๒๑. ซากชีวิต (๑) ๑๘ เม.ย. ๔๕
|
๒๑. ซากชีวิต (๑) ๑๘ เม.ย. ๔๕ |
 |
"หมอครับ ! ผมเป็นอะไรไปนี่ ผมหายใจเอาแก๊สเข้าไปหรือว่าไง ทำไม ถึงได้ปั่นป่วนไปหมดทั้งตัว แล้วก็เวียนหัวจนเหมือนจะเป็นลมยังงี้ " 
"หมอครับ
ผมต้องหายใจเอาควันพิษจากระเบิดนั่นเข้าไปแน่ๆ ถึงได้รู้สึกคลื่นไส้มากๆ ลุกไม่ขึ้นเลย
!"
"คุณหมอคะ
ฉันกำลังจะตายทั้งเป็นอยู่แล้ว
ฉันไม่ได้รับบาดเจ็บไม่มีแผลที่ไหนก็จริง แต่ฉันรู้ตัวค่ะว่าฉันกำลังจะตาย
!"
เสียงร่ำร้องเหล่านี้มาจากเหล่าผู้คนที่พากันหลบภัยมาอาศัยอยู่ตามเพิงหินบ้าง ตามซอกมุมของอาคารที่พังทลายมานั้นบ้าง |
|
พวกเขาต่างนอนแซ่ว
รอเวลาหมดลมหายใจ..
ผมเองก็รู้สึกอย่างที่พวกเขาบรรยาย
รู้สึกเหมือนเวลาเกิดอาการเมาค้างอย่างมหันต์ หลังจากที่ฟาดเสียเต็มปรี่อีตอนฉลองส่งท้ายปีเก่า
หรือถ้าท่านผู้อ่านของผมไม่ใช่นักดื่มละก็
ลองเปลี่ยนเป็นนึกถึงอาการเมาคลื่นลูกใหญ่ๆ
ในทะเลดู ก็คงพอนึกออกว่าอาการที่ผมว่านี้เป็นอย่างไร
มันคือความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยเพลียที่เกิดขึ้นกับทุกข้อต่อของร่างกาย รวมกันเข้ากับความเจ็บปวดหัวอย่างแสนสาหัส
คลื่นไส้ เวียนศีรษะ อาเจียน แล้วท้ายที่สุดก็ถึงต้องนอนแผ่อย่างหมดเรี่ยวหมดแรง
นึกไปถึงเมื่อครั้งทำการทดลองเกี่ยวกับเรื่องรังสี และตัวเองโดนรังสีแกมม่าเข้าไป ผมจึงรู้ว่า
ผู้คนเหล่านี้ไม่ได้ป่วยเพราะหายใจเอาแก๊สเข้าไปอย่างที่เขาคิด อีกทั้งอาการเหล่านี้ยังไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับควันพิษจากระเบิดอีกด้วย |
หากมันเกิดขึ้นเพราะรังสีแกมม่า
ในวินาทีเดียวกับที่ลำแสงเจิดจ้าพุ่งประกายของมันออกมา รังสีนี้ก็พุ่งทะลุทะลวงเข้าสู่ร่างกายของพวกเขาเช่นกัน
รังสีแกมม่ายังสามารถพุ่งทะลุผ่านฝาผนัง ไม่ว่าจะเป็นผนังไม้อย่างผนังบ้านชาวญี่ปุ่นทั่วไป
หรือผนังคอนกรีตหนาๆ ก็ตาม ดังนั้น แม้กระทั่งผู้คนที่อยู่ภายในบ้านในช่วงเวลาแห่งการระเบิดก็ยังได้รับผลกระทบนี้ด้วย
ผมเคยอ่านพบจากรายงานการวิจัยว่านิวตรอนยังทำให้เกิดการบาดเจ็บอย่างรุนแรงได้อีกด้วย
แต่เป็นเพราะตัวผมเองไม่มีประสบการณ์โดยตรง จึงไม่อาจพูดได้อย่างเต็มที่ในขณะนี้ว่าอาการที่เกิดกับผู้คนรอบๆ
ตัวผมนั้นเป็นเพราะรังสีจากนิวตรอนหรือไม่
แต่จะอย่างไรก็ตาม ผมยังค่อนข้างแน่ใจว่าการได้รับบาดเจ็บอย่างสาหัส
เพราะนิวตรอนเป็นเหตุนั้นสามารถเกิดขึ้นได้อย่างแน่นอน
และเพราะปฏิกิริยาทางชีวภาพจากนิวตรอนมีความรุนแรงกว่าปฏิกิริยาจากรังสีแกมม่ามาก
ผลที่เกิดกับผู้ป่วยจึงน่าสยดสยองอย่างยิ่ง นอกจากนั้น
ระยะเวลาของร่างกายฟ้องอาการออกมาก็ต่างกันออกไป
ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับว่าเป็นส่วนไหนที่ได้รับผลกระทบ เพราะแต่ละส่วนของร่างกายมีระยะเวลาในการแสดงอาการไม่เท่ากัน
เป็นเรื่องแย่มากที่เราไม่อาจรู้ว่าเมื่อไหร่และอาการแบบไหนจะเกิดตามมา
ผมหนาวเยือกไปทั้งตัวเมื่อคิดถึงสิ่งเหล่านี้
 |
ระเบิดปรมาณู
!
