๗. ดับสุริยา๑๐ ม.ค.๔๕
|
๗. ดับสุริยา ๑๐ ม.ค.๔๕ |
 อดีตหัวหน้าพยาบาล ชิโซโน่ะ ฮิซามัตสึ (คนกลาง-ปัจจุบันอายุ ๗๕ ปี) ภาพนี้ถ่ายเมื่อปี ๑๙๙๗ ที่สวนสันติภาพ หน้ารูปปั้นอนุสรณ์แห่งการทิ้งระเบิดปรมาณู ณ เมื่องนางาซากิ |
ตอนที่เจ้าหน้าที่ในห้องเตรียมการเอกซเรย์ กำลังตระเตรียมเครื่องไม้เครื่องมือสำหรับการอ่านฟิล์มอยู่นั่นเอง พวกเขาก็ได้ยินเสียงเครื่องบิน
"เสียงอะไรน่ะ
" พยาบาลทสุบาคิยาม่าถาม
"บี ๒๙" ชิโรซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่เทคนิคตอบ มือยังง่วนอยู่กับการจัดเตรียมเครื่องมือ
"มันทิ้งระเบิดด้วย
" โชโรร้อง เขาเพิ่งโดนเข้าที่สะโพกจากการโจมตีเมื่อสองสามวันก่อน "..หลบเถอะ
เข้าที่กำบัง เร็วเข้า!"
ทั้งสามคนกระโจมผลุงเข้าไปอยู่ใต้โต๊ะพอดีกับที่ลำแสงเจิดจ้าบาดตาสว่างวาบขึ้น
"มันทิ้งระเบิดอีกแล้ว
" ชิโรร้องก้อง หากเสียงของเขาถูกกลืนหายไปในพายุที่โหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง
ทั้งสามคนชุกเงียบอยู่ใต้โต๊ะ คอยให้พายุคลายความดุร้าย
ทสุบาคิยาม่ากลั้นลมหายใจเฮือกใหญ่
กระทั่งในที่สุด
"มีใครเป็นอะไรหรือเปล่า..." |
|
"เปล่า...เธอล่ะ..."
"ฉันไม่เป็นอะไรหรอก..." เสียงใครอีกคนกลับดังเข้ามาเสริม
"เสียงหัวหน้าพยาบาลนี่..." ใครคนหนึ่งในพวกเขาอุทานเอะอะขึ้น และเสียงอันทุกคนคุ้นหูนั้นก็ตอบรับกลับมาจากผนังห้องข้างๆ
"ใช่...ฉันเองแหละ อะไรต่ออะไรตกลงมาทับตัวฉันเต็มไปหมด..."
แล้วเสียงคำรามกึกก้องของอะไรบางอย่างดังขึ้นกลบเสียงพวกเขา บรรยากาศโดยรอบเปลี่ยนเป็นมืดสนิทอย่างกะทันหัน
ทุกคนต่างมองหน้ากันเลิกลั่ก หากใบหน้าขาวซีดของทสุบาคิยาม่าดูราวจะจางหายไปในความมืดนั้น
"นี่มันอะไรกัน...!" โชโรร้อง
"ระเบิดแบบใหม่...แบบที่ลงที่ฮิโรชิมายังไงล่ะ..." ชิโรตอบ
"ไม่ใช่...คงเป็นพระอาทิตย์ระเบิดมากกว่า..." โชโรเถียง...
"ก็อาจจะใช่...เพราะอากาศเย็นลงไปทันทีทันควันเลยนี่..." ชิโรตอบอย่างครุ่นคิด
"ถ้าพระอาทิตย์ระเบิด แล้วจะเกิดอะไรขึ้นกับโลก..." ทสุบาคิยาม่าถามอย่างเป็นกังวล | |
|
"ก็จบกันเท่านั้น..." โชโรตอบอย่างยอมแพ้
พวกเขาต่างคอยอยู่ในความมืด...
หนึ่งนาทีผ่านไป แต่ไฟยังคงดับอยู่อย่างนั้น... เสียงนาฬิกาของใครบางคนส่งเสียงติ๊ก... ติ๊ก สม่ำเสมอ...
"กินข้าวกลางวันกันหรือยัง..." ในที่สุดชิโรถามทำลายความเงียบ
"กินแล้ว... นายเอาของนายมาหรือเปล่า..." คราวนี้น้ำเสียงของโชโรฟังดูราวกับเขาอยากรับประทานอาหารมื้อสุดท้ายในชีวิต
แล้วก็กลับพูดต่อไปเองว่า "...เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน... เอาข้าวมาแบ่งกันกินก่อนพวกเราตาย..."
