๓๕ ชีวิตใหม่
  ๑ ส.ค. ๔๕


ทันทีทันควันหลังการระเบิดของปรมาณู ทฤษฎีที่ว่าไม่มีชีวิตใดสามารถอยู่รอดได้ที่นางาซากินานถึงเจ็บสิบห้าปีก็แพร่สะพัดไปทั่ว
…อันตรายมากที่จะกลับไปที่นั่น… ผู้คนต่างร่ำลือกันเช่นนี้
และเพราะเราสูญเสียเครื่องมือที่ใช้ในการตรวจวัดทุกอย่างไป ทางเดียวที่เหลือให้ใช้จึงเป็นการเฝ้าดูชีวิตพืชและสัตว์
ที่มัตสุยาม่า อันเป็นจุดศูนย์กลางแห่งการระเบิด สามอาทิตย์ผ่านไปเมื่อเราพบมดฝูงใหญ่ พวกมันดูท่าทางแข็งแรงดีด้วย และหลังจากหนึ่งเดือนเราพบหนอนจำนวนมาก จากนั้นก็เป็นหนูที่วิ่งกันพล่าน แมลงที่พากันมากินใบของต้นมันฝรั่งทวีคูณขึ้นอย่างรวดเร็ว ในเวลาเพียงหนึ่งเดือน
นั่นทำให้ผมเริ่มเชื่อว่าหากสัตว์เล็กๆ ยังอยู่รอดได้ มนุษย์ก็ต้องอยู่ได้เช่นกัน…
ในส่วนของพืช… ต้นข้าวสาลีที่ได้รับผลกระทบจากแรงระเบิดของปรมาณูยังคงแตกหน่อขึ้นอย่างรวดเร็วให้เห็นอยู่ทั่วไป (หนึ่งปีหลังจากนั้นต้นข้าวสาลีเหล่านี้ก็สุกในเวลาเดียวกับข้าวสาลีที่ปลูกที่อื่นๆ เมล็ดข้าวที่ได้ดูสมบูรณ์เป็นปกติ) ต้นข้าวโพดก็เริ่มออกรวงในฤดูหนาว แต่รวงของมันแทบไม่ให้เมล็ดเอาเลย… ผักบุ้งเลื้อยอย่างรวดเร็ว และออกดอกสีสวยแม้ว่าดอกของมันจะมีขนาดเล็กสักหน่อย ตามใบของพืชชนิดนี้ปรากฏความหงิกงอพิกลพิการให้เห็น ต้นมันเทศก็แตกกิ่งก้านอย่างรวดเร็วเช่นกัน หากแทบไม่ให้ผลมันเทศเลย… แต่พืชผักสีเขียวนั้นดูงอกงามเติบโตดี
ด้วยสิ่งที่ได้เห็นดังกล่าว… ผมจึงปฏิเสธทฤษฎีที่ว่า ชีวิตไม่สามารถเติบโตได้ในดินแดนแห่งปรมาณูแห่งนี้ หากผมเพียงเสริมไปว่า ไม่ควรมีการนำเด็กเล็กๆ มาที่นี่ เพราะร่างกายของพวกแกยังไวต่อกัมมันตรังสีอยู่มาก
ณ ป่าช้าแห่งปรมาณูแห่งนี้ พวกเราต่างต้องผ่านยุคแห่งการสร้างเมืองใหม่ถึงสี่ขั้นตอน… นั่นคือขั้นตอนแห่งการขุดเอาซากต่างๆ ออกไปจากนั้นก็เป็นการสร้างกระท่อมแบบง่ายๆ แล้วจึงถึงการปลูกบ้านที่ใช้อยู่อาศัยชั่วคราว และขั้นสุดท้ายคือการสร้างบ้านที่ใช้อยู่อาศัยกันจริงๆ
ขั้นที่หนึ่งนั้นเกิดขึ้นทันทีหลังการระเบิด และดำเนินไปอยู่อย่างนั้นประมาณหนึ่งเดือน ในช่วงเวลาเหล่านี้ พวกเขาอาศัยอยู่กันในหลุมหลบภัยใต้ดิน บางทีก็สร้างหลังคาไว้ตรงปากทางเข้าออกด้วย เพื่อที่ว่าจะได้อยู่ได้ทั้งบนดิน และใต้ดิน เราอาจเรียกขั้นตอนนี้ว่าขั้นตอนของผู้อพยพก็ได้ หรือจะเรียกว่าขั้นตอนแห่งการรวมฝูงก็ได้อีกเหมือนกัน เพราะในเมื่อไม่มีบ้าน ผู้คนจึงต้องมารวมตัวกันเข้าเป็นกลุ่มๆ แล้วก็ใช้ชีวิตร่วมกันอย่างง่ายๆ พวกเขาต่างรวมตัวกันเพื่อประโยชน์ในการติดต่อกับหน่วยงานราชการ รวมทั้งขั้นตอนการรับแจกอาหาร
ภายในหลุมหลบภัยเต็มไปด้วยผู้บาดเจ็บ... หากคนจำนวนน้อยที่ยังมีสุขภาพดีต่างให้ความร่วมมือซึ่งกัน และกันอย่างดียิ่งพวกเขาต่างช่วยกัน..ต่างแบ่งปันข้าวของที่มีเพียงเล็กน้อยแก่กัน… แม้จะดำรงชีวิตอยู่ด้วยกันในสภาพ ข้นแค้นสุดขีดเช่นนี้ ความงดงามแห่งจิตใจก็ยังคงมีให้เห็น…