รังสีจากนิวตรอน
และอาการแห่งโรคอะตอมมิก !!เราใช้เวลาของวันนั้นไปกับผู้ได้รับบาดเจ็บ พาพวกเขามาพักยังสถานที่ที่ปลอดภัย และให้การดูแลรักษาเท่าที่จะทำได้
วันต่อมาท้องฟ้าแจ่มใสไร้เมฆหมอก
เมฆปรมาณูก้อนนั้นลอยตามลมไปทางทิศตะวันออกแล้ว
และเราต่างตกอยู่ตรงกลางระหว่าง ลำแสงแรงกล้าแห่งดวงอาทิตย์กับไอร้อนระอุจากเถ้าถ่านแห่งซากเมือง
อูราคามิกลายเป็นเตาอบใบมหึมา!
ผู้คนน่าสงสารจำนวนมากที่แตกตื่นตะเกียกตะกาย หนีเอาตัวรอดไปจากฉากนรกแห่งนี้ได้เมื่อวันวาน
และพากันวิ่งเตลิดไปกระทั่งถึงเชิงเขาต่างพบในวันนี้ว่า
แท้จริงแล้วสถานที่ที่พวกเขาพาชีวิตรอดไปถึงนั้น
ก็คือป่าช้าที่รออยู่นั่นเอง
เพราะ ณ ที่นั้น
พวกเขาต่างล้มลงนอนหมดเรี่ยวหมดแรง
ไม่สามารถแม้แต่จะขยับเขยื้อนร่างกายสักส่วนหนึ่ง
หลายคนหมดลงหายใจไปก่อนหน้า
หลายคนส่งเสียงคร่ำครวญขอน้ำด้วยริมฝีปากอันแห้งผาก
ในขณะที่อีกหลายคนอยู่ในอาการทุกขเวทนาเพราะได้รับบาดเจ็บสาหัส
เพราะพวกเขาต่างวิ่งออกจากตัวเมืองกันอย่างตื่นเตลิดและขาดสติ ไม่มีใครรู้ตัว.. หรือแม้กระทั่งสนใจว่า
ตัวเองกำลังมุ่งหน้าสู่ทิศใด เราจึงไม่มีทางรู้เช่นกันว่าพวกเขาไปล้มคว่ำหมดหนทางช่วยตัวเองกันอยู่ตรงไหน
|
|
ทางเดียวที่เราทำได้ก็คือตะโกนหา
"เฮ้
อยู่ที่ไหนกันมั่งน่ะ
" จากนั้นก็มุ่งหน้าสู่ทิศที่มีเสียงตอบลอยตามลมมา
เฉพาะบริเวณภูเขาคมพิราเพียงแห่งเดียวนั้น เราพบผู้คนในสภาพอย่างที่บรรยายนี้ถึงหลายร้อยรายด้วยกัน
แต่บางคนบอกว่าหลายพันต่างหาก
!!
