๒๗ ผู้แพ้๓๐ พ.ค ๔๕
|
๒๗ ผู้แพ้ ๓๐ พ.ค ๔๕ |
"หมอคะ.." ทสุบาคิยาม่าร้องเรียกขณะยื่นหนังสือพิมพ์ในมือให้ ใบหน้าของเธอคล้ำก่ำเศร้า 
ผมเหลือตาดูเพียงแวบเดียว เมื่อเข้าใจเนื้อหาของข่าวทั้งหมด
! ข่าวที่ผมเฝ้าต่อสู้ ผลักไส
ไม่อยากรับรู้มานานหลายปี
โดยพระบรมราชโองการแห่งสมเด็จพระจักรพรรดิ สงครามครั้งนี้สิ้นสุด!
ญี่ปุ่นแพ้แล้ว
!!
ผมร้องไห้ออกมาเสียงโหยหวนเมื่อน้ำตาไหลพรั่งพรู พลางยกสองมือขึ้นปิดหูราวไม่อยากได้เห็นได้ยินอะไรอีก
ยี่สิบนาที
ครึ่งชั่วโมง
ที่ผมอยู่ในอาการเช่นนั้น
กระทั่งน้ำตาแห้งเหือด หากอาการสะอื้นฮักอยู่ในหัวอกยังไม่ยอดหยุด
ทสุบาคิยาม่าเองก็นอนร้องไห้จนตัวงออยู่บนเสื่อทาทามิที่ด้านข้าง ไหล่ทั้งสองของเธอสั่นสะท้านด้วยแรงสะอื้นไห้
ตกตอนเย็น หน่วยแพทย์เคลื่อนที่ของเรากลับมา
เมื่อเห็นหน้าพวกเขา
น้ำตาผมไหลพรั่งพรูราวทำนบทลายอีกครั้ง
เราต่างลงนั่งจับมือกันไว้
แล้วก็ร้องไห้ร่วมกัน
กระทั่งพระอาทิตย์ตก
พระจันทร์ขึ้นมาแทนที่
หากเรายังไม่อาจหยุดร้องไห้คร่ำครวญ
ไม่อาจแตะต้องอาหารหรือกระทั่งจะดื่มน้ำชา
ไม่อาจคิดถึงสิ่งอื่นใด หรือแม้แต่พูดอะไร
ใบหน้าขาวเผือดของพวกเราจมอยู่ภายใต้ทะเลแห่งน้ำตา
กระทั่งทะเลนั้นแห้งเหือด
กระทั่งเราต่างหมดเรี่ยวหมดแรง
ทุกคนผล็อยหลับอย่างอ่อนเปลี้ย
|
|
๑๗ สิงหาคม
อาณาจักรล่มสลาย
หากสายน้ำและภูเขายังยืนยง
เมื่อผมเลื่อนบานประตูให้เปิดออกอีกครั้งนั้น เขาสามยอมของมิตสุยาม่ายังยืนสงบงันอยู่เช่นเคย
ไม่รับรู้ แม้แต่ขี้เมฆที่ลอยฟ่องอยู่รอบๆ ทุกอย่างก็เป็นเช่นขี้เมฆนั้น
ผ่านมา
แล้วก็ผ่านไป
เช่นเดียวกับความยึดมั่นในเสถียรภาพนิรันดรแห่งอาณาจักรอาทิตย์อุทัยของเราที่มลายหายสิ้น
ในท่ามกลางท้องฟ้าใสกระจ่างของยามเช้า เครื่องบินสัญชาติอเมริกันพากันบินวนเป็นวงกลมราวจะฉลองชัยชนะ
วนแล้ววนเล่าราวมีความสุขนักหนา
เริ่มจาก "กรุมแมน" แล้วก็ "ล็อกฮีด"
ต่างก็บินวนช้าๆ อยู่เหนือหัวราวอยากเห็นว่า
ชีวิตที่เบื้องล่างนั้นเป็นอย่างไรกันบ้าง
บี ๒๙
ตามมา
เรือนลำใหญ่โตของมันราวจะทาบทับลงบนยอดแห่งเขามิตสุยาม่าก็ปานแล้วมันก็จากไป
สงครามจบลงแล้วด้วยความพ่ายแพ้ของเรา
วันนี้เราจะนอนเฉยๆ
ไม่ทำอะไรทั้งนั้น
หลังอาหารเช้า เราต่างลงนอนมองดูก้อนเมฆ ดูต้นไม้
ดูเครื่องบิน
เราไม่อยากทำอะไรทั้งสิ้น
ถ้วยชามยังกองทิ้งอยู่ข้างเตา แต่เราไม่ไยดีจะแตะต้องทำความสะอาด
|
ชายผู้หนึ่งมาขอให้เราไปช่วยดูคนเจ็บ
"ญี่ปุ่นแพ้แล้ว ! ยังจะมาพูดเรื่องคนเจ็บทำไมกันอีก
! วันนี้ผู้คนนับร้อยล้านคนต่างก็โศกเศร้าเสียใจอยู่ถ้วนหน้า
แล้วมันเรื่องอะไรที่จะต้องไปสนใจกับใครเพียงแค่คนสองคนว่าจะอยู่หรือตาย!!
ช่วยไปแล้วมันทำให้อะไรดีขึ้นหรือเปล่า
ญี่ปุ่นไม่มีทางลุกขึ้นยืนได้อีกแล้ว
ไม่ช่วย..!!"
ผมปฏิเสธเขาอย่างไม่มีเยื่อใย วันนี้เราทุกคนต่างก็เหน็ดเหนื่อยและอารมณ์เสีย
เพียงแค่อะไรนิดหน่อยที่มากระทบก็อาจทำให้ลุกขึ้นอาละวาดเอาง่ายๆ!!
