๕ มิ.ย. ๔๔
อัธยา โกมลกาญจน
ผู้แต่งนวนิยายเรื่องนี้คือ Thomas Hardy (1840-1928)
สังกัดกลุ่มธรรมชาติศึกษาที่สนใจเรื่องสภาพแวดล้อม
ทั้งนี้อาจเป็นด้วยอาชีพแรกเริ่มของเขาคือสถาปนิก
กับด้วยอารมณ์ที่ค่อนข้างอ่อนไหวที่ผสมผสานด้วยความเชื่อในแนวคิดของชาร์ลส์ ดาร์วิน
วิชาฟิสิกส์ และปรัชญาในคริสต์ศตวรรษที่ 17
กับสิ่งสำคัญตามหลักคณิตศาสตร์ของไอแซค นิวตันทำให้ฮาร์ดี
คือคนที่ยืนอยู่ตรงกลาง
ระหว่างความเชื่อที่เป็นเหตุเป็นผลตามแบบคณิตศาสตร์กับความเชื่อในเรื่องโชคชะตาของมนุษย์
ทั้งนี้มีส่วนที่เขาแสดงออกมาพร้อมกันคือ
ความเชื่อในเรื่องอารมณ์ทางเพศว่ามีอำนาจลึกล้ำจนในบางครั้งบุคคลไม่อาจฝ่าฝืนได้
ฮาร์ดีเขียนบทร้อยกรองไว้บ้าง กับนวนิยายที่ไม่ได้ใช้ชื่อจริงสองเรื่องคือ
Desperate Remedies (1871) และ Under the Greenwood Tree (1871)
ต่อมาจึงเริ่มที่ใช้ชื่อจริงคือ A Pair of Blue Eyes (1873) Far From The Madding Crowd (1874)
เรื่องที่เสมือนเป็นการจำลองภูมิประเทศรอบตัวอันงดงามมาบรรยายไว้คือ
The Woodlander (1887) และเรื่องสั้นสองเรื่องคือ
Wessex Tales (1888) กับ Life's Little Ironies (1894)
และ The Return of the Native (1878) และ Mayor of Casterbridge (1886)
ส่วน Tess of the D'Ubervilles เป็นเรื่องที่แต่งในปี ค.ศ.1891
วางพลอตเรื่องเป็น Philosophical realism
ที่ค่อนข้างจะเน้นเรื่องความรัก
และความต้องการที่บางครั้งก็ทำให้ผู้คนหลงลืมความดี
ตัวอย่างบุคคลในเรื่องคืออเล็คที่กลับใจจะทำความดีเมื่อพบเทสส์
ความตั้งใจดีนี้นก็ถูกลบด้วยความต้องการเทสส์ผู้งดงามกลับมาเป็นภรรยาของตนอีกทั้งๆ
ที่รู้ว่านางไม่ได้มีความรักตอบตนเลย
ผู้อ่านสามารถใช้จินตนาการย้อนไปถึงตอนปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19
ถึงสถานที่ดำเนินเรื่องคือ อังกฤษ
มีลักษณะเป็นแนวคลาสสิกใหม่ที่ตัวละครไม่จำเป็นต้องเป็นคนดีแบบไม่มีที่ติ
แต่จะเป็นเหมือนคนในชีวิตจริงที่มีความรัก โลภ โกรธ
และหลงเป็นธรรมดา ผู้เขียนพยายามย้ำว่า ทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
เป็นเพราะอิทธิพลของโชคชะตาเหนือมนุษย์
นับแต่ตอนเริ่มเรื่องที่อาจจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นแก่ชีวิตของเทสส์เลย
ถ้าพ่อของเทสส์จะไม่บังเอิญไปสืบรู้ว่าตัวเองมีเชื้อสายตระกูลดูเบอร์วิลล์
หรือหาก Angel เห็นจดหมายที่เทสส์สอดไว้ใต้ประตูห้อง