จะเท่าไหร่แน่ก็ตาม
ตัวเลขของผู้ได้รับบาดเจ็บช่างมากมายเกินกว่าคณานับ
หน่วยงานสาธารณสุขทั้งในตัวเมือง และตัวจังหวัด สมาคมแพทย์
เจ้าหน้าที่ตำรวจ
ต่างร่วมมือกันจัดตั้งหน่วยสงเคราะห์ผู้ประสบภัยอย่างแข็งขัน
หน่วยกู้ภัยพลเรือนจากอำเภอใกล้เคียงก็เข้าร่วมด้วยอย่างเต็มกำลัง โรงพยาบาลทหารเรือที่โอมูระ
ซึ่งนำโดย ดร.ยาสุยามะส่งกำลังเข้าหนุนในทันที นอกจากนั้นยังมีหน่วยแพทย์จากโรงพยาบาลทหารที่คุรุเม
โอ้
ใครเลยจะเคยคิดว่า.. มหาวิทยาลัยของเรา
สถานที่อันเคยเป็นประหนึ่งป้อมปราการแข็งแรงทางการแพทย์
จะต้องกลายมาเป็นผู้รอรับความช่วยเหลือ
ช่างน่าอัปยศยิ่ง
!
หากศาสตราจารย์โคยาโน
ผู้ซึ่งแม้บ้านจะถูกไฟเผาลงกองเป็นเถ้าสมาชิกในครอบครัวต่างได้รับบาดเจ็บสาหัส
ยังคงรับปฏิบัติหน้าที่แทนท่านอธิการบดี และกลายเป็นจุดศูนย์กลางของความเคลื่อนไหวแทบทุกอย่าง |
|
ศาสตร์จารย์โช
ผู้สังเวยชีวิตลูกชายไปถึงสองคน ก็ยังคงปฏิบัติหน้าที่ช่วยเหลือผู้ได้รับบาดเจ็บอื่นๆ อย่างไม่หยุดยั้ง
ไม่
! แม้แต่จะคุ้ยหากองกระดูกของลูกๆ ที่เขารัก
นอกจากนี้ ยังมีทั้งอาจารย์ และเหล่านักเรียนผู้ซึ่งคงจะทำเป็นลืมเสียว่าต่างก็สูญเสียสมาชิกในครอบครัว
และทรัพย์สมบัติทุกอย่างไป
พวกเขาจึงทุ่มเทกำลังกายกำลังใจทุกหยาดหยดเข้าให้การช่วยเหลือ
เสาะแสวงหาผู้คนที่ยังหายไป
รวมทั้งวิ่งวุ่นรับและส่งคำสั่งระหว่างหน่วยต่างๆ ที่เพิ่งจัดตั้งขึ้น
และกระจัดกระจายกันอยู่อย่างไม่มีระเบียบนั้น
ศาสตราจารย์ทสุโน่ะ
และศาสตราจารย์ทาคิกิต้องนอนแซ่วอยู่ในหลุมหลบภัยซึ่งมีน้ำหยดรั่วลงไปอยู่ตลอดเวลา
แต่ทั้งที่อยู่ในสภาพที่อาการทรุดลงเรื่อยๆ เช่นนั้นท่านทั้งสองยังคงให้คำแนะนำ แก่เหล่าเจ้าหน้าที่ผู้ปฏิบัติงานออกมาอย่างสม่ำเสมอ
เราพบศาสตราจารย์ยามาเน่ะผู้ได้รับบาดเจ็บสาหัส จึงหามท่านมาไว้ด้วยกัน
หลุมหลบภัยของเราเต็มไปด้วยผู้คนซึ่งอยู่ในอาการสาหัส
และเครื่องบินของศัตรูก็เฝ้าบินมาวนเวียนอยู่ ณ
ท้องฟ้าเบื้องบนเที่ยวแล้วเที่ยวเล่า
เมื่อใดก็ตามที่ได้ยินเสียงเครื่องบิน
แม้จะจากระยะห่าง
เราต่างตะเกียกตะกายพุ่งสู่ที่ซ่อนในทันที !
ระเบิดอย่างนั้นอีกเพียงลูกเดียว หมายถึงอวสาน !!
เรากลายเป็นโรคประสาทผวาไปตามๆ กัน!! |
|