"ครับ.." ชายคนนั้นรับคำเสียงแห้ง แล้วค่อยลุกขึ้นเดินคอตกจากไป
ผมนั่งนิ่งอยู่บนเสื่อ ยังคงมองตามไปอย่างหมกมุ่น
เขาค่อยเดินตัดสนามหน้าบ้าน ห่างออกไปทุกที
หากแล้วในทันทีทันควันนั้นเอง ที่ความรู้สึกในใจผมเปลี่ยนแปลง
!
ผมกระโดดลุกขึ้นยืนเมื่อร้องบอกให้ลิทเทิล บีนช่วยตะโกนเรียกเขาไว้
ญี่ปุ่นล่มสลาย
หากคนเจ็บยังมีชีวิต!
แม้ชีวิตๆ หนึ่งก็มีค่า
สงครามจบลง
หากงานกู้ชีพเพื่อนมนุษย์ยังต้องดำเนินต่อไป
|
|
ประเทศของเราเหลือแต่ซากก็จริง หากวงการวิทยาศาสตร์การแพทย์ยังคงดำรงอยู่
ไม่ว่าประเทศอันเป็นที่รักจะยืนยงหรือล่มสลาย หากหน้าที่ของเราคือการดูแลความเจ็บไข้ได้ป่วยของคนไข้ทุกคน
และนี่งานของเราเพิ่งจะเริ่มต้นเองไม่ใช่รึ
หลักการเบื้องต้นที่สุดของหน่วยงานอันอยู่ภายใต้ธงที่มีกากบาทสีแดงก็คือ การช่วยชีวิตผู้คนไม่ว่าเขาผู้นั้นจะอยู่ฝ่ายไหน
แต่นี่เพราะเราชาวญี่ปุ่นให้คุณค่ากับชีวิตของผู้คนน้อยเกินไป
เพราะเหตุนั้น
วันนี้เราทั้งหลายจึงต้องตกอยู่ในสภาพแสนจะขมขื่นอันไม่อาจปฏิเสธ
ประชาชนชาวญี่ปุ่นต่างได้รับการสั่งสอนอันเสมือนหนึ่งคำสั่งว่า
เราต่างต้องอดทนต่อความทุกข์ยากเจ็บปวด ต้องต่อสู้
ฟันฝ่าไปให้พ้นจากอุปสรรคนานัปการนี้
เพราะสิ่งนั้นจะนำมาซึ่งชัยชนะแห่งสงคราม
หากในความเป็นจริง
ความเจ็บปวดที่เหล่าเขาต่างเฝ้าฝืนกล้ำกลืนนั้นตอบสนองกลับคืนมาเป็นควมพ่ายแพ้อย่างหมดรูป
และ ณ บัดนี้
แต่ละชีวิตของพวกเขาเสมือนหนึ่งถูกเหวี่ยงให้ลอยคว้าง
เดียวดาย
ไร้ทิศทางอยู่ในวังวนแห่งความรู้สึกสุดโศกศัลย์
ไม่มีใครสักคนที่จะช่วยเหลือ
ปลอบขวัญ
นอกจากเราเท่านั้น
เรา
ที่จะต้องยืนหยัด และก้าวออกไปเพื่อให้สิ่งนั้นแก่เขา
ดังนี้.. เสาเอกต้นที่เราจะใช้ในการสร้างสังคมใหม่ของเรา จะต้องหล่อหลอมขึ้นด้วยหลักการใหม่ที่ว่า
ชีวิตทุกชีวิตต่างมีค่า
ผมค่อยประคองตัวขึ้นยืนบนเขาอันสั่นระริกด้วยความเจ็บปวดของตัวเอง
ขณะเดียวกับที่สมาชิกในคณะต่างพร้อมใจกันลุกขึ้นยืนเคียงข้าง
กำลังใจของพวกเราต่างกลับคืนมา
ความมุ่งมั่นที่จะก้าวออกไปเพื่อให้ความช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ทำให้เราเต็มไปด้วยปีติและพลัง
"นี่คือสงคราม
!"
ด้วยประโยคเดียวสั้นๆ นี้ที่สั่งให้เราต่อสู้
ต้องทำทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อมันโดยปราศจากซึ่งปุจฉาวิสัชนาตลอดมา
หากบัดนี้
ประโยคดังกล่าวไม่มีอิทธิพลใดๆ กับเราอีกต่อไปแล้ว
เพราะ ณ บัดนี้ เรารู้แท้แน่ชัดว่า
มีแต่เราเท่านั้นที่สามารถออกไปช่วยชีวิตอันมีค่าของพวกเราได้
และเราต่างจะมุ่งมั่นก้าวไปบนเส้นทางแห่งการให้ความช่วยเหลือนี้
จริงอยู่
ร่างกายของเราเองก็เหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าอย่างเหลือแสน
หากเราจะไม่ยอมละเลยต่อความเจ็บป่วยของผู้อื่น
แม้ว่าความเจ็บป่วยของตัวเองจะรุกรานบีบคั้นอยู่ทุกขณะที่ย่างเท้าก็ตาม
เครื่องบินขับไล่ติดตราอเมริกันหราบินอยู่เหนือหัวเรา และทั้งที่เราต่างก็ดุ่มเดินเป็นแถวยาวอยู่เบื้องล่าง แต่วันนี้จะไม่มีการต่อสู้อะไรกันอีก
เราต่างรู้สึกผ่อนคลายอย่างแปลกๆ ที่ไม่ต้องวิ่งเข้าหาที่กำบังเช่นแต่ก่อน
|
|