๓๖ ระฆังแห่งสันติ
  ๘ ส.ค. ๔๕


เราไม่มีไฟฟ้าใช้… ดังนั้นในยามค่ำคืน… ผมจึงเข้านอนพร้อมลูกทั้งสองในอ้อมอกแห่งความมืด…
"อะตอมมันใหญ่แค่ไหนฮะ…" มาโกโตะ ผู้ซึ่งบัดนี้เอ่ยถาม
"เล็กมากทีเดียว… หากลูกนึกวาดภาพอะตอมเป็นวัตถุทรงกลมเส้นผ่านศูนย์กลางของมัน ก็เพียงหนึ่งในล้านของหนึ่งเซนติเมตรเท่านั้น…"
"โอ้โห…เล็กมากจริงๆ … ถ้าอย่างนั้นเราก็ไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าซินะฮะ… หรือแม้แต่มองดูด้วยกล้องจุลทรรศน์ก็ยังไม่เห็นอยู่ดี… มันคงเหมือนเม็ดข้าวเม็ดเล็กๆ ใช่มั้ยฮะ…"
"ไม่เหมือนหรอก… ลูกได้เรียนจากที่โรงเรียนมาแล้วใช่ไหม ว่าโลกของเรา…ดาวเสาร์… แล้วก็ดาวพระเคราะห์ดวงอื่นๆ ต่างก็หมุนวนอยู่รอบดวงอาทิตย์ ลูกคงเดาได้จากขนาดของเส้นผ่าศูนย์กลางว่าระบบสุริยะจักรวาล นั้นกว้างใหญ่ไพศาลขนาดไหน.. อะตอมก็ไม่คงตัวแน่นอนเช่นกันเพราะที่ตรงกลางของมันนั้นประกอบไปด้วยนิวเคลียส และรอบๆ ส่วนนี้เนกะตรอนยังหมุนวนอยู่โดยรอบอีกด้วย เส้นผ่าศูนย์กลางของบริเวณที่เนกะตรอนหมุนวนอยู่นี้คือ หนึ่งในหนึ่งร้อยล้านของหนึ่งเซนติเมตร ในระหว่างความห่างจำนวนนี้กับนิวเคลียสของอะตอมนั้นไม่มีอะไรเลยนอกจากความว่างเปล่า ส่วนเส้นผ่าศูนย์กลางของนิวเคลียสนั้นก็คือหนึ่งในหนึ่งแสนเท่าของอะตอม… มันเล็กมากๆ เลยทีเดียว…"
"แต่ว่า… อะตอมนี่มันคืออะไรฮะ…"
"มันเหมือนเม็ดที่อยู่ในผลองุ่นน่ะลูก… มีส่วนที่เรียกว่านิวตรอน และโปรตอน อยู่ในนิวเคลียส โปรตอนนั้นมีประจุไฟฟ้าเป็นบวกแต่นิวตรอนไม่มีประจุไฟฟ้าใดๆ"
"เมื่ออะตอมแตกตัวออกจะเกิดอะไรขึ้นฮะ…"
"นิวตรอนหรือโปรตอนบางส่วนจะหายไป แต่พลังงานจำนวนมหาศาลจะเข้ามาแทนที่ และพลังงานเหล่านี้จะกระจายออกมาอย่างรุนแรงมากพลังงานเหล่านั้นแหละที่สามารถพลิกบ้านทั้งหลัง หรือโรงงานทั้งโรงให้กลายเป็นกองขยะได้ นอกจากนั้นนิวตรอนและอื่นๆ ก็พุ่งออกมาเช่นกันและเมื่อมันพุ่งเข้าสู่ร่างกายมนุษย์ มันก็ทำให้เกิดอาการของโรคอะตอมมิก…"
"ถ้าอย่างนั้น ลุงคนที่ทำเสื่อทาทามินั่น หัวล้านก็เพราะนิวตรอนพวกนี้นี่เอง"
"เมื่ออะตอมเพียงหนึ่งเดียวแตกตัวออก มันจะให้พลังงานมหาศาลอย่างยิ่ง และในจำนวนหนึ่งกรัมนั้นมีอะตอมอยู่จำนวนนับไม่ถ้วนด้วยกัน หากว่าอะตอมจำนวนหนึ่งกรัมเกิดระเบิดขึ้น ผลของมันก็เลวร้ายอย่างยิ่ง…"
"แต่ว่าเราสามารถใช้ประโยชน์จากอะตอมนอกเหนือไปจากการทำระเบิดนี่ได้ไหมฮะ…"
"ถ้าหากว่าเราไม่ปล่อยให้มันระเบิดอย่างทันทีทันใดอย่างนั้น แต่ค่อยๆ ปล่อยมันออกมาทีละน้อย หากว่าเราสามารถควบคุมการแตกตัวของมันได้ พลังงานปรมาณูนี้ก็สามารถทำให้เรือลำใหญ่ๆ หรือรถไฟ หรือเครื่องบินเคลื่อนที่ได้… ซึ่งจะทำให้เราไม่ต้องใช้ถ่านหิน น้ำมัน หรือไฟฟ้าแล้วก็ไม่ต้องใช้เครื่องยนต์ใหญ่ๆ ด้วย มนุษย์ก็จะมีความสุขกันมากทีเดียว…"
"โอ้โห… งั้นต่อจากนี้ไป ทุกสิ่งทุกอย่างก็คงจะต้องอาศัยพลังงานปรมาณูกันสินะฮะ…"
"ใช่แล้ว… เพราะเราได้เข้าสู่ยุคปรมาณู… หากเรามองกลับไปดูประวัติศาสตร์ เราก็จะเห็นว่ามนุษย์ชาติได้ผ่านยุคต่างๆ มาอย่างมากมายตั้งแต่ยุคหิน ยุคบรอนซ์ ยุคเหล็ก ยุคถ่านหิน ยุคน้ำมัน ยุคไฟฟ้า ยุคแห่งคลื่นวิทยุ… และในปีนี้… เราก็ได้ก้าวเข้าสู่ยุคปรมาณู…"
"ยุคปรมาณู… ยุคปรมาณู…" เด็กๆ ต่างพึมพำถ้อยคำนี้ เมื่อพวกแกม่อยหลับลง
แมลงที่ใต้ถุนบ้านกรีดปีกส่งเสียงระงม…
มนุษย์จะมีความสุขหรือว่าวุ่นวายสับสน… เมื่อพวกเขาผ่านเข้าสู่ยุคปรมาณู…
พระผู้เป็นเจ้าทรงซ่อนดาบอันศักดิ์สิทธิ์ไว้ ณ แห่งใดแห่งหนึ่งในจักรวาลนี้…
และเมื่อมนุษย์ได้กลิ่นหอมหวนเชิญชวนแห่งมัน พวกเขาต่างตะลุยค้นหากระทั่งได้มันมาไว้ในครอบครอง
แต่มนุษย์จะร่ายรำในจังหวะใดเล่า กับดาบสองคมเล่มนี้…
หากเราใช้ดาบนี้อย่างถูกทาง มันจะนำมาซึ่งความเจริญรุ่งโรจน์แห่งมวลมนุษยชาติ
แต่หากเราใช้มันผิดทาง… เราก็ย่อมทำลายโลกทั้งโลก…