แต่แล้วในนาทีนั้นเอง ราวกับรถไฟขบวนที่ทั้งสามต่างอุดอู้อยู่นั้นได้โผล่พ้นจากอุโมงออกมา... ภาพต่างๆ รอบตัวค่อยสว่างไสวขึ้น
ฟันสีขาวของโชโร...จมูกยาวๆ ของชิโร และลักยิ้มเจ้าเสน่ห์ของทสุบาคิยาม่า |
"ในที่สุดพระอาทิตย์ก็ไม่เป็นไร!" ชิโรว่าอย่างยินดี
"แต่ยังไงก็ต้องแบ่งข้าวกันกิน..." โชโรร้องขณะพวกเขาคลานออกมาจากใต้โต๊ะ บนพื้นเต็มไปด้วยเศษกระจก
และเศษเล็กน้อยของอุปกรณ์ทางการแพทย์ เก้าอี้หักพังยับ สายโลหะของเครื่องฉายรังสีหลุดออกมาพันกันอยู่ยุ่งเหยิงวุ่นวาย
"ระเบิดลงตรงไหนกันแน่ ห้องนี้ถึงยับได้ขนาดนี้... แต่ฉันไม่เห็นมีรูโหว่ที่เพดานสักรูเลย..."
"นายได้ยินเสียงระเบิดหรือเปล่า..."
"ไม่... ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย..."
"ฉันคิดว่าคงจะเป็นระเบิดแบบปล่อยจากที่สูงมากๆ ละมัง..."
"จะอะไรก็ตามเถอะ... แต่นี่มันเหมือนนรกเราดีๆ นี่เอง!"
หัวหน้าพยาบาลฮิซามัตสึกกระหืดกระหอบเข้ามาสมทบ เธอสาละวนใช้มือทั้งสองช่วยกันปาดเส้นผมที่พันกันยุ่งเหยิงให้เข้าที่เข้าทาง
พลางก็ถาม
"ทุกๆ คนปลอดภัยดีหรือเปล่า..." |
|
นักเรียนพยาบาลปีหนึ่งอีกคนโผล่เข้ามาจากทางไหนไม่ทันมีใครสังเกต
เด็กสาวโผเข้ากอดหัวหน้าพยาบาลไว้แน่น แล้วก็ปล่อยโฮออกมา
"อย่าทำเป็นเด็กๆ น่ะ..." หัวหน้าพยาบาลกลับว่า "...เธอไม่เป็นไรไม่ใช่รึ"
หากนักเรียนสาวยังคงสะอึกสะอื้นให้...
เพื่อนคนหนึ่งตายไปต่อหน้าต่อตาเธอ!
"เอาล่ะ... ไปใส่หมวกเหล็กเสียไป๊ แล้วก็หาผ้าพันแผลมาเตรียมไว้..."
หัวหน้าพยาบาลผู้ควบคุมตัวเองได้อย่างดีเสมอออกคำสั่ง พลางก็เดินตรงไปยังจุดที่ท่อประปาแตก
และมีน้ำไหลพรั่งออกมา เธอลงมือล้างหน้า บ้วนปาก กลั้วคอเป็นการใหญ่...
"ยังกับว่าฉันหายใจเอาแก๊สเข้าไปเต็มปอด..." เธอบ่นขณะบ้วนปากซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ด้วยท่าทางราวกับอยากจะล้างลงไปให้สะอาดถึงในปอดอย่างนั้นแหละ
"ทสุบาคิยาม่าล่ะ... มาล้างมือเสียก่อน ขืนเธอใช้มือเปื้อนขนาดนั้นทำแผลให้คนไข้
คงได้มีคนติดเชื้อกันอีกเป็นแถวๆ เท่านั้นแหละ... โทโมคิโยะด้วยมาล้างมือล้างหน้า...ฟูเสะด้วย
ทุกคนเตรียมพร้อมเต็มที่นะ ตอนนี้มีแต่คนบาดเจ็บเต็มไปหมดเลย..." เธอเช็ดมือไปพลางก็ออกคำสั่งไปพลาง
"ค่ะ..."
"ครับ..."
