Beowulf ๑๖ มี.ค. ๔๔ อัธยา โกมลกาญจน มหากาพย์เรื่องนี้ไม่ปรากฎนามผู้แต่ง กำหนดเวลาในเนื้อเรื่อง ว่าอยู่ประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 6 สถานที่คือ เดนมาร์ก หรือดินแดนทางใต้ของสวีเดน (ที่อยู่ของพวกกีทส์ Geats) จัดเป็นวรรณกรรมแองโกล-แซกซอน ชิ้นเยี่ยมของชาวเหนือที่เล่ากันต่อๆ มา ทั้งยังเป็นบันทึกทางประวัติศาสตร์ที่มีค่า ของพวกนอกศาสนา (pagan) ซึ่งหมายถึงพวกที่มีประเพณี และวัฒนธรรมต่างไปจากคริสเตียน เช่น ในฉากที่เล่าถึงตอนจบของตัวเอกในเรื่องว่า ใช้วิธีการเผาแทนการฝังศพ ตามประเพณีของชาวคริสต์ เป็นต้น โดยปกตินั้นบทประพันธ์ประเภทมหากาพย์ มักจะแต่งเป็นโคลงเล่าเรื่องความกล้าหาญของวีรบุรุษ เช่น มหากาพย์รามายณะ (Maha Ramayana) และมหากาพย์มหาภารตะ (Mahabharata) ของอินเดียเป็นวรรณคดีฮินดูสันสกฤต ที่เขียนขึ้นประมาณ 300B.C. พรรณนาเรื่องราว ของวีรบุรุษนักรบในอุดมคติอย่างแท้จริง มหากาพย์อีเลียด และโอดิสเสย์ (Illiad & Odyssey) ของกรีกโบราณ สันนิษฐานว่าผู้แต่งคือ จินตกวีตาบอดโฮเมอร์ (Homer) เขียนขึ้นประมาณ 750B.C บทประพันธ์นี้ ได้รับการยกย่องมาถึงปัจจุบัน ว่าเป็นวรรณกรรมชิ้นเยี่ยมของโลกตะวันตก โดย 1) มหากาพย์อีเลียด เป็นเรื่องเล่าถึงสงครามกรุงทรอย ที่มีการต่อสู้เพื่อแย่งชิงพระนางเฮเลน (Helen) กลับคืนไปให้พระสวามีคือ กษัตริย์เมเนลอส (Menelaus) แห่งสปาร์ตา 2) มหากาพย์โอดิสเสย์ เป็นเรื่องเล่าถึงโอดิสสิอุส (Odyssius) วีรบุรุษผู้เป็น "วีรบุรุษที่ไม่เคยสูญเสีย" เดินทางกลับไปยังแคว้นอิทากา (Ithaca) ภายหลังสงครามกรุงทรอย มหากาพย์อีเนียด (Aeneid) ของโรมัน เล่าเรื่องวีรบุรุษของโรมันคือ อีเนียส (Aeneus)ผู้ก่อตั้งกรุงโรม มหากาพย์ชังซอง เดอ โรลองด์ (Chanson de Roland) วีรบุรุษในสมัยพระจักรพรรดิชาร์เลอมาญ แห่งราชอาณาจักรแฟรงค์ ส่วนบีโอวูล์ฟก็เป็นเรื่องเล่าถึงวีรบุรุษของชาวกีทส์ในทำนองเดียวกัน เนื้อเรื่องย่อ

เรื่องเริ่มขึ้นเมื่อราชอาณาจักรรอทการ์ (Hrothgar) เกิดมีสัตว์ร้ายจากนอกเมืองชื่อเกรนเดล (Grendel) ที่มักจะบุกเข้ามาถึงท้องพระโรงในวังกษัตริย์ มันจับนักรบกลืนกินไปถึงครั้งละ 15 คน แถมก่อนจะกลับยังจับนักรบอื่นๆ ติดไปเป็นอาหารที่ที่อยู่ของมันถึงครั้งละ15 คนเหมือนกัน พฤติกรรมเช่นนี้ดำเนินอยู่นานถึง 12 ปี โดยไม่มีผู้ใดจัดการกับมันได้

