๓๐ ฤทธิ์ร้าย (๒)๒๐ มิ.ย. ๔๕
|
๓๐ ฤทธิ์ร้าย (๒) ๒๐ มิ.ย. ๔๕ |
พวกผู้คนที่มีบ้านเรือนอยู่ในระยะหนึ่งกิโลเมตรจากจุดศูนย์กลางแห่งการ ระเบิดแต่ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมากมายไปกว่าอาการท้องเสีย และต่างก็ได้ร่วมแรงแข็งขันเข้าให้การช่วยเหลือผู้อื่นในระยะที่ผ่านมานั้น จู่ ๆ ก็เกิดอาการป่วยขึ้นอย่างกะทันหัน เริ่มด้วยอาการเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าที่รบกวนไปทั่วร่าง ผิวกลับกลายเป็นสีขาวเผือด จากนั้นอุณหภูมิของร่างกายพุ่งสูงขึ้นถึงกง่าสี่สิบองศาเซนติเกรดและคงสูงอยู่อย่างนั้นชั่วระยะหนึ่ง จากนั้นก็เป็นอาการของโรคกระเพาะอาหาร เหงือกเป็นแผลจนส่งผลให้เนื้อเยื่อเหงือกตายในที่สุด พวกเขาจะกินอาหารหรือแม้กระทั่งดื่มอะไรไม่ได้เลย เพราะกัมมันตภาพรังสีได้ทำให้ผิวเนื้อกล่องเสียงและต่อมทอนซิลเป็นแผลอักเสบ ตุ่มเล็กๆ สีแดงก่ำเริ่มปรากฏขึ้นตามลำตัว จากนั้นก็ลามขึ้นมาที่ต้นแขนแล้วลงไปถึงต้นขา ตุ่มเหล่านี้มีขนาดต่างๆ กันตั้งแต่ขนาดเล็กเท่าปลายเข็มหมุด ขนาดเมล็ดข้าวสาร เท่าเมล็ดถั่ว หรือใหญ่ถึงขนาดเท่าปลายนิ้ว แต่ตุ่มเหล่านี้ไม่ทำให้ผู้ได้รับรังสีรู้สึกคันหรือเจ็บปวดอะไร 
เซลล์เม็ดเลือดขาวของพวกเขาลดจำนวนลงอย่างมาก รายที่มีเหลือน้อยกว่าสองพันคือคนที่เราไม่อาจช่วยชีวิตไว้ได้
อาการเหล่านี้ทำให้พวกเขาตายอย่างรวดเร็วภายในระยะเวลาเพียงเก้าวันเท่านั้น
อาการบาดเจ็บที่เกิดจาการรับรังสีโดยอ้อมนั้นมีน้อยกว่า
เช่น
เช่นต้นไม่ญาติหรือพืชใดก็ตามที่ขึ้นอยู่ในรัศมีสองถึงเจ็ดกิโลเมตรของการระเบิด ล้วนได้รับกัมมันตรังสี
และความร้อนจนไหม้กลายเป็นสีแดง นอกจากนั้น
ใบไม้ที่ถูกฝนสีดำตกลงใส่ก็กลับเหี่ยวเฉาและตายไปในที่สุด
หลังการระเบิดหนึ่งวัน ชาวนาสองคนพากันตัดหญ้าที่แห้งตายในนาแล้วก็แบกขึ้นบ่า ตกวันรุ่งขึ้น ทั้งแขน ขา
และหลังไหล่ที่สัมผัสกับใบไม้นั้นกลายเป็นผื่นคันสีแดงราวกับเป็นลมพิษ แต่รอยเหล่านี้ก็จางหายไปในเวลาไม่นานวันนัก
|
|
หากกัมมันตภาพรังสีที่ยังตกค้างล่ะ
ผู้คนที่ไม่ได้อยู่ในอูราคามิในช่วงเวลาแห่งการระเบิด
ไม่ได้รับบาดเจ็บ
ไม่ได้รับรังสี
หากกลับเข้ามาอาศัย ณ
จุดศูนย์กลางแห่งการระเบิดอันเป็นที่เดียวกับที่ผมอยู่ในขณะนี้ล่ะ
เพื่อศึกษาเกี่ยวกับเรื่องนี้
ผมปิดศูนย์ลี้ภัยที่มิตสุยาม่า แล้วก็มาปลูกกระท่อมอยู่กลางจุดศูนย์กลางแห่งการระเบิด ที่ตำบล
"อูเอโน่ะโซ" แห่งนี้
และคอยสังเกตสังกาดูความเป็นไปของสิ่งต่างๆ โดยรอบอย่างถี่ถ้วน
ทันทีทันควันหลังการระเบิด
กัมมันตภาพรังสีแผ่กระจายตัวกันออกมาอย่ามหาศาล
ที่มาของรังสีเหล่านี้ก็คืออะตอมชนิดใหม่ที่เกิดจากการแตกตัวของนิวเคลียส์
ในเบื้องแรก อะตอมเหล่านี้ลอยอยู่ในกลุ่มควันรูปดอกเห็ด แต่หลังจากนั้นมันก็ตกลงสู่พื้นโลกในรูปของฝุ่นละออง