ไม่ว่าทางหนึ่งทางใด มนุษย์ต่างเลือกได้อย่างง่ายดายยิ่ง เพราะไม่ว่าจะเป็นทางซ้ายหรือทางขวา… ทางนั้นย่อมขึ้นอยู่กับเจตจำนงแห่งมนุษย์นั่งเอง…
การแข่งขันแห่งมนุษยชาติ ซึ่ง ณ บัดนี้ นำพวกเขาสู่การค้นพบพลังงานปรมาณู…
พวกเขาต่างได้กุญแจอันจะไขสู่อนาคตไว้ในมือแล้ว
หากกุญแจนี้จะนำเราไปสู่ทางรอดหรือทางพินาศ… นี่ช่างเป็นความคิดที่น่ากลัวแท้…
ตัวผมเองเชื่อว่าหนทางเดียวที่จะนำไปสู่การใช้กุญแจนี้อย่างถูกต้องนั้น
คือศาสนาที่แท้…
แมลงที่ใต้ถุนบ้านยังคงกรีดปีกส่งเสียงระงม…

คายาโนะซบหลับอยู่ในอ้อมแขนของผม… ในความหลับใหลนั้นเธอเฝ้าคลำหาอ้อมอกแห่งมารดา… เพียงเพื่อจะพบว่าที่แท้เธอกำลังนอนอยู่กับพ่อ… เด็กน้อยเริ่มสะอึอสะอื้นขึ้นเบาๆ จากนั้นจึงค่อยแผ่วเบาลงกลายเป็นการหลับลึก
หากผมมิใช่เพียงผู้เดียวที่ต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้… ในค่ำคืนอันเงียบเหงา… ถามกลางความเวิ้งว้างว่างเปล่าแห่งเศษซากของปรมาณูนี้ เด็กกำพร้าสักกี่คนกันที่กำลังร้องไห้คร่ำครวญ… พ่อม่ายแม่ม่ายสักกี่คนกันที่กำลังร้องไห้คร่ำครวญ…!!

ค่ำคืนเนิ่นนาน หากผมหลับไปเพียงนิดเดียวเท่านั้น…
ฝันของผมกระเจิดกระเจิงหาย เมื่อแสงเงินสาดส่องผ่านรอยแตกของประตูบานเลื่อนเข้ามา
เสียงกังงานของระฆังบอกเวลาสวดมนต์ก้องสะท้อนไปทั่วอาณาอันเวิ้งว้าง
เสียงบริสุทธิ์สดใสดังกังวานนั้นราวกับเปล่งจากเทพธิดาผู้แสนปรานี…
เสียงนั้นดังกังวานมาจากมหาวิหารอันทรุดลงกองเหลือแต่ซากอยู่กับพื้น…