ชีวิตของเทสส์ก็จะเปลี่ยนไปเป็นอีกคนละเรื่องทีเดียว
โชคชะตาจึงเป็นตัวกำหนดให้ทุกสิ่งเกิดขึ้น
และเรียงลำดับเหตุการณ์เสร็จว่าจะต้องเกิดอะไรขึ้นบ้าง
ฮาร์ดีเน้นว่าเทสส์เป็นผู้บริสุทธิ์
เธอไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบต่อการกระทำของเธอเนื้อเรื่องย่อ
 |
Jack Durbey รู้สึก "เชิด"
มากทีเดียวที่รู้ว่าเขานั้นเป็นผู้สืบเชื้อสายตระกูลดูร์เบอร์วิลล์ที่แสนจะมีชื่อเสียงเลื่องลือ
ความที่ก่อนหน้านี้
เขาก็ไม่ได้ประกอบอาชีพเป็นเรื่องเป็นราว
นอกจากจะหาเงินมาพอซื้อข้าวกินประทังชีวิตคนภายในครอบครัวไปวันๆ
กับมีเงินเล็กน้อยพอเป็นค่าเบียร์ของตัวเองเท่านั้น
พอรู้ว่าตัวเองเป็นคน "มีเทือกเถาเหล่ากอ"
เขาก็เลยยิ่งไม่ทำงาน เขามึความรู้สึกว่าผู้ดีจะต้องไม่ทำงานเยี่ยงกรรมกรหาเช้ากินค่ำ
และเพื่อเป็นการยืนยันฐานะของตัวเองให้ปรากฎ
ทั้งสองสามีภรรยาจึงขอให้ลูกสาวคนโตคือ Tess
ไปเยี่ยมเยียนครอบครัว |
| Stoked'Urbervilles ที่มักแสดงตัวเองเช่นกันว่าเป็นเชื้อสายคนดังเหมือนๆ กับพ่อของเทสส์ ข้างมารดาของเทสส์ก็หวังว่าคนในตระกูลนี้คนใดคนหนึ่งจะพอใจเทสส์ และเทสส์ก็จะได้แต่งงานกับลูกชายของตระกูลนี้ในวันข้างหน้า | |
|
เมื่อเทสส์เดินทางไปพบผู้ที่เธอคิดว่าเป็นญาติ
เธอก็ได้พบกับครอบครัวที่ผู้เป็นมารดาตาบอดกับลูกชายที่ท่าทาง
"ป้อ" เป็นเจ้าชู้ไก่แจ้ เทสส์รู้สึกตัวเองว่าไม่ชอบใจครอบครัวนี้เลยโดยเฉพาะผู้ที่เป็นลูกชายชื่อ
Alec เขาใช้เล่ห์เหลี่ยมหลอกให้เทสส์ไปเลี้ยงไก่
และปิดบังไม่ให้เธอรู้ว่ามารดาของเขาไม่ได้สนใจเทสส์ในฐานะญาติแต่อย่างใด
เทสส์ต้องทำงานหนักเพื่อหาเงินมาเลี้ยงครอบครัว
ทำให้ไม่สามารถที่จะทำตามใจตัวเองคือ
ได้กลับไปอยู่ที่บ้านของเธอกับบิดามารดา
ในส่วนของอเล็คนั้น เทสส์รู้ว่าชายหนุ่มไม่ได้หวังดีต่อเธอในฐานะญาติ
แต่เขาน่าจะ "คิดมิดีมิร้าย" กับเธอมากกว่า
แต่อนิจจา ในที่สุดเทสส์ผู้แสนบริสุทธิ์
ก็ไม่สามารถเอาตัวรอดจากเงื้อมมือของเขาได้เมื่อเขาปลุกปล้ำเธอในวันหนึ่ง | |
|
เทสส์กลับบ้านหลังจากนั้น เธอเล่าเรื่องร้ายๆ
ให้มารดารับทราบ แต่แทนที่จะปลอบใจหรือหาทางช่วยเหลืออย่างอื่น
แม่ของเทสส์กลับกังวลแต่ว่าชายหนุ่มจะไม่แต่งงานกับเทสส์
เมื่อไม่มีทางออกอย่างอื่น
เทสส์จึงต้องอดทนออกไปทำนาโดยไม่สนใจการนินทาว่าร้ายจากเพื่อนๆ
ที่มักพูดจากระทบกระแทกแดกดันเธออยู่บ่อยๆ
เหตุการณ์คงจะดีขึ้นและทุกคนอาจจะลืมเมื่อเวลาผ่านไปสักพัก