หากมันมีขนาดเล็กมากจนเราไม่อาจมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
ในขณะที่อะตอมยูเรเนียมแตกตัวออก กัมมันตรังสีของธาตุแบเรียมและสตรอนเชียมก็เกิดขึ้น นากจากนั้น
กัมมันตรังสีอันทรงอานุภาพที่กระจายกันออกมา
ทำให้อะตอมของธาตุในดินเกิดการแตกตัวซึ่งบางจำนวนอาจกลายเป็นสารกัมมันตรังสีอยู่ช่วงเวลาหนึ่ง
|
อย่างไรก็ดี กัมมันตรังสีเหล่านี้ก็จะค่อยๆ กลับสู่สภาพปกติอย่างช้าๆ พร้อมกับที่สูญเสียกัมมันตรังสีไป
บางส่วนถูกชะไปกับน้ำ ดังนั้น ปริมาณกัมมันตรังสี ณ จุดศูนย์กลางของการระเบิดจึงลดลงทุกวัน แต่ถึงบัดนี้
ซึ่งเวลาผ่านไปนานหนึ่งปีแล้วนับแต่การระเบิด ก็ยังมีกัมมันตรังสีหลงเหลือแผ่กระจากอยู่บ้าง แม้จะอย่างเบาบางก็ตาม
จากที่ผมกล่างมาแล้วคงทำให้เห็นชัดว่ากัมมันตรังสีทำอันตรายกับร่างกายมนุษย์อย่างมากในช่วงแรกนักจากการระเบิด
ตำบลอูเอโน่ะซึ่งผมปลูกบ้านอยู่ ณ บัดนี้นั้น อยู่ห่างเพียงหกร้อยเมตรจากจุดศูนย์กลางๆ
ประชากรทั้งหมดเสียชีวิตนากจากทารกน้อยเพียงคนเดี่ยวที่รอด เพราะถูกวางไว้ในส่วนลึกของหลุมหลบภัย
ทั่วทั้งบริเวณกลายเป็นซากเถ้าถ่านกองมหึมา
ผู้ที่ย้ายเข้ามาอยู่ในบริเวณนี้ ในช่วงสามสัปดาห์แรกต่างต้องพบกับอาการวิงเวียน คลื่นเหียน
และอาการบาดเจ็บที่อวัยวะในระบบย่อยอาหารอาการเหล่านี้คงอยู่นานกว่าหนึ่งเดือน นอกจากนั้น พวกเขายัง ต้อง
ทนทรมานจากอาการท้องเสียอย่างรุนแรงด้วย ผู้ที่ต้องขุดซากบ้าน ต้องแบกเศษกระเบื้องแตกออกไปทิ้ง
หรือผู้ทีต้องจัดการกับซากศพ เขาเหล่านี้ล้วนมีอาการหนักทั้งสิ้น
อาการของโรคที่ปรากฏนั้นเหมือนกันกับผู้ที่โดนรังสีด้วยตัวเองอย่างจัง
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าร่างกายของพวกเขาได้รับกัมมันตรังสีที่ยังตกค้างอยู่ไปอย่างจะจะและต่อเนื่องนั่นเอง
ผู้ที่ย้ายเข้ามาหลังจากเวลาหนึ่งเดือนผ่านไปแล้วนั้นมีอาการดีกว่าพวกเขาอย่างเด่นชัด
ผิวหน้าส่วนที่ถูกยุงหรือแมลงกัดหรือเป้นแผลเพียงเล็กน้อยจะกลายเป็นหนองอย่างง่ายดาย นอกจากนั้น
เซลล์เม็ดเลือดขาวก็ยังดูเหมือนลดจำนวนลงด้วยเช่นกัน ผู้คนซึ่งส่วนใหญ่เหล่าทหารที่ปลดประจำการ
พวกที่หลบหนี้ไปจากบริเวณนี้เมื่อก่อนหน้าต่างพากันกลับเข้ามาเมื่อเวลาผ่านไปได้สามเดือน
อาการบาดเจ็บที่เด่นชัดไม่ปรากฏกับเขาเหล่านี้ และเมื่อตรวจจำนวนเม็ดเลือดขาวของพวกเขา
ผมก็พบว่าหลังจากหนึ่งเดือนหลังจากย้ายเข้ามาอยู่ในบริเวณนี้นั้น
จำนวนเม็ดเลือดขาวของพวกเขาต่างเพิ่มขึ้นอย่างเหลือเชื่อถึงสองเท่า
อาการนี้มีสาเหตุจากการได้รับกัมมันตรังสีที่ละน้อยหากด้วยระยะเวลาต่อเนื่อง ซึ่งนั่นก็หมายความว่า
กัมมันตรังสีจำนวนหนึ่งยังคงตกค้างอยู่ในบริเวณนี้นั่นเอง
นี่ก็ตรงกันกับที่พวกอเมริกันประกาศเตือนเราเมื่อตอนที่ปรมาณูระเบิดขึ้นแต่เพราะกัมมันตรังสี