ระฆังดังกังวานก้องจากซากแห่งมหาวิหารไปทั่วทั้งเมืองอันรกร้างบอกให้เรารู้ว่าเป็นเวลาพระอาทิตย์อุทัยอีกครั้ง… ภายใต้การนำของอิชิทาโร อาวานากา และเหล่าคนหนุ่มๆ จากฮอนโน่ะ พวกเขาต่างขุดเอาระฆังขึ้นมาจากใต้ซากปรักหักพัง…
ระฆังซึ่งลอยร่วงหล่นด้วยระยะความสูงถึงห้าสิบเมตรจากหอระฆังแห่งมหาวิหาร มิได้แตกหักเสียหาย…
ในคืนแห่งคริสต์มาส อิวานากา และเหล่าผองเพื่อนชักระฆังลูกนั้นขึ้นสูงอีกครั้ง จากนั้นก็เฝ้าตี ทั้งเช้า กลางวัน และกลางคืน กระทั่งเสียงของระฆังดังกังวานเช่นที่เราเคยได้ยินเมื่อกาลก่อน
มาโกโตะและคายาโนะต่างกระโดดออกจากที่นอน นั่งลงบนผ้าผืนบาง และเริ่มสวดมนต์ยามเช้า
"เก๊ง…เก๊ง…เก๊ง…"
เสียงอันสดใสแห่งระฆังนั้น ราวจะกังวานสื่อถึงสันติภาพและคำอวยพร… ระฆังอันมิได้กังวานประกาศเสียงนานหลายเดือนนับแต่วินาทีมหาวินาศนั้น…

ผมได้แต่หวังว่า… คงไม่มีวันที่ระฆังเหล่านี้มิอาจประกาศเสียงอีก…
หวังว่า… ระฆังคงส่งเสียงแห่งสันติภาพนี้ไปจนถึงวันอวสานแห่งพื้นพิภพ…
พลโลกทั้งหลาย…
อย่าได้ก่อสงครามขึ้นอีกเลย…

ด้วยพิษสงแห่งระเบิดเช่นปรมาณูลูกนี้ สงครามย่อมจะหมายถึงการทำลายล้างเผ่าพันธุ์แห่งมนุษยชาติเท่านั้น… จากซากอันรกร้างว่างเปล่าแห่งนี้… พลเมืองแห่งนางาซากิร้องขอต่อชาวโลก…
…อย่าได้ก่อสงครามขึ้นอีกเลย…
ขอให้เราได้ใช้ชีวิตร่วมกันภายใต้กฎแห่งรัก…
…ได้ทำงานร่วมกัน
พลเมืองแห่งนางาซากิต่างหมอบราบลง ณ เบื้องพักตร์แห่งพระผู้เป็นเจ้า และเฝ้าสวดอ้อนวอน…
…ขอให้นางาซากิเป็นป่าช้าแห่งระเบิดปรมาณูแห่งสุดท้ายของโลกเถิด…
เสียงระฆังยังคงดังกังวานก้องไปในควาเวิ้งว้าง…
"โอ… พระแม่มารีผู้แสนบริสุทธิ์… ได้โปรดประทานพรแก่เหล่าเรา… ผู้ยังเวียนว่ายอยู่ในบาปแห่งโลก…"
เหล่าเราผู้ได้ร่วมกันก่อบาป…
มาโกโตะและคายาโนะยกมือกระทำสัญลักษณ์ไม้กางเขน เมื่อต่างสวดมนต์เสร็จสิ้น


จบบริบูรณ์


ห้องสนทนา เม้าท์ระเบิด : โลกกับธรรม : English Corner : ข่าวประชาสัมพันธ์ : BKK Blog : Work at Home
เกมส์ Photo Hunt : Jigsaw : Hang Man : Tetris : Slider : จับคู่
BKK Mobile Picture Message : Logo : Mini Logo : Screen Saver : Text SMS : Color Picture Message : Wallpaper
รักและคิดถึง พบเพื่อนใหม่ : E-Cards : กลอนแทนใจ : ศาลาพักใจ : เยาวชนคนดี
สารพันบันเทิง ดูหนัง ฟังเพลง : ซอกแซกผ่านจอ : มุมฟุตบอล : เสี่ยงเซียมซี : ดวงดาวโคจร ออนไลน์ : Wallpaper : บันเทิง-เริงใจ : ซุบซิบดารา
สารพัดความรู้ เสวนาธุรกิจ : บัญชีทีเบรค : กระดูกและข้อ
ภาษาพาเพลิน Everyday English : Did you know? : E-Dialog : รู้จักญี่ปุ่น
ห้องสมุด BKK Business Letter : Song of the Week : พี่เลี้ยงภาษาอังกฤษ : เพลินภาษาน่ารู้ :E-Diary :
ศัพท์ทันโลก : สืบสายนิยายดัง : Alphabetize : SEX : วัยรุ่น วัยดึก : นางาซากิ: นานานก :
ชีวิตหลากสี : ยายวันวาน : พาชิมริมครัว : IT Audit : Chic & Trendy : Indy Zone :
เกร็ดความรู้ไอที : Star Corner : New York! New York!
BKK Center Hot Links : เบอร์โทรศัพท์ฉับไว : About us : ติดต่อ BKKonline