แต่เทสส์ก็ไม่โชคดีอย่างนั้นเพราะอเล็คได้ตามตื๊อ
และบังคับให้เธอยอมเป็นของเขาครั้งแล้วครั้งเล่าจนในที่สุดเธอก็ตั้งครรภ์
เทสส์ไม่ต้องการให้อเล็ครู้ว่าเธอกำลังจะมีลูกกับเขา
เพราะเธอไม่ต้องการอยู่กินกับผู้ชายคนนี้ไปตลอดชีวิต
เธอพยายามหนีไปทำงานที่อื่นอย่างหลบๆ ซ่อนๆ
จนในที่สุดเธอก็คลอดลูกโดยอเล็คไม่รู้เลยว่าเขานั้นได้เป็นพ่อคนแล้ว
น่าเสียดายที่เด็กอายุไม่ยืน
และเสียชีวิตลงภายหลังลืมตาออกมาดูโลกได้ไม่นาน
เทสส์เสียใจมาก เธอหนีเตลิดต่อไปจนได้ไปทำงานในฟาร์มโคนมแห่งหนึ่ง | |
เทสส์ได้รับความเมตตาอย่างดีที่ฟาร์มแห่งนี้
และเธอยังได้พบชายหนุ่มคนหนึ่งชื่อ Angel Clare
ลูกชายนักบวชที่กลับสนใจเรื่องการทำไร่
เขาต้องการเป็นเจ้าของฟาร์มในอนาคตมากกว่าที่จะสืบสภาพความเป็นนักบวชจากบิดา
แองเจลสมัครไปทำงานในฟาร์มหลายแห่ง
โดยมีจุดประสงค์ที่จะเรียนรู้วิธีการทำฟาร์มแต่ละแห่ง
เพื่อประโยชน์ของเขาในฐานะเจ้าของฟาร์มในอนาคต
มีสาวๆ หลายคนสนใจแองเจล
แต่แองเจลสนใจเทสส์มากที่สุด
เขาคิดว่าเทสส์เป็นสาวน้อยที่ดูบริสุทธิ์
และไร้เดียงสาชนิดที่ไม่มีสาวใดเทียบได้เลย
ฝ่ายเทสส์เองก็พอใจแองเจล
แต่เธอก็คิดว่าตัวเองเป็นแม่มดที่หลอกลวงแองเจล
เธอพยายามปฏิเสธแองเจลตลอดมา
เธอขอให้เขาสนใจคนอื่น
เพราะเธอไม่คิดว่าลูกชายของเจ้าวัดอย่างเขา
จะเหมาะสมกับสาวในฟาร์มโคนมอย่างเธอ | |
|
แองเจลไม่สนใจเรื่องความต่ำต้อยของเทสส์
เขาสารภาพกับบิดามารดาว่าเขารักเทสส์
และต้องการแต่งงานกับเธอ
พ่อแม่ของแองเจลไม่เห็นด้วยแต่ในที่สุดก็ต้องยอม
เพราะแองเจลยืนยันที่จะแต่งงานกับเทสส์ให้ได้
เขาให้เหตุผลที่เลือกแต่งงานกับเทสส์ว่าเพราะเขารักเธอ
และยังหวังต่อไปว่า
การที่เทสส์เคยทำงานในฟาร์ม
จะมีส่วนช่วยเขาผู้จะเป็นเจ้าของฟาร์มขนาดใหญ่ในอนาคต |
 |
|
เทสส์เองก็รักแองเจล
แต่เธอไม่เคยลืมคืนที่อเล็คข่มขืนเธอที่เธอถือเสมือนเป็นตราบาปประทับที่ตัวเธอ
ทำให้เธอไม่ใช่หญิงสาวบริสุทธิ์สะอาดอย่างที่แองเจลคิด
เธอพยายามปฏิเสธแองเจลครั้งแล้วครั้งเล่า
จนต่อมาพ่อแม่ของเทสส์ต้องขอร้อง
ให้เธอแต่งงานกับใครก็ได้ที่สามารถช่วยครอบครัวของเธอ
เทสส์จึงตัดสินใจแต่งงานกับแองเจล
คืนก่อนแต่งงานที่เทสส์ผลัดแล้วผลัดเล่ามาหลายครั้ง
เพราะเธอรู้สึกว่าตัวเธอไม่มีค่านั้น
เธอได้เขียนจดหมายถึงแองเจลเล่าเรื่องทั้งหมดระหว่างเธอกับอเล็ค
เธอสอดจดหมายไว้ใต้ประตู