ทุกคนรับคำสั่งอันเต็มไปด้วยความกระฉับกระเฉงของเธออย่างแข็งขัน
แต่ทันใดนั้น ต่างก็ได้ยินเสียงคึ่กๆ ปะทะเข้ามา ทสุบาคิยาม่าวิ่งไปมาหาเสียงที่หน้าต่างแล้วก็อุทานลั่น
"ไฟไหม้... ไฟไหม้...!!" |
|
ทั้งห้าคนต่างคว้าถังซึ่งกลิ้งอยู่แถวนั้น แล้วก็วิ่งไปยังแท็งก์น้ำที่ตั้งอยู่ตรงส่วนที่เคยเป็นห้องเอกซเรย์
เศษไม้กองมหึมาที่ยังไม่ทันถูกขนย้ายไปไว้ที่อื่นกลายเป็นเชื้อไฟอย่างดี ทำให้พื้นที่ตรงนั้นกลายเป็นทะเลเพลิงไปในเวลาอันรวดเร็ว
พวกเขาปฏิบัติตามวิธีที่ฝึกกันไว้ ต่างสาดน้ำถังแล้วถังเล่าเข้าสู้กับไฟกองนั้น
แต่โอ... พระเพลิงแผดผลาญแผลงฤทธิ์อย่างรวดเร็วเกินกำลัง
มันพุ่งตัวผ่านไปส่งแสงสีส้มฉานอยู่ที่ระเบียงกว้างใหญ่ของโรงพยาบาลในเวลาไม่ช้าเลย
ห้องอาหารทั้งห้องพังทลายลงมา ไฟยิ่งทำท่าว่าจะแผ่วงกว้างขึ้นเรื่อยๆ ที่ยังเหลือยืนตัวอยู่ได้คือส่วนที่เป็นผนังคอนกรีตเท่านั้น
หากอะไรก็ตามที่เป็นไม้ ต่างหายวับไปในเปลวสีแดงฉานอันแลบเลียอย่างหิวกระหายนั้น
ทั้งห้าคนที่ยังขะมักเขม้นสาดน้ำจากถังเข้าสู้ เริ่มรู้ว่า...นั่นแทบไม่มีประโยชน์อะไร
"ไปหาทางย้ายพวกเครื่องไม้เครื่องมือกันดีกว่า..." ชิโรว่า
"ยังมีคนที่ได้รับบาดเจ็บอีกนะ..." โชโรคล้อยตาม
"แล้วก็พวกผู้ป่วย... หาทางย้ายพวกเขาไปไว้ในที่ปลอดภัยกันเถอะ..." ทสุบาคิยาม่าเสนอ ควันสีดำพุ่งโขมงออกมา...
เป็นสัญญาณบอกให้รู้ว่านอกจากพวกเขาจะไม่สามารถหยุดยั้งพระเพลิงไว้ได้ง่ายๆ แล้ว แรงพิโรธนั้นดูเหมือนยิ่งกระหน่ำซ้ำเติมมากขึ้นทุกทีๆ |
|
"ไปถามท่านหัวหน้ากันเถอะ... ว่าเราจะทำยังไงกันดี!" พยาบาลฮิซามัตสึตัดสินใจ
และในขณะเดียวกันนั้นเองที่ฮาชิโมโตะก็โผล่เข้ามาพอดี
"ท่านหัวหน้า! ใช่แล้ว! รู้สึกว่าท่านกำลังถูกฝังทั้งเป็นอยู่นะ..."
ต่างมองหน้ากันอย่างละล้าละลัง
"แต่ท่านตัวใหญ่มาก เราจะเอาท่านออกมาได้ยังไงกัน..." ทสุบาคิยาม่าพูดเหมือนรำพึง
"ยังไงก็ต้องได้น่ะ..." โชโรไปถึงประตูแล้วด้วยซ้ำตอนที่เขาว่าอย่างนั้น
ฮาชิโมโตะนำพวกเขาทั้งหมดปีนป่ายก้าวข้ามกองเศษไม้
และโต๊ะเก้าอี้ที่ล้มระเนระนาดกลับมาทางห้องเอกซเรย์
ทางที่เคยใช้กันตามปกตินั้นใช้ไม่ได้เสียแล้ว เพราะข้าวของได้พังทลายลงมาขวางไว้หมด
จึงต้องใช้วิธีปีนข้ามหน้าต่างบ้าง ไต่ไปตามท่อที่ตรึงอยู่ข้างผนังบ้าง หากก็ด้วยความรู้สึกร่วมกันว่า...
ต้องช่วยชีวิตท่านหัวหน้าออกมาให้ได้...
แต่เมื่อมาถึงหน้าต่างห้องจำหน่ายยา ต่างก็พบว่ามันอยู่สูงจนเกินไป และเพื่อจะปีนข้ามไปให้ได้
พวกเขาต้องต่อตัวกันเป็นทอดๆ โชโรยึดเอามิเตอร์แก๊สไว้จนยืนได้มั่นคงแล้วก็ปักหลักอยู่ล่างสุด
ชิโรปีนขึ้นไปอยู่บนไหล่ของโชโร แล้วก็ถึงหัวหน้าพยาบาล จากนั้นจึงเป็นทสุบาคิยาม่าซึ่งปีนขึ้นไปบนตัวพวกเขาทีละชั้น...
ทีละชั้น... กระทั่งก้าวเข้าไปสู่ด้านในของห้องนั้นได้ ทุกคนไต่ตามกันเข้าไป
กระทั่งท้ายสุด... ที่พวกเขาช่วยกันฉุดเอาท่อนแขนใหญ่เบ้อเริ่มเทิ่มของโชโรขึ้นมา
"โฮ้ย..." เขาอุทานคำนี้จนเป็นนิสัย แต่ก็เกร็งข้อพุ่งตัวข้ามหน้าต่างเข้ามาจนได้ |
|