ตอนที่ ๔ ปรมาณู (๒)๑๙ ธ.ค.๔๔  |
 | |
 |
เจ็ดกิโลเมตรจากอูราคามิ...
คุณครูทากาว่ะแห่งโรงเรียนโอกะคูระ กำลังก้มหน้าก้มหน้าตาเขียนรายงานว่าด้วยการโจมตีทางอากาศ
หากในจังหวะหนึ่งที่เขาเงยขึ้นนั่นเอง ทากาว่ะต้องตาค้างกับสิ่งที่เห็นที่นอกหน้าต่าง
ไกลออกไปที่ตีนเขา ซึ่งเบื้องบนคือ นภาจัดจ้าสดใสส่งประกายระยิบอยู่เหนืออ่าวนางาซากิ แต่ทันใดนั้นเอง
ที่ท้องฟ้าบริเวณนั้นกลับสว่างวาบเป็นประกายขึ้นด้วยลำแสงเจิดจ้าบาดตา
แสงอาทิตย์ยามใกล้เที่ยงแห่งคิมหันตฤดู ราวจะมืดมนไปถนัดเมื่อเทียบกับลำแสงเจิดจ้าที่เขาเพิ่งเห็น
แสงวิทยาศาสตร์ที่ทำให้ลำแสงแห่งสุริยาอับด้อยไปถนัดใจ!
...นี่เขาจุดพลุตอนกลางวันกันหรือว่าไง... ทากาว่ะรำพึงกับตัวเองเมื่อชะโงกหน้าออกไปเพื่อจะเพ่งให้ชัดยิ่งกว่าเก่า
และแล้วก็ต้องประหลาดใจยิ่งขึ้นไปอีกกับสิ่งที่เห็น
...มาดูอะไรนี่...เขาร้องตะโกน และครูคนอื่นๆ ต่างๆวิ่งกรูกันมาที่หน้าต่างบานนั้น |
 |
ณ น่านฟ้าเหนืออูราคามิแห่งจังหวัดนางาซากิ ที่พวกเขากำลังจ้องมองอะไรบางอย่าง ดูราวกับก้อนเมฆมหึมาลอยคว้างอยู่กลางอากาศ
อะไรน่ะ...อะไรกัน... พวกครูๆ ร้องเสียงหลงขณะเจ้าสิ่งนั้นขยายใหญ่จนกลายเป็นรูปเห็ดดอกมหึมา
ดอกเห็ดที่มีเส้นผ่าศูนย์กลางสักหนึ่งกิโลเมตรเห็นจะได้!
จากนั้นคือพายุที่ถาโถมกระแทก ห้องทั้งห้องสั่นสะเทือน โยกคลอน ครูทุกคนถูกกวาดลงไปกองกับพื้น
ฝังทั้งเป็นอยู่ภายใต้เศษกระจกกองมหึมาที่กรูเกรียวหลุดจากกรอบหน้าต่าง!
...ระเบิด...! ทากาว่ะตะโกนก้อง...ระเบิดลงที่โรงเรียน... หลบเร็ว! หลบเข้าหลุมหลบภัย!
แล้วเขาตะเกียกตะกายมะงุมมะงาหรา มุ่งหน้าสู่หลุมหลบภัยที่ช่วยกันขุดไว้ตรงตีนภูเขาหลังโรงเรียน
ขณะนั่งซุกเงียบอยู่บนพื้นดินอันเยียบเย็นเพียงลำพัง ทากาว่ะไม่มีโอกาสรับรู้... สิ่งที่พระผู้เป็นเจ้าเท่านั้นทรงทราบ...
ว่าในวินาทีเดียวกันนั้น ที่บ้านของเขา ณ อำเภออูราคามิ... |
 |
 | ||
|
ภรรยาและลูกๆ ต่างเพรียกเสียงสุดท้ายเรียกชื่อเขา
ก่อนลมหายใจถูกพรากจากร่าง...
แปดกิโลเมตรจากอำเภออูราคามิไปทางด้านด้านใต้ของอ่าวนางาซากิ คือหมู่บ้านโอยามะ ซึ่งตั้งอยู่เหนือเนินเขาฮาชิโร
ลิบๆ จากจุดนี้ หนุ่มน้อยกาโตะมองเห็นส่วนที่เป็นแอ่งแห่งเมืองอูราคามิ และที่อยู่ไกลออกไปจนเห็นเป็นเพียงภาพเลือนๆ
นั้นคือตัวเมืองนางาซากิ เขาพาวัวของเขาออกไปกินหญ้าในทุ่งอันเขียวขจี ระหว่างทางพบสตรอเบอร์รี่จึงเด็ดมาหย่อนใส่ปากอย่างมีความสุข... |
 |
และก็วินาทีที่แหงนเงยนั่นเองที่แสงสว่างจ้าวาบบาดเข้าตา!