เธอแน่ใจว่าเมื่อแองเจลเห็นจดหมาย
เขาจะต้องไม่แต่งงานกับเธออย่างเด็ดขาด
แต่แล้วก็ผิดคาด แองเจลยังคงปฎิบัติต่อเธอ
อย่างอ่อนหว่านเหมือนไม่สนใจกับความผิดที่เธอสารภาพไว้ในจดหมาย
เทสส์คิดว่าเขาคงอภัยให้เธอ
และเธอก็ยิ่งเพิ่มพูนความรักต่อเขาจนมากล้น
เธอคงจะมีความสุข
และรักเขาอย่างนั้นไปเรื่อยๆ ถ้าไม่บังเอิญเธอได้รับรู้ในภายหลังว่า
แท้จริงแล้วแองเจลไม่เห็นจดหมายฉบับนั้น
เธอจึงพยายามเล่าถึงอดีตของเธอให้เขาฟังอีก
เธอเล่าเป็นจริงเป็นจังจนแองเจลคิดว่าเธอล้อเขาเล่นเขาไม่มีวันเชื่อเป็นอันขาดว่า
ผู้หญิงสาวบริสุทธิ์แสนหวานอย่างเทสส์จะเป็นหญิงผู้มีบาปอย่างที่เธอเล่า
ทั้งสองจึงแต่งงานกันโดยแองเจลไม่รู้เรื่องอเล็ค
และเรื่องลูกของเทสส์ที่ตาย
ในคืนวันแต่งงานนั้นเองที่แองเจลสารภาพเรื่องความเสเพลของเขาตามประสาหนุ่ม
เทสส์จึงเล่าเรื่องของเธอกับอเล็คอีก
เธอหวังว่าเขาจะยกโทษให้เธอเหมือนที่เธอยกโทษให้กับความผิดในอดีตของเขา
แต่การณ์กลับกลายเป็นว่าครั้งนี้แองเจลอี้งไป
และไม่พูดกับเทสส์อีก คำสุดท้ายที่เขาบอกเธอคือ
เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่เขารักต่อไปแล้ว เขาไม่สามารถทนอยู่กับเธอได้
แต่จะรีบพาเธอไปส่งบ้าน และจากไปทันที
เมื่อแยกจากเทสส์แล้ว แองเจลก็กลับบ้าน
และรีบเดินทางไปบราซิลซึ่งเขาหวังที่จะซื้อฟาร์มที่นั่น
ในชั้นต้น ทั้งเทสส์ และแองเจลต่างไม่บอกพ่อแม่ของตนเรื่องสาเหตุการแยกทางกัน
จนเมื่อเวลาผ่านไประยะหนึ่ง เทสส์จึงเล่าเรื่องทั้งหมดให้มารดาของเธอรับทราบ
นางตกใจมาก และต่อว่าต่อขานเทสส์เป็นการใหญ่ที่ไม่น่าจะบอกเรื่องที่ผู้ชายที่เป็นสามีไม่อยากรู้
คือเรื่องอดีตของภรรยาให้เขาทราบ
ฝ่ายแองเจลนั้นยังเป็นห่วงเทสส์อยู่
เขาทิ้งเงิน และเครื่องเพชรจำนวนหนึ่งที่แม่ทูนหัวให้เขาไว้ให้เทสส์
เทสส์เอาเพชรไปฝากธนาคารแต่ใช้เงินสำหรับเลี้ยงดูพ่อแม่
เมื่อเงินหมด ทั้งครอบครัวก็เกิดหิวโหยอีกโดยที่พ่อของเทสส์
ก็ยังหลงปลื้มในชาติตระกูลสูงส่งจนไม่คิดที่จะออกทำงานหาเงินอีก
เทสส์ต้องตระเวนไปหางานทำตามไร่หลายแห่ง
เธอทำงานหนักเพื่อเลี้ยงตัวเอง และครอบครัว
จนวันหนึ่งเทสส์ก็ได้พบอเล็คในงานที่ไร่แห่งหนึ่ง
ก่อนหน้านั้นอเล็คได้ไปพบพ่อของแองเจล
และต้องการจะเลิกความเลวร้ายในอดีตด้วยการขอบวช
ดังนั้นจึงมีวี่แววอยู่เหมือนกันว่าอเล็คต้องการเป็นคนดี
แต่เทสส์นั้นคิดตลอดเวลาว่าอเล็คเป็นคนเลว