ลดตัวลงอย่างค่อนข้างรวดเร็ว ทฤษฏีที่ว่าสิ่งมีชีวิตไม่สามารถอยู่ในบริเวณนี้ได้นานถึงเจ็บสิบห้าปีจึงเชื่อถือไม่ได้
และดูเหมือนบัดนี้ สุขภาพของผู้คนชุดหลังนี้โดยทั่วไปดูแข็งแรงดี
แม้ว่าจำนวนเซลล์เม็ดเลือดขาวของพวกเขาจะเพิ่มขึ้นก็ตาม
ผมอยู่ที่นี่มาได้ชั่วระยะหนึ่งแล้วแต่ยังไม่เคยถูกตามตัวให้ไปตรวจคนใข้ ยกเว้นแต่ในรายที่เป็นโรคติดเชื้อปรสิตเท่านั้น
ตัวผมเองนอนอยู่ในกระท่อมหลังเล็ก ที่ซึ่งหยาดน้ำซึมเข้ามาแข็งตังอยู่ตามผนังและหลังคา และเมื่อยามหิมตก
มันก็เล็ดลอดเข้ามาได้ด้วยเช่นกัน ที่นี่
ผมมีเพียงผ้าห่มผืนบางๆ เท่านั้นเป็นเครื่องป้องกันตัว แต่ก็ยังไม่เป็นโรคปอดบวม
ยังไม่เป็นแม้แต่หวัดด้วยซ้ำ
แม้ว่าผมจะได้รับบาดเจ็บหรือมีบาดแผล
แต่ผมก็ไม่กลัวการติดเชื้อหรือเป็นหนอง
ผมเชื่อว่านี่เป็นเพราะธาตุเรเดียมที่ได้จากการแช่น้ำแร่มาอย่างแน่นอน |
|
หากที่ทำให้ผมเป็นห่วงมากคือผลร้ายที่เกิดกับระบบสืบพันธุ์
แต่กระนั้น
ผมก็ยังเห็นว่าหญิงสาววัยเจริญพันธุ์หลายคนเริ่มตั้งครรภ์
แม้ว่าอัตราของการตั้งครรภ์นั้นดูจะลดลงไปบ้างก็ตาม
แต่เราก็ไม่ได้ยินว่ามีการแท้ง หรือว่าทารกที่เกิดมามีสภาพพิกลพิการ
และถึงแม้ว่าเราไม่ควรจะรีบด่วนกับการตัดสินว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร
แต่ผมก็ยังค่อนข้างมองในแม่ดีและมักเชิญชวนให้ผู้คนพากันกลับเข้ามาสู่บริเวณอันกลายเป็นซากและสร้างบ้านขึ้นมาอยู่กัน
ใหม่ อีกเรื่องที่ผมเป็นห่วงและยังไม่แน่ใจนั้นก็คือ
อาการขั้นต่อไปของผิวหนังที่ถูกไฟไหม้แผลอันถูกไฟไหม้อย่างรุนแรงเหล่านี้ไม่ได้เกิดเพราะ
ความร้อนอย่างสูงยิ่งในขณะนั้นเท่านั้น หากเกิดเพราะรังสีที่แผ่ออกมาอันมีทั้งนิวตรอนและรังสีแกมม่า
บาดแผลเหล่านี้ต่างจากของผู้ที่ถูกไฟไหม้ธรรมดาอย่างเห็นได้ชัด เพราะแผลของผู้ที่ถูกไฟไหม้ธรรมดานั้น
มีบางคนเท่านั้นที่มีอาการบวมน้ำตามร่างกาย ซึ่งขึ้นอยู่ว่าเขาถูกไฟไหม้มากน้อยเพียงไร
แต่สำหรับผู้ที่ร่างกายถูกไฟไหม้เพราะการระเบิดของปรมาณูนั้น แทบทุกคนมีอาการบวมน้ำ
ในตัวเมืองนางาซากิ
เรามักพบคนที่ตามใบหน้าและท่อนแขนบวมพองและกลายเป็นสีชมพู
ประชาชนคนไหนก็ตามที่ได้รับรังสีเข้าไปจะมีอาการบวมน้ำ ผิวหนังของเขาเริ่มคัน
และหากเขาเกามัน ในเวลาอีกหลายปีให้หลังผิวบริเวณนั้นก็อาจกลายเป็นแผลเรื้อรัง หรือหลังจากนั้นอีกนานหลายปี
ที่คนคนนั้นอาจเป็นมะเร็งได้ อาการเหล่านี้เคยปรากฏกับผู่ป่วยที่ร่างกายได้รับรังสีเอกซ์และสารกัมมันตรังสีเรเดียม
แผลไฟไหม้ที่เกิดจากการระเบิดปรมาณูจะกลายสภาพเป็นมะเร็งหรือไม่ นี่คือคำถามสำคัญที่รอคำตอบในอนาคต
ผู้ที่ได้รับบาดเจ็บด้วยอาการดังกล่าวจะต้องระมัดระวังที่จะไม่เกาแผลของตังเอง
หลังจากอาบน้ำพวกเขาควรจะค่อยๆ
ซับเนื้อตัวเองที่ได้รับบาดเจ็บนั้น และไม่ควรใส่ยาใดๆ เลย
|
|