A Woman's Life
๒๔ ก.ค. ๔๔
อัธยา โกมลกาญจน
เป็นนวนิยายที่เขียนโดยนักเขียนชาวฝรั่งเศส
ที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นนักเขียนเรื่องสั้นชั้นนำในแวดวงวรรณกรรมโลกคือ
Guy de Maupassant (1850-1893)
เขาเกิดที่ Chateau de Miromesnil,Normandy
จบการศึกษาจากวิทาลัยที่ Yvetot and Rouen
ในวัยเยาว์ได้เป็นสมาชิกของกลุ่มวรรณกรรมที่สนใจเรื่องงานของ Gustave Flaubert
ซึ่งได้สอนเทคนิกพิเศษในการเขียนแก่เดอโมปัสซังต์เป็นส่วนตัว
ทำให้เขาได้เริ่มงานเขียนชิ้นแรกคือ "Boule de suif" (Ball of Fat,1880)
จัดเป็นงานวรรณกรรมชิ้นเยี่ยมเล่มหนึ่ง ต่อมามีเรื่องสั้นอื่นๆ
ตามมากว่า200 เรื่อง เรื่องที่ดังมากเรื่องหนึ่งคือ "La Parure" (The Necklace,1884)
และต่อเนื่องมาอีก13 ปี ที่เดอ โมปัสซังต์จะเขียนเรื่องเกี่ยวกับความโหดร้ายที่มนุษย์กระทำต่อกัน
เรื่องของเขาถูกแปลเป็นภาษาอังกฤษหลายเล่ม และหลายชุด เช่น
Complete Short Stories(1955) เป็นต้น
เดอ โมปัสซังต์ส์เขียนนวนิยายอีกหลายเรื่อง เช่น
A Woman's Life (1883) Bel Ami (1885)
The Two Brothers (1888) The Master Passion (1889)
และ Our Hearts(1890) เป็นต้น
สำหรับเรื่องThe Woman 's Life
เป็นเรื่องแนวนิยมธรรมชาติ ที่กำหนดเวลาไว้ประมาณต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19
เริ่มเรื่องที่แคว้นนอร์มังดี และเกาะคอร์สิกา
พิมพ์ครั้งแรกใน ค.ศ.1883 เป็นนวนิยายเรื่องยาวชิ้นเยี่ยมของเดอ โมปัสซังต์
บรรยายถึงความคิด และโชคเคราะห์ของสตรีที่เป็นตัวเอกของเรื่องคือ
Jeanne de Lamare
เนื้อเรื่องย่อ
ในฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ.1819 นั้น Jeanne Le Perthuis des Vauds
กับบิดามารดาพากันย้ายไปอยู่ที่ปราสาทเก่าๆ หลังหนึ่งชื่อ Poplars
ที่ชายฝั่งนอร์มังดี ประเทศฝรั่งเศส ท่านบารอน Simon -Jacques Le Perthuis des Vauds
เคยเป็นเจ้าของทรัพย์สินมหาศาล แต่เพราะการใช้เงินแบบคนมือเติบ
ทำให้ในที่สุดท่านรู้สึกหวาดเกรงว่าทรัพย์สินจะหมดไปเปล่าๆ
ทางที่ดีจึงควรย้ายไปอยู่ที่ปราสาทในชนบทอย่างเงียบๆจะดีกว่า
ระยะเวลา 5 ปีที่ย้ายมาอยู่ในบ้านใหม่
จีนผู้เป็นลูกสาวได้ใช้ชีวิตอยู่แต่ในคอนแวนต์
เธอจึงได้แต่ตั้งความหวังแบบคนช่างฝันว่า
วันหนึ่งเธอจะได้พบหนุ่มหล่อแสนดีสักคนที่จะมาขอเธอแต่งงาน
และได้อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขตลอดชีวิต |
|
ความหวังของจีนถูกเติมเต็ม เมื่อเธอได้มีโอกาสใช้ชีวิตในท้องทุ่งแสนสวย