ยิ่งเขากลับมาติดตามเธออีก เทสส์ก็ยิ่งร้อนใจ และกลัวมาก
เทสส์จึงเขียนจดหมายไปถึงแองเจล โดยส่งผ่านทางบิดามารดาของแองเจล
เธอเขียนบอกไปในจดหมายว่าเธอรัก และต้องการแองเจลเท่านั้น
และตอนนี้ก็มีศัตรูรังควานเธออยู่
เธอขอให้เขายกโทษ และกลับมาหาเธอ
เป็นเวลาหลายเดือนก่อนที่จดหมายจะถึงมือแองเจล
และอเล็คก็กลับอ่อนโยน และเอาใจใส่ครอบครัวของเธอเป็นอย่างดีจนเทสส์เริ่มใจอ่อน
เธอเฝ้ารอจดหมายตอบจากแองเจล แต่เขาก็เงียบหาย
เธอเฝ้าเขียนจดหมายไปต่อว่าเขาอีกว่าเขาใจร้ายไม่ยกโทษให้เธอ
ดังนั้นเธอก็จะไม่ยกโทษให้เขา เธอจึงไปหาอเล็ค
และยอมเป็นภรรยาของเขาอีกครั้งหนึ่ง
ฝ่ายแองเจลเมื่อได้รับจดหมายจากเทสส์
เขาสงสารเธอมาก และตัดสินใจเดินทางกลับ
เขาต้องการบอกเธอว่า เขายกโทษให้เธอแล้ว
แต่เนื่องจากเขาได้รับจดหมายช้ามาก เมื่อพบเทสส์อยู่กับอเล็ค เขาจึงได้แต่เสียใจ
และตัดสินใจจากไป
ฝ่ายเทสส์ก็กลับรู้สึกไม่มีความสุขที่จะอยู่กับอเล็คต่อไป
เธอไม่สามารถลืมแองเจลได้ แต่ก็คงจะไม่มีทางออกอย่างอื่นถ้าอเล็คยังมีชีวิตอยู่
เธอจะต้องทำให้อเล็คสูญหายไปจากโลกนี้เท่านั้น
เธอตัดสินใจลอบแทงอเล็คขณะที่เขานอนหลับ
และออกวิ่งตามแองเจลที่กำลังเดินทอดอาลัยไปตามถนน
เทสส์ตามมาทันแองเจล
เขาบอกเธอว่าเขาอภัยให้เธอทุกอย่างรวมทั้งเรื่องที่เธอฆ่าอเล็คด้วย
ทั้งสองมีความสุขอยู่ด้วยกันโดยที่ตลอดเวลาแองเจลก็เกรงเหลือเกินว่าตำรวจจะตามมาพบเทสส์
ในที่สุดตำรวจก็ตามมาพบคนทั้งสอง เทสส์กำลังหลับ
แองเจลบอกตำรวจให้รอจนเทสส์ตื่น
เธอลืมตาขึ้นเห็นคนแปลกหน้ายืนอยู่รอบตัวเธอ
และเธอก็เดาเหตุการณ์ออก เธอรู้แน่ว่าเธอจะต้องถูกแขวนคอตามโทษานุโทษ
แต่เธอก็ไม่กลัว เธอบอกตัวเองว่าเธอมีความสุขอย่างเหลือล้นกับชายที่เธอรักแล้ว
แม้จะเป็นชั่วสองสามวัน แต่เธอก็ยินดีรับผลที่เลวร้ายที่สุดหลังจากนั้นโดยไม่หวาดกลัวเลย | |
ข้อคิดจากนิยายเรื่องนี้
ผู้อ่านอาจจะคล้อยตามผู้แต่งที่เน้นเรื่องโชคชะตาที่ลิขิตมนุษย์
แต่ถ้ามองในมุมกลับว่า แท้จริงแล้วคนที่ลิขิตชีวิตก็คือมนุษย์เอง
นับตั้งแต่พ่อของเทสส์ถ้ารู้จักทำการงานเหมือนคนอื่นๆ
ครอบครัวก็คงไม่เดือดร้อน
ฝ่ายแองเจลถ้ารู้จักการให้อภัยตั้งแต่ครั้งแรกก็คงจะไม่ทำให้คู่รักทั้งสองต้องแยกจากกัน
หรือเทสส์เองก็น่าจะรู้หน้าที่ที่ตนเป็นภรรยาของอเล็คในครั้งที่สองว่าเป็นการตัดสินใจของเธอเอง
ถ้าจะไม่คิดฟุ้งซ่านอยากจะกลับไปคืนดีกับแองเจล เรื่องร้ายก็คงจะไม่เกิดขึ้น