๑๔. "ลิทเทิล บาร์เรล" และ "ลิทเทิล บีน"   ๒๘ ก.พ.๔๕

ผมไต่บันไดกลับขึ้นสู่เหตุการณ์โกลาหลในห้องชั้นบนอย่างหมดเรี่ยวหมดแรง แม้จะรู้สึกทดท้ออย่างเหลือแสน หากผมก็รับรู้ว่ารอบๆ ตัวคือแพทย์พยาบาล และเหล่านักเรียน ทั้งหมดสักยี่สิบคนเห็นจะได้ คนทั้งหมดนี้พร้อมที่จะทำหน้าที่อย่างแข็งขันตราบกระทั่งเข่าของพวกเขาคู้ลงนั่นทีเดียว หน่วยย่อยๆ ของสองแรงแข็งขันที่แยกย้ายกันออกช่วยเหลือคนเจ็บทยอยกลับมา พวกเขาค่อยๆ วางร่างอันช่วยเหลือตัวเองไม่ได้เหล่านั้นลงในอาคารเก็บถ่านหินที่อยู่ด้านข้างประตูใหญ่ ตรงนั้นเป็นจุดเดียวที่ปลอดภัยจากประกายไฟที่อาจจะปะทุตกใส่ ผมยืนนิ่งเป็นเบื้อโดยไม่ได้ขยับทำอะไรอยู่อย่างนั้น พระเพลิงคุกคามใกล้เข้ามาทุกขณะ ควันสีดำโขมงม้วนตัวลอยสู่เบื้องบน หากท้องฟ้ากลับแดงฉานเจิดจ้าเหมือนเวลามันบอกลางร้าย ภาพทั้งหมดตรงหน้าแทบทำให้ผมกลั้นน้ำตาไม่อยู่ "เราช่วยท่านอธิการฯ ออกมาได้!" เสียงตื่นเต้นของใครคนหนึ่งร้องขึ้น โทโมคิโยน่ะเอง เขายืนอยู่ตรงหน้าประตูโอบอุ้มอะไรสักอย่างที่แดงฉานแหลกยับไว้ในวงแขน ผมผวาเข้าไป และพบว่ากองเศษสิ่งแดงฉานนั้นคือศาสตราจารย์ทสุโน่ะ ท่านอธิการบดีของเรา! จากผมสีขาวดอกเลา.. ลงมาถึงใบหน้า ลงไปตามเสื้อกาวน์สีขาว กางเกง และกระทั่งถุงเท้า ทั้งร่างของท่านชุ่มโชกไปด้วยเลือกสดๆ และแว่นตาคู่ชีพก็หลุดหายไปเสียแล้ว

"โอ นากาอิ! นี่มันสุดโหดเหลือเกิน แต่คุณก็ควบคุมสถานการณ์ได้ดี.." ท่านเอ่ย ผมตรวจชีพจรให้ท่าน มันยังไม่อ่อนหรือเต้นผิดปกติไปแต่อย่างใด "ทางด้านหลังเขาเป็นจุดปลอดภัย " ผมบอกโทโมคิโย " พาท่านขึ้นเขาไปสักสองร้อยเมตรนะ แล้วก็หาที่เหมาะๆ ให้ท่านนอนพัก " ศาสตราจารย์ฟูเสะเตรียมยาฉีด แล้วก็เดินตามพวกเขาขึ้นเนินเขาไป ท่านอธิการฯ ถูกแรงระเบิดอัดลงไปกองกับพื้นขณะกำลังออกตรวจคนไข้ ดร.โอะเองก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส เขาช่วยพาท่านออกมาได้ถึงแค่ตรงระเบียง ตัวเองก็ล้มฟาดลงเพราะเสียเลือดมากเกินไป และไม่อาจลุกขึ้นได้อีกเลย แต่ก็เป็นจังหวะเดียวกับที่โทโมคิโยผ่านมา และเข้าช่วยเหลือทั้งสองคนไว้ได้ทันเวลาพอดี มาเอดะ ซัง หัวหน้าพยาบาลจากแผนกผู้ป่วยในกระหืดกระหอบออกมาจากในหอพยาบาลผู้ป่วย พอเห็นผมเข้าก็ถามว่า "ท่านอธิการฯ ล่ะคะ " "ท่านปลอดภัย" ผมว่า " ดร. ฟูเสะอยู่กับท่านแล้วที่บนเนินหลังเขา"