ได้ว่ายน้ำทะเล และล่องเรือสำราญไปตามลำน้ำ
ครั้นแล้ว เธอก็ได้พบหนุ่มเพื่อนบ้านชื่อ Viscount Julien de Lamare
ผู้เรียกตัวเองว่า "นายลาแมร์"อย่างง่ายๆ ทั้งสองกลายเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน |
 |
ต่อมา ท่านบารอนได้ซื้อเรือลำหนึ่งให้ลูกสาว
และได้เชิญบาทหลวงมาทำพิธีเจิมให้
ซึ่งสำหรับจีนนั้น ไม่ได้มองเพียงเป็นการเจิมเรือ
เธอฝันที่จะให้เป็นพิธีแต่งงานระหว่างเธอกับชายหนุ่มสักคนมากกว่า
ดังนั้นเมื่อจูเลียนขอแต่งงานกับเธอ เธอจึงตกลงทันที
ทั้งสองคนได้หมั้นกันในฤดูร้อน และหลังจากนั้นอีก 6 สัปดาห์ ทั้งสองก็แต่งงานกัน
จีนต้องการไปฮันนีมูนที่เกาะคอร์สิกา
และเธอก็สมหวังเมื่อสามีของเธอยินยอมโอนอ่อนผ่อนตาม
จีนจึงยิ่งหลงรักสามีของเธอมากขึ้นทุกวัน
เพราะเธอคิดว่าจูเลียนช่างเป็นชายที่เพียบพร้อมเสียนี่กระไร
จนกระทั่งเมื่อทั้งสองเดินทางไปถึงปารีส
จีนก็เริ่มมีเรื่องตกใจเมื่อเธอได้ขอเงินของเธอเองในกระเป๋าที่เธอฝากให้สามีเก็บไว้
เพื่อจะนำมาซื้อของขวัญสักชิ้นให้บิดามารดาของเธอ
จูเลียนไม่ยอมให้ และยังบังคับให้เธอสามารถถือเงินไว้ได้เพียง 100 ฟรังก์เท่านั้น
และจีนก็ไม่กล้าขอเงินเพิ่มจากเขาอีก
เธอเริ่มรู้สึกว่าสามีน่าจะไม่ใช่ชายที่สมบูรณ์พร้อม (คือตามใจเธอทุกอย่าง)
ดังที่ฝันไว้อีกต่อไป
ทั้งสองสามีภรรยาเริ่มเรียนรู้จักกันมากขึ้นตามลำดับเมื่อกลับจากฮันนีมูน
โดยเฉพาะจีน เธอต้องยอมให้สามีเป็นผู้จัดการดูแลทรัพย์สินของเธอทั้งหมด
จูเลียนชอบสวมใส่เสื้อผ้าขมุกขมอมไม่ยอมเปลี่ยนตลอดฤดูหนาว
และต่อมาก็ขายม้าเทียมรถไปหมดโดยอ้างว่าเพื่อลดค่าใช้จ่าย
เขาสั่งให้ใช้ม้าแกลบแทน เมื่อจีน
และพ่อแม่พากันหัวเราะขัน จูเลียนก็แสดงความโกรธกริ้วอย่างมาก |
ในเดือนมกราคมต่อมา บิดามารดาของจีนได้เดินทางไปเมืองรูอัง
ปล่อยให้จีนผู้ฝันสลายอยู่กับสามีของเธอตามลำพัง
และตอนนี้เองที่เธอได้พบว่าสาวใช้ที่เป็นอดีตพี่เลี้ยงของเธอด้วยคือ
Rosalie คลอดลูกไม่มีพ่อ จูเลียนขอให้ไล่โรซาลีกับลูกไปเสีย
แต่จีนนั้นรักโรซาลี จึงไม่ยอมตามใจสามี
และสองสามอาทิตย์ต่อมาเธอกลับพบสามีของเธอกับโรซาลีอยู่บนเตียงด้วยกัน
จีนเสียใจมาก และคิดว่าเธอควรจะหาทางหนีไปจากเรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้น
ดังนั้นเธอจึงออกไปที่หน้าผาริมทะเลในคืนหนึ่งเพื่อจะฆ่าตัวตาย
แต่จูเลียนตามไปพบ และพาเธอกลับบ้าน
ซึ่งจีนก็ยอมกลับมาด้วยความเจ็บช้ำทางใจ และกาย
|
 |
จีนพยายามทำใจให้คลายจากความทุกข์อยู่ระยะหนึ่ง
เมื่อบิดามารดาเดินทางกลับมา เธอจึงเล่าเรื่องทั้งหมดให้ท่านทั้งสองรับทราบ