แม้วัวสาวยังเงยขึ้นมอง
เขาเห็นหมอกสีขาวพวยพุ่งขึ้น ณ ท้องฟ้าเหนืออูราคามิ ราวปุยฝ้ายก้อนมหึมา
ปุยฝ้ายก้อนนั้นขยายตัวใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว ขณะที่ส่วนภายในของมันดูราวมีโคมไฟดวงมหึมาลุกโชนอยู่ก็ปาน
เพราะส่วนนอกดูเป็นสีขาวพร่างก็จริง หากภายในลูกไฟสีแดงเข้มกำลังแตกปะทุอยู่อย่างบ้าคลั่ง
อะไรบางอย่างในโคมดวงนั้นส่งประกายระยิบระยับราวประกายจากเครื่องกำเนิดไฟฟ้า
สีขาวของโคมดวงนั้นเปลี่ยนเป็นสีแดง แล้วก็เหลือง แล้วก็ม่วง... ล้วนแต่สีสันสวยงาม...
ถึงตอนนี้ก้อนเมฆก้อนนั้นกลายสภาพไปจนดูคล้ายก้อนขนมปังอบกลมๆ และขณะที่ขนมปังก้อนนั้นพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ
นั่นเอง ที่มันเปลี่ยนโฉมไปอีกจนดูคล้ายดอกเห็ด |
|
เห็ดมหึมาดอกนั้นลอยอยู่เหนืออูราคามิพอดี แล้วกาโตะก็เห็นว่าดูเหมือนกลุ่มควันสีดำ ฝุ่งผงและละอองต่างๆ
ถูกแรงลมหมุนวน ดูดให้ลอยตามเห็ดดอกนี้ขึ้นไปในอากาศอย่างรุนแรง
เมฆขาวรูปเห็ดดอกนั้นยังคงพุ่งสูงขึ้นไปในท้องฟ้าอันสดใสเหนืออูราคามิอย่างไม่หยุดยั้ง
กระทั่งมันลอยขึ้นจนสุดสายตา เห็ดดอกนั้นกระจายตัวออก แล้วเริ่มลอยไปทางทิศตะวันออก |
 |
|
แต่กลุ่มควันสีดำซึ่งถูกดูดตามดอกเห็ดขึ้นมาจนสูงยิ่งกว่าภูเขานั้นไม่ได้ตามไปด้วยทั้งหมด...
บางส่วนของมันเริ่มตกกระจายสู่พื้นดิน ในขณะที่บางส่วนลอยตามก้อนเมฆนั้นไป
อากาศดี และลำแสงเริงแรงแห่งพระอาทิตย์ก็แจ่มจ้า กระทั่งกาโตะสามารถมองไกลไปเห็นได้ทั้งทะเลและภูเขา...
มีเพียงอูราคามิเท่านั้นที่ตกอยู่ภายใต้เงามืดมหึมา กระทั่งเมืองทั้งเมืองดูราวกับอยู่ในห้วงรัตติกาลที่ไม่มีแม้แสงไฟสักดวง!
แล้วนาทีนั้นเองที่กาโตะได้ยินเสียงระเบิด... | |
  |
เสื้อผ้าของเขาถูกฉีกทึ้งเป็นชิ้นเล็กชิ้นเล็กชิ้นน้อย ใบไม้หลุดร่วงกรูเกรียวจากลำต้น แต่เจ้าวัวสาวของเขามิได้วิ่งกระเจิดกระเจิงไปทางไหน...
...คงเป็นเพราะพายุนี้อ่อนกำลังลงมากแล้วเมื่อมันมาถึงเขา...กาโตะคิด
เด็กหนุ่มนึกไปว่าคงมีการทิ้งระเบิดสักลูกที่ไหนใกล้ๆ นี่เอง... |
|
ทากามิ ซัง เพิ่งกลับมาจากโคบะ เขาเดินจูงวัวมาตามถนนโอโดริเสะ ซึ่งอยู่ห่างจากอูราคามิไปประมาณสองกิโลเมตร
แล้วทันใดนั้นเองที่เขาได้ยินเสียงระเบิด...พร้อมๆ กับที่รู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาราวกำลังยืนอยู่หน้าเตาหลอม
และก่อนที่จะทันตั้งตัว ลูกไฟใหญ่น้อยก็ร่วงหล่นมาฟากฟ้าลงมาสู่ตัวเขา เสียงไฟลุกพึ่บพั่บดังอยู่รอบๆ
ขณะลูกเพลิงแดงร้อนก้อนหนึ่งหล่นลงบนหลังเท้าของเขาพอดี ทากามิเห็นควันสีขาวพุ่งวาบขึ้นมา
จากนั้นเสียงพึ่บพั่บของลูกไฟจึงค่อยจางหาย คงไว้แต่กลิ่นเหม็นเหมือนยามที่ตะเกียงน้ำมันเพิ่งดับลงใหม่ๆ
ทั่วทั้งบริเวณพลุ่งโพลงอยู่ในทะเลเพลิง... | |
|