ใบหน้าของพยาบาลสาวใหญ่ขาวซีดอย่างน่ากลัว มีเลือดไหลออกจากบาดแผนที่เหนือคิ้วของเธอ แต่เธอก็ผละไปในทิศทางที่ผมบอกในทันทีขณะผมมองตามร่างอ้วนๆ ที่เคลื่อนไหวกระฉับกระเฉงอย่างไม่น่าเชื่อนั้นไปจนสุดสายตา ขอให้ผมได้เล่าถึงพยาบาลสักสองคนในแผนกของเรา ฮาชิโมโตะ อายุ 17 และทสุบาคิยาม่า 16 ทั้งสองออกจะมีสัดส่วนความสูงกับความกว้างของร่างกายที่ไม่สัมพันธ์กันอยู่บ้าง พวกเราจึงเรียกเธอทั้งสองตามชื่อเล่นว่า "ลิทเทิล บาร์เรล" และ "ลิทเทิล บีน" สาวเตี้ยล่ำทั้งสองไปถึงห้องคนไข้พักรอ และพบเข้ากับบรรดาคนไข้ และนักเรียนเจ็ดคนนอนร้องครวญครางกันอยู่ ชายร่างใหญ่สุดนอนอยู่หน้าประตูพอดี เธอทั้งสองตรงเข้าช่วยกันยกเอาเขาขึ้นจากพื้นกึ่งแบกกึ่งประคอง พาเขาลงบันไดมาจนถึงอาคารเก็บถ่านหิน แล้วทันทีทันใดก็กลับขึ้นไปช่วยคนต่อไปลงมา ในลักษณะเดียวกันนั้นอีกทันที ด้วยวิธีการเช่นนี้สองสาวน้อยได้ช่วยคนเจ็บในห้องนี้ไปถึงสามหรือสี่คน ครั้นพอเสร็จจากผู้คนในห้องนี้ เธอทั้งสองก็เดินไปยังห้องตรวจที่อยู่ถัดไป ที่ห้องนี้ ทั้งสองพบพยาบาลที่เธอไม่คุ้นเคยด้วยนัก หากเมื่อได้ประคับประคองฝ่ายนั้นให้ก้าวลงบันไดมาด้วยกัน ทำให้ลิทเทิล บาร์เรสมีความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจอย่างลึกซึ้ง

พอใจและมีความสุข พยาบาลฮามาซากิที่กำลังหมดสติคนนี้ไม่รู้เลยว่า ฉันพาตัวเธอออกมาจากกองเพลิง ถ้าลิทเทิล บีนไม่บอกเธอ เธอจะไม่มีทางรู้หรอกว่าเราได้ช่วยชีวิตเธอไว้ หากว่าเราทั้งหมดรอดชีวิตผ่านเหตุการณ์นี้ไปได้เราก็อาจจะได้พบกันอีกตามทางเดิน เธอคงก้มคำนับให้เราเล็กน้อยแล้วก็ผ่านกันไปโดยไม่รู้สักนิดว่าเคยเกิดอะไรขึ้น รอยยิ้มแห่งความพอใจกระจายไอทั่วสองแก้มของลิทเทิล บาร์เรล เธอหวนนึกถึงสมัยยังเยาว์ เมื่อแอบเอาผลไม้สีแดงสดลูกเล็กๆ ที่โรยด้วยเกลือเพื่อเป็นการ "ดอง" ตามประสาเด็กๆ เก็บซ่อนไว้ในกระปุกครีมที่ไม่ใช่แล้ว แล้วก็เอากระปุกนั้นไปซ่อนไว้ตรงซอกเล็กๆ ในห้องเก็บของ เธอคนเดียวเท่านั้นที่รู้ที่ซ่อนของมัน พี่สาวไม่เคยระแคะระคาย และน้องชายก็ไม่เคยหากระปุกนี้พบ ตอนเช้าๆ หรือเย็นๆ เธอก็จะแอบเข้าไปที่ซอกแห่งความลับของเธอแล้วก็กินผลไม่สีสดนั้นเสียลุกหนึ่ง พลางก็เฝ้าชื่นชมอยู่กับสีแดงสดของมันราวมองดูเม็ดทับทิมล้ำค่า ขณะเดียวกับที่ ลิทเทิล บีนก็กำลังมีความสุขอยู่กับความคิดอีกอย่าง ทำไมผู้ใหญ่พวกนี้ถึงได้ตัวเบานักล่ะ

