยพยายามเขียนให้เนื้อเรื่องเป็นไปตามกระแส
ของวัยรุ่นโดยไม่คำนึงหรืออาจคิดไม่ถึงว่าจะส่งผลต่อความนึกคิดของวัยรุ่นที่อ่านหนังสืออย่างไรบ้าง
แต่ก็ยังมีนักเขียนบางคนที่พยายามรักษาแนวการเขียนของตน ยึดมั่นในปรัชญาของตนเอง ซึ่งก็น่าชื่นชมเป็นอย่างยิ่ง
จากนี้ไปคงต้องจับตามองว่าระหว่างนิยายไทยกับการ์ตูนญี่ปุ่นอันไหนจะอยู่ อันไหนจะไป และก็อดที่จะคิดต่อไปไม่ได้ว่า
ถ้าการ์ตูนญี่ปุ่นเป็นฝ่ายที่เข้ามามีอิทธิพลในวัยรุ่นมากกว่านี้ การสื่อสารของวัยรุ่นหรือคนรุ่นใหม่คงต้องใช้รูปภาพแทนภาษาพูดหรือภาษาเขียน
หรือว่ามันถึงเวลาแล้วที่โลกเราจะย้อนไปสมัยยุคหินอีกรอบละมังคะ
 
|
|