เราอาจเรียกขั้นตอนนี้ว่าขั้นแห่งความไม่รู้สติก็ได้ เพราะแต่ละวันของพวกเขาผ่านไปกับเพียงการประกอบอาหาร แล้วก็เที่ยวเสาะหาร่างไร้ชีวิตของสมาชิกในครอบครัว หรือแม้กระทั่งเพื่อนๆ ที่หายไป มันคือขั้นตอนซึ่ง (ผมนึกเห็นภาพเมื่อคิดถึงมันขึ้นมาในตอนนี้) พวกเขาขาดเสียซึ่งสติอันสมบูรณ์… ไม่รู้ตัวว่ากำลังทำอะไรอยู่ หรือแม้จะทำอะไรต่อไป…
ระยะเวลาจากเดือนที่สองถึงเดือนที่สี่ คือเวลาแห่งการใช้ชีวิตอยู่ในกระท่อม มันคือเวลาแห่งการเตรียมตัวสำหรับชีวิตใหม่ด้วย ถึงตอนนี้พวกเขาหาเหตุผลให้ตัวเองในการมีชีวิตอยู่ต่อไปได้แล้ว… ต่างรับรู้ถึงชะตากรรมของญาติมิตร… ต่างฝังร่างผู้จากไป จากนั้นจึงเดินทางไปยังที่ว่าการอำเภอ รวบรวมเงินที่พอจะเก็บไว้ได้เข้าด้วยกัน แล้วก็เริ่มต้นขั้นตอนแห่งการสร้างเมืองใหม่… ญาติสนิทมิตรสหายต่างรวมตัวเข้าด้วยกัน ใช้แผ่นสังกะสีรวมทั้งเสาไหม้ เกรียมที่หลงเหลือสร้างกระท่อมหลังน้อยอันมีความกว้างยาวเพียงประมาณสามตารางเมตร เป็นที่ซึ่งพวกเขาจะอยู่ร่วมกันได้อย่างง่ายๆ
ณ ช่วงเวลานี้ที่ความสุขใจ และผ่อนคลายกับการได้มีชีวิตอยู่ปรากฏให้เห็นขึ้นอย่างเบาบาง หากก็เป็นเวลาเดียวกับที่การคำนึงถึงผลประโยชน์ส่วบุคคลของแต่ละคนเริ่มปรากฎตามมา ความราบรื่นแห่งอารมณ์เริ่มได้รับผลกระทบ
อย่างไรก็ดี…ญาติที่สนิทๆ กันมักจะจัดการกับปัญหาทางอารมณ์เหล่านี้ได้ง่ายกว่า
หากเมื่อเวลาผ่านไป กระท่อมหลังน้อยก็ยิ่งดูเล็กลงจนเกินกว่าจะสามารถคุ้มฝน หรือเป็นสถานที่ให้ผู้คนจำนวนมากเบียดเสียดยัดเยียดอยู่ร่วมกันต่อไปได้ นอกจากนั้น เหล่าทหารที่ปลดประจำการกลับมายังแพร่โรคต่างๆ อย่างรวดเร็วอีกด้วย…
เมื่อย่างเข้าถึงเดือนที่ห้าซึ่งเป็นเดือนธันวาคม ลมหนาวและลูกเห็บต่างกรูเกรียวเข้าใส่ กระทั่งพวกเขาไม่อาจอยู่ในกระท่อมได้อีกต่อไป ช่างไม้ และช่างรายวันเริ่มเดินทางมาจากเมืองอื่นๆ ขณะผู้ที่อยู่ในกระท่อมต่างมอบวัตถุดิบสำหรับการสร้างบ้านให้พวกเขา… พี่ชายน้องชายรวมทั้งญาติๆ ต่างร่วมแรงร่วมใจในการสร้างบ้านชั่วคราว กระทั่งสำเร็จลงทีละหลัง… ทีละหลัง เริ่มจากการสร้างให้พี่ชายใหญ่ก่อน จากนั้นผู้ซึ่งร่วมกันสร้างก็จะเข้าไปอาศัยอยู่ในบ้านหลังนั้นเพื่อสร้างหลังถัดมาให้พี่คนรอง… แล้วจึงถึงบ้านของญาติๆ อันดับถัดมา ผนังของบ้านเหล่านี้ฉาบไว้หยาบๆ ด้วยปูน ไม่มีฝ้าเพดาน… มีแต่หลังคามุงฟางเท่านั้น บ้านเหล่านี้มองดูเหมือนบ้านหลังน้อยที่ดูเรียบง่ายตามชนบท มีเสื่อทาทามิปูบนพื้น แล้วก็บานเลื่อนเพื่อป้องกันฝนสาด หากก็เป็นบ้านที่พวกเขาอาศัยอยู่ได้อย่างสบายพอสมควร