เมื่อก่อนที่เธอเคยช่วยยกพวกเขาขึ้นรถพยาบาล หรือบางทีก็ในห้องตรวจที่เธอต้องเคลื่อนย้ายคนไข้ จากรถเข็นไปลงยังเตียงเอกซเรย์ บางครั้งต้องใช้พยาบาลถึงสามคนเพื่อยกคนไข้เพียงคนเดียว แต่พวกเธอก็ยังรู้สึกหนักอึ้ง แต่ขณะนี้ พวกเขาช่างตัวเบากันเหลือเกิน แปลกจริงๆ หรือว่าน้ำหนักของพวกเขาลดลงเพราะสูญเสียเลือดมากเกินไป เธอนึกย้อนไปถึงการอบรมเพื่อรับมือกับภัยทางอากาศของอาจารย์นากาอิ มันช่างหนักหนาสาหัสสำหรับเธอเสียจริงๆ หากว่าสงครามจะทำให้เจ็บปวดยุ่งยาก และน่ากลัวได้เพียงเท่านี้ละก็ การเฝ้าฝึกปรือของอาจารย์นากาอิไม่เห็นจะต้องเอาเป็นเอาตายขนาดนั้นเลย เธอต้องผ่านการทดสอบความกล้าหาญในทันทีที่สอบเข้าโรงเรียนพยาบาลได้ พวกเจ้าหน้าที่เทคนิค นักเรียนรุ่นพี่ และพี่ๆ พยาบาล แสร้งเข้าไปนอนร้องครวญคราง สมมติตัวเองเป็นคนไข้ใกล้ตายอยู่ในห้องมืดสลัว

จากนั้นนักเรียนพยาบาลปีหนึ่งผู้ยังไม่ทันได้เรียนวิชากายวิภาควิทยาด้วยซ้ำ ก็จะต้องเข้าไปในห้องเพื่อจับชีพจรของผู้ที่ถูกสมมติว่าเป็นคนไข้อาการหนักนั้น หากในวันนี้ ความกลัวอย่างที่เคยเกิดในตอนนั้นไม่ปรากฏขึ้นเลย ทั้งที่เธอก็กำลังโอบอุ้มเอาคนบาดเจ็บสาหัส หรือคนตายแล้วจริงๆ อยู่ในอ้อมแขนนี่แหละ! เธอนึกไปถึงบทปฏิบัติการอันว่าด้วยการขนย้ายผู้คน การที่พวกเขาผูกตัวเองไว้ด้วยเส้นเชือกกับชะง่อนผาสูงชัน น่ากลัวของภูเขาอราโคโบ เหตุการณ์สมมตินั้นน่ากลัวว่าที่เธอกำลังเผชิญอยู่จริงๆ ในตอนนี้มากมายนัก หรืออย่างตอนซ้อมดับเพลิง ที่ลูกระเบิดเพลิงจริงๆ ถูกโยนเข้ามาในห้องพร้อมๆ กับคำสั่งเด็ดขาด "จัดการกับมันเสียทันที หรือไม่งั้นมันก็จะกลายเป็นไฟไหม้ขึ้นมาจริงๆ !" ลิทเทิล บีนเริ่มนึกถึงเพื่อนๆ ที่ร่วมเรียนมาด้วยกันเมื่อปีที่แล้ว เพื่อนที่เคยหัวร่อต่อกระซิก และร้องไห้ร่วมกันมา อย่างโอยานากิ ซัง หรือโยชิดะ ซัง ต่างก็เคยร่วมหลักสูตรอบรม และปฎิบัติการรับมือกับภัยทางอากาศมาด้วยกัน เธอคิดถึงเพื่อนๆ .. เพื่อนที่ถูกแยกย้ายให้กระจัดกระจายไปเพราะพระเพลิง และลิทเทิล บีนไม่รู้ว่าเพื่อนๆ เหล่านั้นยังคงมีชีวิตอยู่หรือไม่