ต่อมา ข่าวร้ายนี้ได้แพร่ไปถึงดินแดนของกษัตริย์แห่งกีทส์ คือไฮจีแลค (Hygelac) ชาวเมืองคนหนึ่งชื่อบีโอวูล์ฟ เป็นคนเข้มแข็ง และกล้าหาญมาก เมื่อได้ทราบความเดือดร้อนของประชาชน แม้จะเป็นคนในอาณาจักรอื่น เขาก็คิดว่าเขาควรจะหาทางช่วยเหลือเท่าที่จะทำได้ ดังนั้น เขาจึงเตรียมตัวเดินทางไปเดนมาร์ก เพื่อหาทางกำจัดสัตว์ร้ายน่ากลัวนี้ การเดินทางไปครั้งนั้น บีโอวูล์ฟมีผู้ติดตามเขาไปอีก 14 คน เดินทางล่องเรือไปจนถึงริมฝั่งทะเลที่เดนมาร์ก เมื่อข่าวแพร่กระจายออกไป ชาวเมืองพากันดีใจมากที่จะมีคนมาช่วย บีโอวูล์ฟได้รับการต้อนรับ และพาไปเข้าเฝ้ากษัตริย์รอทกา พระองค์ทรงต้อนรับเขาเป็นอย่างดีเช่นกัน บีโอวูล์ฟได้ร่วมรับประทานอาหาร และร่วมงานเลี้ยงรื่นเริงสนุกสนาน เมื่องานเลิกแล้วทุกคนก็กลับไป เหลือเพียงบีโอวูล์ฟกับคนของเขายังคงอยู่ ที่ท้องพระโรงเพื่อรอการมาถึงของสัตว์ร้าย

คืนนั้น เจ้าสัตว์ร้ายก็เดินทางมาถึงเหมือนจะล่วงรู้ ว่ามีคนรอมันอยู่มันจับคนของบีโอวูล์ฟไว้คนหนึ่ง และคิดว่าคงจะไม่มีใครขัดขวางมันเหมือนที่ผ่านมา แต่ในคืนนั้นกว่ามันจะรู้ว่ามันคิดผิด มันก็กลับต้องเผชิญหน้าคู่ต่อสู้ ที่เป็นพระเอกของเราในเรื่องนี้เสียนี่ และก็คงเป็นเพราะเจ้าสัตว์ร้ายตัวนี้เป็นผู้ร้ายของเรื่อง ในที่สุดมันจึงถูกพระเอกของเราตัดแขนขวาของมันไว้ มันต้องหนีกลับไปที่อยู่ของมันแบบสัตว์ร้ายแขนด้วน ความพ่ายแพ้ของเกรนเดลล่วงรู้ไปถึงผู้ช่วยผู้ร้ายคือ แม่ของมัน นางโกรธมากที่มีผู้หยามเกียรติยศของลูกชาย (คือการทำให้ลูกชายได้ชื่อว่าเป็นผู้แพ้นั่นแหละ) นางจึงออกเดินทางมายังท้องพระโรงกษัตริย์ ด้วยหวังแก้แค้นแทนลูก มันจับได้เอสเชียร์ (Aeschere) ผู้เป็นข้าราชสำนักคนหนึ่ง และก็ไม่ลืมที่จะคว้าเอาแขนของลูกชาย ที่ถูกบีโอวูล์ฟตัดทิ้งไว้กลับไปด้วย ฝ่ายบิโอวูล์ฟที่คงจะเหน็ดเหนื่อยเพราะสู้กับมังกร ไม่ได้นอนเฝ้าท้องพระโรงในคืนเกิดเหตุ เขาคงนึกไม่ถึงว่าเจ้ามังกรแขนด้วนจะมีแม่ผู้โกรธแค้น ตามมาแก้แค้นทันควันขนาดนั้น ข่าวร้ายเรื่องที่ขุนนางถูกจับตัวไป จึงล่วงรู้ถึงเขาในวันรุ่งขึ้นบีโอวูล์ฟไม่รอช้า ที่จะต้องทำหน้าที่พระเอกด้วยการตามไปเผด็จศึก เจ้ามังกรสองแม่ลูกเสียโดยไว ดังนั้นเขาจึงเดินทางตามไปถึงที่อยู่ของสัตว์ร้ายที่นั่น เขาได้เห็นแต่หัวของเอสเชียร์กับรอยเลือดแดงฉานเต็มท้องน้ำ พระเอกของเราจึงไม่รอช้าที่จะต้องตามเจ้าสัตว์ร้ายลงไปในถ้ำ อย่างน้อยก็คงเพื่อจะให้รู้ให้ได้ว่า เลือดบนท้องน้ำนั้นมันเลือดใครต่อเลือดใครกันแน่ ในการนี้บีโอวูล์ฟได้รับความช่วยเหลือด้านอาวุธจากอันเฟิร์ท (Unferth) ที่มอบดาบที่ดีที่สุดให้บีโอวูล์ฟนำไปใช้สังหารผู้ร้ายของเรื่องนี้

