เช้าตรู่...
วันที่ 9 สิงหาคม คริสตศักราช 1945
พระอาทิตย์ไต่ขอบฟ้าขึ้นมาอยู่เหนือแนวเขา "คมพิรา" อย่างเงียบเชียบ...สม่ำเสมอ...เช่นที่เคย
หากวันนั้นเป็นวันสุดท้าย...ที่อำเภอ"อูราคามิ" ได้มีโอกาสยิ้มรับดวงอาทิตย์ดวงนี้อย่างสดชื่นแจ่มใสในบรรยากาศเขียวขจี
ปล่องระบายควันของโรงงานผลิตยุทโธปกรณ์ที่ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำพ่นควันกรุ่นอยู่ไกลๆ
หลังคามุงกระเบื้องสีม่วงเข้มของเขตร้านค้าซึ่งตั้งอยู่บนถนนสายหลักของเมือง มองดูพลิ้ว...ราวพรายคลื่นที่เล่นล้อรับแสงแดดอ่อนยามเช้า...
ควันไฟหลายสายอ่อยเอื่อยขึ้นจากหมู่บ้านที่ตั้งไล่เลียงอยู่ตามเชิงเขา
บอกให้รู้ว่า...ครอบครัวของเขาเหล่านั้นกำลังมีความสุขกับอาหารมื้อแรกของวันร่วมกัน
พื้นที่เพาะปลูกตามแนวไหล่เขาส่งประกายระยิบระยับ น้ำค้างที่หยาดอยู่บนผลมันฝรั่งต่างทำประกายล้อลำแสงแห่งสุริยาอย่างท้าทาย
ที่วิหารใหญ่ที่สุดแห่งทวีปเอเชียนั้นเล่า ก็คลาคล่ำไปด้วยคริสตศาสนิกชนผู้สวมผ้าคลุมผมสีขาวที่ต่างเดินเรียงแถวเข้าร่วมสวดภาวนา
ขอขมาลาโทษต่อองค์พระผู้เป็นเจ้าในบาปผิดที่มนุษย์ร่วมก่อ...
 |