ส่วนโรซาลีก็สารภาพกับเธอว่า จูเลียนข่มขืนเธอตั้งแต่วันแรกที่เขามาที่บ้านนี้
|
ท่านบารอนตัดสินใจส่งโรซาลีกับลูกไปอยู่ที่อื่น
ฝ่ายจีนก็ต้องการหย่าขาดจากสามี พอดีเธอรู้ตัวว่าเธอท้อง
และท่านบาทหลวงได้ช่วยเกลี้ยกล่อมให้ทั้งสองสามีภรรยาคืนดีกัน จีนจึงยอม
จีนคลอดบุตรในเดือนกรกฎาคมหลังจากแต่งงานได้หนึ่งปี
เธอทุ่มเทความรักที่เคยมีต่อสามีมาที่ลูกอย่างมากมาย
จนแม้แต่จูเลียนก็รู้สึกว่าเขารับไม่ได้
จูเลียนกลับไปเพิ่มความสนิทสนมกับเพื่อนบ้านใหม่คือ Count and Countess de Fourville
ทั้งสองสามีภรรยามักแสดงว่าต่างรักกันอย่างดูดดื่มหวานชื่นตลอดมา
แต่เมื่อรู้จักกับครอบครัวเดอ ลาแมร์แล้ว
ได้มีผู้พบเห็นฝ่ายภรรยาคือ Gilberte de Fourville
มักจะขี่ม้าไปไหนมาไหนกับจูเลียนทุกวัน แม้แต่จีนเอง
เมื่อได้ออกไปขี่ม้าเล่นที่ป่าใกล้บ้านในวันหนึ่ง
เธอก็พบม้าของจูเลียนกับกิลเบิร์ตถูกผูกอยู่ด้วยกันโดยบังเอิญ
เธอไม่เห็นเจ้าของม้าทั้งสอง แต่เธอก็พอจะคาดเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ต่อมาภรรยาของท่านบารอนได้ถึงแก่กรรมลง
และจีนก็ต้องช็อคอีกครั้งที่รับจดหมายของมารดาว่า มีการเล่นรักกับบุคคลอื่นเหมือนกัน
เธอรู้สึกผิดหวังในพฤติกรรมที่ซ่อนเร้นของมารดา
และพลอยปิดเรื่องที่เธอรู้เกี่ยวกับจูเลียน และเคาน์เตสส์ด้วย
ความจริงมีคนล่วงรู้ความลับทั้งสองเรื่องอีกคนหนึ่งคือ
พระประจำหมู่บ้าน Abbe Picot
ท่านไม่ต้องการแพร่งพรายให้ผู้ใดรู้เลย
จนวันหนึ่งที่เห็นจะเรียกได้ว่าเป็นวันไม่ดี
เมื่อบาทกลวงปิโกต์ต้องเดินทางไปที่อื่น
และผู้ที่มาทำงานแทนคือ Abbe Tolbiac
ที่ค่อนข้างจะเป็นคนหัวเก่าจึงทนไม่ได้เมื่อรู้เรื่องจูเลียนกับกิลแบร์ต เดอ โฟวิลล์
ท่านนำเรื่องมาบอกจีน แต่จีนปฎิเสธที่จะไปจากสามี
และไม่เห็นด้วยที่จะนำเรื่องไปบอกท่านเคานต์
บาทหลวงโทลเบียคจึงนำเรื่องไปบอกสามีของกิลแบร์ตเอง
|
ท่านเคานต์โกรธมาก
ดังนั้นในวันหนึ่งที่ทั้งจูเลียนกับกิลแบร์ตลักลอบพบกันในกระท่อมคนเลี้ยงแกะ
ท่านเคานต์ผู้มีแรงมหาศาลจึงพังกระท่อมเข้าไป
กระท่อมพังทับร่างทั้งสองที่แหลกเหลวอยู่ภายใต้ซากปรักหักพังนั้น
ร่างของจูเลียนถูกนำกลับบ้าน
ขณะที่จีนก็คลอดลูกสาวที่ตายตั้งแต่อยู่ในท้องในคืนเดียวกัน
และแม้ว่าจีนจะสงสัยว่าการตายของจูเลียนไม่ใช่อุบัติเหตุ
แต่เธอก็เงียบ เพราะต้องการนึกถึงแต่วันชื่นคืนสุขที่เกาะคอร์สิกา
และลบภาพเลวร้ายที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นทั้งหมด