บีโอวูล์ฟตามลงไปสู้กับสัตว์ร้ายใต้น้ำ เขาได้พบแม่ของเกรนเดล และพยายามใช้ดาบวิเศษฟันนาง แต่น่าแปลกที่ดาบวิเศษทำร้ายนางมังกรไม่ได้ แถมดาบยังหลุดออกจากมือจนทั้งสองกลับต้องต่อสู้โดยใช้พลังกาย ของแต่ละฝ่ายเท่านั้น บีโอวูล์ฟผลักนางมังกรล้มลง และบีโอวูล์ฟก็หันไปเห็นดาบของยักษ์ เขาดึงมันมา และสามารถฆ่าแม่ของเกรนเดลตาย เขาเหลือบมองเห็นเกรนเดลนอนป่วยหนักอยู่ที่มุมถ้ำ

นับว่าเป็นโอกาสทองของบีโอวูล์ฟทีเดียว ที่รู้แน่ว่าอย่างไรเสียเจ้ามังกรก็คงสู้รบกับเขาไม่ได้แน่ เขาปราดเข้าไปตัดหัวเกรนเดล และหลังจากนั้นก็รีบว่ายโผล่ขึ้นมาเหนือน้ำ ขณะที่ตัวดาบกลับละลายเหลือแต่ด้าม พระเอกของเราจึงต้องถือด้าม ดาบกุดกลับไปเฝ้าพระเจ้าแผ่นดิน ระหว่างเดินทางกลับ เขาได้พบชาวเดนส์ที่พากันยินดี และเลี้ยงฉลองอย่างเต็มที่ เขาได้ถวายด้ามดาบแก่รอทกา แต่ไม่ได้บอกอันเฟิร์ทว่า เขาไม่ได้ใช้ดาบที่อันเฟิร์ทให้แต่อย่างใด เมื่อเสร็จงานสังหารมังกรร้ายทำให้ชาวเมืองมีความสุขแล้ว บีโอวูล์ฟก็ได้เวลาเดินทางกลับบ้าน เขาจากเดนมาร์กมาอย่างมีเกียรติ และแล่นเรือมาถึงดินแดนกีทส์ เขาได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากไฮจีแลค และได้รับรางวัลมากมาย เขากลายเป็นวีรบุรุษที่ได้รับความชื่นชมมาก ถึงขนาดที่เมื่อกษัตริย์สิ้นพระชนม์ลง เขาก็ได้รับการแต่งตั้งเป็นกษัตริย์แห่งกีทส์แทน ต่อมาวันหนึ่ง ชาวเมืองกีทส์คนหนึ่งได้ก็พบแหล่งสมบัติ ที่มังกรซึ่งเฝ้าอยู่กำลังหลับ เขาขนเอาทองคำมาถวายกษัตริย์บีโอวูล์ฟ เมื่อมังกรตื่นขึ้นมันโกรธมาก และเดินทางเข้ามาในเมืองอย่างบ้าคลั่ง บีโอวูล์ฟที่ตอนนี้อายุมากแล้ว ก็เตรียมสู้กับมังกรที่กำลัง พ่นไฟออกมาทางจมูก บีโอวูล์ฟพยายามจะใช้ดาบสู้กับมังกร แต่ก็ทำอะไรมันไม่ได้ พระเอกของเราจึงตกที่นั่งเดิม กับที่เคยสู้กับสัตว์ร้ายตัวก่อน คือการสู้กันด้วยมือเปล่ามีทหารกล้ายืนเคียงข้างเขาเพียงคนเดียว คือวิกลาฟ (Wiglaf) ส่วนคนอื่นๆ พากันหนีไปหมด เจ้ามังกรถลาเข้ามาใช้ฟันงับที่คอของบีโอวูลฟ วิกลาฟพยายามใช้ดาบฟันมังกรแต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้ การต่อสู้กันก็คงจะอีรุงตุงนังกันนานพอสมควรที่ทั้งบีโอวูล์ฟ และมังกรจะต้องพากันเหนื่อยจนแทบจะหมดแรง ในที่สุดพระเอกของเราจึงสบโอกาสใช้มีดสั้นฆ่ามังกรได้ แต่เนื่องจากบีโอวูล์ฟเสียเลือดมาก (เพราะถูกมังกรใช้ฟันงับคออยู่นานพอดู) บีโอวูล์ฟจึงเสียชีวิตลง ก่อนหน้านั้นเขาได้มอบปกเสื้อทองคำ แก่วิกลาฟเป็นรางวัลที่ไม่ทอดทิ้ง ฝ่ายทหารที่ซ่อนตัวอยู่พากันโผล่ออกมา เมื่อเหตุการณ์สงบลงเขาได้ร่วมใจกันทำพิธีเผาพระศพของบีโอวูล์ฟ ในฐานะกษัตริย์ของพวกเขา หลังจากนั้นก็ไปขนทรัพย์สินของมังกรมาเก็บไว้ ณ สิ่งก่อสร้างบนเนินดินที่สร้างขึ้นเหนือที่เก็บอัฐิของบีโอวูล์ฟ และทุกคนต่างก็ไม่วายเศร้าโศกถึงกษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่พระองค์นี้