เธอได้แต่หวังว่า พวกเขาจะต้องกลับมาได้เห็นหน้ากันอีก พยาบาลสาวน้อยชะโงกหน้าออกไปนอกหน้าต่าง แล้วก็ตะโกนเสียงก้อง โยชิดะ ซัง โยชิดะ ซัง !! ลิทเทิล บาร์เรลที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ชะโงกออกไปตะโกนหาเพื่อนๆ เช่น "อินูเอะ ซัง! มิทสุ จัง!" ไม่มีเสียงตอบจากเพื่อน นอกจากพระเพลิงที่โหมกระหน่ำคำรามใกล้เข้ามาทุกขณะ อาคารต่างๆ ใกล้กับที่เด็กสาวทั้งสองยืนอยู่ต่างทรุดฮวบลงในกองเพลิง เมื่อเข้าช่วยเหลือผู้ป่วยรายต่อไป พยาบาลสาวทั้งสองก็พบว่าไฟลามเข้ามายังห้องต่างๆ อย่างรวดเร็ว แม้แต่ขณะเมื่อคลาดเข้าไปตามห้องที่ตกอยู่ในกองเพลิงเหล่านั้น พร้อมด้วยผ้าขนหนูในมือที่ใช้ปิดปากปิดจมูกตัวเองเพื่อป้องกันควันไฟ ขณะเดียวกับที่ลากเอาร่างผู้ได้รับบาดเจ็บออกมา สองสาวก็ยังรับรู้ถึงความรู้สึกยินดีอย่างลึกซึ้ง อย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน แม้เมื่อพบว่าปลายแขนเสื้อทั้งสองข้างถูกไฟไหม้ไปในตอนที่เข้าไปในห้อง.. ..แต่ทั้งสองก็ยังปลาบปลื้มเป็นล้นพ้นที่ได้ทำหน้าที่พยาบาล

ห้องสนทนา เม้าท์ระเบิด : โลกกับธรรม : English Corner : ข่าวประชาสัมพันธ์ : BKK Blog : Work at Home เกมส์ Photo Hunt : Jigsaw : Hang Man : Tetris : Slider : จับคู่ BKK Mobile Picture Message : Logo : Mini Logo : Screen Saver : Text SMS : Color Picture Message : Wallpaper รักและคิดถึง พบเพื่อนใหม่ : E-Cards : กลอนแทนใจ : ศาลาพักใจ : เยาวชนคนดี สารพันบันเทิง ดูหนัง ฟังเพลง : ซอกแซกผ่านจอ : มุมฟุตบอล : เสี่ยงเซียมซี : ดวงดาวโคจร ออนไลน์ : Wallpaper : บันเทิง-เริงใจ : ซุบซิบดารา สารพัดความรู้ เสวนาธุรกิจ : บัญชีทีเบรค : กระดูกและข้อ ภาษาพาเพลิน Everyday English : Did you know? : E-Dialog : รู้จักญี่ปุ่น ห้องสมุด BKK Business Letter : Song of the Week : พี่เลี้ยงภาษาอังกฤษ : เพลินภาษาน่ารู้ :E-Diary : ศัพท์ทันโลก : สืบสายนิยายดัง : Alphabetize : SEX : วัยรุ่น วัยดึก : นางาซากิ: นานานก : ชีวิตหลากสี : ยายวันวาน : พาชิมริมครัว : IT Audit : Chic & Trendy : Indy Zone : เกร็ดความรู้ไอที : Star Corner : New York! New York! BKK Center Hot Links : เบอร์โทรศัพท์ฉับไว : About us : ติดต่อ BKKonline