เธอทุ่มเทความรักทั้งหมดไปที่บุตรชายคือปอลเพียงผู้เดียว
ปอล เดอ ลาแมร์ไม่ได้ไปโรงเรียนจนอายุ 15 ปี
เขาถูกเลี้ยงแบบเด็กที่ไม่รู้จักโตและถูกตามใจทั้งจากแม่ จากปู่
และป้าพี่เลี้ยงที่กลับมาเป็นสาวใช้ที่บ้านอีกครั้งหลังการตายของบารอนเนส
จนถึงอายุ15 ปี ปอลจึงถูกส่งไปโรงเรียน แม่ของเขาก็ไปนั่งเฝ้าทุกวัน
จนอาจารย์ใหญ่ต้องขอร้องให้จีนกลับบ้านไปเสีย
และต่อมาก็ถึงเวลาที่ปอลจะต้องถูกส่งไปเรียนไกลขึ้นถึงเมืองลา ฮาร์ฟ
เขามีโอกาสมาเยี่ยมมารดาบ้างเป็นบางอาทิตย์
|
ปอลไปเรียนหนังสืออยู่ไกลบ้านถึงปีที่สาม
เขาก็เริ่มไม่กลับบ้าน แถมเหรัญญิกของโรงเรียนยังแจ้งเรื่องหนี้สินของปอลมาที่บ้านด้วย
จีนจึงไปที่โรงเรียน และพบว่าปอลไม่ได้มาโรงเรียนเป็นเดือน
เขาไปอยู่กับภรรยา และแอบเซ็นปลอมลายมือมารดาเพื่อขอลาป่วย
จีนตัดสินใจพาปอลกลับมาควบคุมที่บ้าน
แต่ในที่สุดปอลก็แอบหนีไป เขาส่งจดหมายมาจากลอนดอน
มาขอเงินหลายครั้ง และยอมสารภาพว่าเขาไปอยู่กับหญิงที่เขาพบที่ลาฮาร์ปคนนั้น
ปอลส่งจดหมายมาขอเงินบ่อยครั้งมาก และทุกครั้งก็ไม่เคยถูกปฎิเสธ
แม้ในเวลาต่อมาทางครอบครัวเริ่มยากจนลง
และนำบ้านไปจำนอง ท่านบารอนกังวลมากทั้งเรื่องบ้าน
และเรื่องหลานจนในที่สุดก็ล้มป่วย
และถึงแก่กรรม ป้าของจีนเองก็เสียชีวิตอีกคนหนึ่งในเวลาใกล้ๆ
กันเหลือจีนที่ต้องอยู่ต่อไปตามลำพัง โชคดีที่โรซาลีที่แต่งงานไป
และกลับเป็นหม้ายอีกครั้ง ตกลงกลับมาอยู่เป็นเพื่อน
โรซาลียอมทำงานโดยไม่รับเงินเดือน
และต่อมายังช่วยจัดการขายคฤหาสน์
และย้ายไปอยู่ในบ้านหลังเล็กๆด้วยกัน
จีนมีเงินจำกัด แต่เธอก็ยังหาทางส่งไปให้ปอล
เธอเฝ้าเขียนจดหมายอ้อนวอนให้เขากลับบ้านหลังจากที่เขาจากไปนานถึง 7 ปี
แต่ปอลยื่นคำขาดให้แม่อนุญาตให้เขาแต่งงานกับภรรยาที่ได้ไปอยู่ด้วยกันในปารีส
จีนไม่ยินยอม เธอยืนยันว่าปอลจะต้องกลับบ้านโดยไม่นำภรรยากลับมาด้วย
เธอตัดสินใจตามลูกชายไปปารีสโดยส่งจดหมายไปบอกลูกก่อน ปอลไม่อยู่
และไม่ยอมบอกที่อยู่ใหม่ไว้ให้ จีนจึงเดินทางกลับนอร์มังดีด้วยความผิดหวัง
จีนได้ข่าวจากบุตรชายอีกสองสามเดือนต่อมา
เขาแจ้งข่าวการเสียชีวิตของภรรยา
และขอให้จีนมาดูแลลูกสาวของเขา ปรากฎว่าคนที่เดินทางไปปารีสคือโรซาลี
เธอพาเด็กหญิงกลับบ้านและบอกกับจีนว่าปอลจะตามมาวันรุ่งขึ้น
|
ข้อคิดจากนิยายเรื่องนี้
คงจะเป็นการชี้ให้เห็นวิถีชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่ได้
"โรยไว้ด้วยกลีบกุหลาบ" และยังแสดงให้เห็นว่าความรักของแม่ที่มีมากเกินไป
อาจจะยิ่งทำให้มีผลเป็นการผลักให้ลูกไปห่างมากยิ่งขึ้น |