ข้อคิดจากนิยายเรื่องนี้ อันที่จริงเรื่องของบีโอวูล์ฟดูเหมือนจะจบลงด้วยความเศร้า ที่พระเอกของเรื่องเสียชีวิต แต่เมื่ออ่านพบว่าตอนนั้นบีโอวูล์ฟแก่แล้ว ถึงไม่ต้องสู้กับมังกรก็คงจะต้องตายด้วยโรคชรา การที่ผู้แต่งสร้างเรื่องให้เขาสู้กับมังกรอีกครั้งหนึ่ง จึงดูเหมาะที่จะทำให้เขาได้ตายอย่างวีรบุรุษ ดีกว่าที่จะต้องแก่ตายไปเฉยๆ

ห้องสนทนา เม้าท์ระเบิด : โลกกับธรรม : English Corner : ข่าวประชาสัมพันธ์ : BKK Blog : Work at Home เกมส์ Photo Hunt : Jigsaw : Hang Man : Tetris : Slider : จับคู่ BKK Mobile Picture Message : Logo : Mini Logo : Screen Saver : Text SMS : Color Picture Message : Wallpaper รักและคิดถึง พบเพื่อนใหม่ : E-Cards : กลอนแทนใจ : ศาลาพักใจ : เยาวชนคนดี สารพันบันเทิง ดูหนัง ฟังเพลง : ซอกแซกผ่านจอ : มุมฟุตบอล : เสี่ยงเซียมซี : ดวงดาวโคจร ออนไลน์ : Wallpaper : บันเทิง-เริงใจ : ซุบซิบดารา สารพัดความรู้ เสวนาธุรกิจ : บัญชีทีเบรค : กระดูกและข้อ ภาษาพาเพลิน Everyday English : Did you know? : E-Dialog : รู้จักญี่ปุ่น ห้องสมุด BKK Business Letter : Song of the Week : พี่เลี้ยงภาษาอังกฤษ : เพลินภาษาน่ารู้ :E-Diary : ศัพท์ทันโลก : สืบสายนิยายดัง : Alphabetize : SEX : วัยรุ่น วัยดึก : นางาซากิ: นานานก : ชีวิตหลากสี : ยายวันวาน : พาชิมริมครัว : IT Audit : Chic & Trendy : Indy Zone : เกร็ดความรู้ไอที : Star Corner : New York! New York! BKK Center Hot Links : เบอร์โทรศัพท์ฉับไว : About us : ติดต่อ BKKonline