พวกเขาต่างย้ายเข้าสู่บ้านใหม่เหล่านี้… เริ่มแต่งงานกันด้วยอัตราถึงกว่าสิบคู่ต่อหนึ่งสัปดาห์ เราอาจเรียกขั้นตอนนี้ว่าขั้นตอนแห่งการสร้างชีวิตใหม่ก็ได้…
หากขั้นตอนสุดท้าย… คือการสร้างบ้านที่ถาวรอย่างแท้จริงยังมาไม่ถึง… เพราะนั่นจะเป็นขั้นที่เมื่อประเทศญี่ปุ่นของเราได้เสถียรภาพทั้งทางเศรษฐกิจ และจิตใจกลับคืนมาแล้วเท่านั้น…
แม้ว่าช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาแห่งความไม่สะดวกไม่สบาย แต่พวกเขากลับสามารถใช้ชีวิตอย่างมีความสุข…
แท้ที่สุด… ขั้นตอนแห่งการใช้ชีวิตในบ้านหลังชั่วคราว ณ ทะเลทรายอันเวิ้งว้าง เพราะระเบิดปรมาณูแห่งนี้นั้น ให้คุณค่าอันสูงยิ่งแก่ชีวิตมนุษย์…
ดร.ซุเอะทสุกิ ท่านอาจารย์ชราผู้มาเยี่ยม ให้พรแก่ผม และกระท่อมหลังน้อย และยังให้คำขวัญอันม้วนมาในกระดาษแผ่นเล็ก…
ท่านเขียนมาว่า…
…ไม่มีสมบัติอะไรเลย
…นั่นแหละคือการครอบครองทุกสิ่ง..
ใครก็ตามที่มองออกมาจากหน้าต่างรถไฟ อาจคิดว่าอูราคามิคงกองเป็นเถ้าถ่านอยู่เช่นนั้นตลอดไป ไม่มีทางที่จะย้อนทวนอดีตได้อีกแล้ว
หากมันมิได้เป็นเช่นนั้น..
ทีละน้อย…ทีละน้อย… ที่ผู้คนต่างค่อยๆ ช่วยกันสร้างบ้าน… แบ่งเมือง… แม้จะมองไม่เห็นได้ด้วยตาเปล่า หากดินแดนเวิ้งว้างอันเป็นซากแห่งปรมาณูแห่งนี้ ค่อยแตกหน่อแห่งชีวิตขึ้นอย่างช้าๆ
ด้วยความเชื่อมั่น และกล้าหาญ ผู้คนกลุ่มเล็กๆ กลุ่มนี้รู้จักหาความสุขจากการร่ำไห้… ต่างทนทุกข์เพื่อไถ่บาทแห่งมนุษย์ชาติ…
ผู้ไม่มีศรัทธาต่างไม่หวนคืน…
ศรัทธาเท่านั้นที่อยู่เบื้องหลังการถือกำเนิดอีกครั้งของอูราคามิ…


ห้องสนทนา เม้าท์ระเบิด : โลกกับธรรม : English Corner : ข่าวประชาสัมพันธ์ : BKK Blog : Work at Home
เกมส์ Photo Hunt : Jigsaw : Hang Man : Tetris : Slider : จับคู่
BKK Mobile Picture Message : Logo : Mini Logo : Screen Saver : Text SMS : Color Picture Message : Wallpaper
รักและคิดถึง พบเพื่อนใหม่ : E-Cards : กลอนแทนใจ : ศาลาพักใจ : เยาวชนคนดี
สารพันบันเทิง ดูหนัง ฟังเพลง : ซอกแซกผ่านจอ : มุมฟุตบอล : เสี่ยงเซียมซี : ดวงดาวโคจร ออนไลน์ : Wallpaper : บันเทิง-เริงใจ : ซุบซิบดารา
สารพัดความรู้ เสวนาธุรกิจ : บัญชีทีเบรค : กระดูกและข้อ
ภาษาพาเพลิน Everyday English : Did you know? : E-Dialog : รู้จักญี่ปุ่น
ห้องสมุด BKK Business Letter : Song of the Week : พี่เลี้ยงภาษาอังกฤษ : เพลินภาษาน่ารู้ :E-Diary :
ศัพท์ทันโลก : สืบสายนิยายดัง : Alphabetize : SEX : วัยรุ่น วัยดึก : นางาซากิ: นานานก :
ชีวิตหลากสี : ยายวันวาน : พาชิมริมครัว : IT Audit : Chic & Trendy : Indy Zone :
เกร็ดความรู้ไอที : Star Corner : New York! New York!
BKK Center Hot Links : เบอร์โทรศัพท์ฉับไว : About us : ติดต่อ BKKonline