๓๓ การแก้แค้น   ๑๑ ก.ค. ๔๕

"เอาไว้เราค่อยถกกันเรื่องพระเจ้านี้อีกทีก็แล้วกันนะครับ แต่ขอให้ผมได้ ถามว่าเราเคยพูดกันไม่ใช่รึครับว่าสงครามก็คือมารดาแห่งอารยะ ไม่ใช่สงครามรึครับ ที่กระตุ้นให้เกิดการพัฒนาอย่างยิ่งในวงการวิทยาศาสตร์ อย่างเช่นระเบิดปรมาณูนั่นไง ." "กับชีวิตของมนุษยชาติ กับเงินทองที่ทุ่มโถมลงไป การใช้เวลามากมายมหาศาล การระดมกำลังแรงงานผู้คน หากว่าทั้งหมดนี่เป็นไปด้วยจุดมุ่งหมายเพื่อสันติภาพ ผลของมันจะยิ่งใหญ่กว่ากันสักเพียงไหนเล่า ไม่ว่าจะด้วยประการใดๆ การทำสงครามก็ไม่ใช่ธุรกิจที่ก่อกำไรอีกต่อไปแล้ว เมื่อตอนที่คุณลาจากกองทัพมา ผู้บังคับบัญชาบอกคุณว่า ยังไง " "แย่มาก เราทำอะไรไม่ได้เลย ต้องยอมพวกอเมริกันไปก่อน แต่เราจะยืนหยัดขึ้นอีกครั้ง เช่นเดียวกับที่เยอรมันลุกขึ้นได้จากซากเถ้าแห่งสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เราเพียงกำดาบไว้ให้มั่น และคอยให้วันนั้นมาถึงเท่านั้น! พวกเขาบอกเราอย่างนี้ครับ " "ยุทธศาสตร์ของคนอ่อนหัดพวกนี้ก็มีแต่จะนำไปสู่หายนะอย่างเดียวเท่านั้น พวกคุณต้องปฏิเสธความคิดเหล่านี้เสียให้เด็ดขาดทีเดียว บอกผมทีเถอะว่า ผู้บังคับบัญชาเหล่านี้น่ะเคยออกแนวหน้าไปรบจริงๆ บ้างหรือเปล่า " "เปล่าครับ พวกเขาสั่งงานจากที่บ้าน " "ใช่สิ..เหล่าผู้บังคับบัญชาที่ไม่เคยเจอสงครามจริงๆ พวกนี้เพียงแต่สนองตัณหาตัวเอง ด้วยการตะโกนออกคำสั่ง แล้วก็ส่งเหล่าชั้นผู้น้อยออกสู่แนวหน้า เพราะสงครามที่แท้จริงนั้นเต็มไปด้วยความทารุณโหดร้าย หากว่าคุณจะเพียงเอนอิงอยู่บนโซฟา อ่านบทกวีเกี่ยวกับการรบ แล้วก็รำพึงรำพันว่า แหม ผมเองก็อยากออกไปแนวหน้ากับเขาด้วยเหมือนกันนะนี่ นั่นมันก็คนละเรื่องกันความเป็นความตายที่ชายแดน หนังสือที่บรรยายให้เห็นภาพหฤโหดเหล่านั้น ถูกเซนเซอร์ไปหมดแล้ว และถึงแม้ว่าจะมีภาพของยุทธการที่ "โยชิทสุเส" หรือว่าบทกวีเกี่ยวกับ นายพลโนกิเหลืออยู่บ้าง แต่ว่า มีความสวยงามตรงไหนสักนิดไหมเล่าที่เกี่ยวกับระเบิดปรมาณู ถ้าพวกคุณอยู่ที่นี่ในวันนั้น ในนาทีนั้น ถ้าพวกคุณได้เห็นนรกที่ผุดขึ้นมาบนดินต่อหน้าต่อตา หากว่าคุณได้เห็นมันเพียงแม้แต่แวบเดียว พวกคุณจะไม่มีทางวาดฝันอันบ้าคลั่งเกี่ยวกับสงครามครั้งต่อไปอีกเลย

เพราะหากมีสงครามอีกครั้ง คราวนี้ระเบิดปรมาณูจะระเบิดไปทั่วทุกที่ ผู้คนบริสุทธิ์จำนวนนับไม่ถ้วนจะถูกกวาดหายไปจากโลกในชั่วเวลาเพียงเสี้ยววินาทีของการระเบิด ไม่มีเรื่องราวแห่งความกล้าหาญให้กล่าวขานถึง ไม่มีบทเพลง บทกวี ไม่มีภาพวาดแห่งความทรงจำ หรือดนตรีเร้าใจ ไม่มีทั้งร้อยแก้ว หรือร้อยกรอง หรืองานวิจัย มีแต่ความตาย ทุกหนทุกแห่ง ความตายเท่านั้น เหมือนกับจอมปลวกถูกรถบดถนนทับเอาอย่างนั้นแหละ โลกทั้งโลกจะแหลกทลายลงเพราะสงครามครั้งนี้ ฟังดูน่ากลัวเสียยิ่งกว่าอะไรหมดไหนเหล่า " "อาจารย์หมายความว่าญี่ปุ่นแพ้แล้ว และไม่มีทางลุกขึ้นมาอีกเลยอย่างนั้นหรือครับ " "คิดถึงคำของพระผู้เป็นเจ้าสิ การแก้แค้นเป็นสิ่งอันฉันจะชำระให้ พระผู้เป็นเจ้าทรงมีวิธีของพระองศ์เองในการจะจัดการกับสิ่งที่พระองค์เห็นว่าไม่ยุติธรรม การแก้แค้นไม่ใช่ธุระของเรา " "ถ้าอย่างนั้น อนาคตของเราอยู่ตรงไหนเล่าครับ " "ผมนั่งคิด และเฝ้าทำสมาธิอยู่ในกระท่อมหลังน้อยแห่งนี้เพื่อคิดถึงหนทางแห่งอนาคต แต่ยังไม่พบคำตอบนะ " "ผมเองก็อยากจะลงนั่งสงบๆ ที่ไหนสักแห่ง เพื่อที่จะได้คิดถึงปัญหานี้เช่นกัน ไปที่ภูเขาโน่นแน่ะ แล้วก็ทำสมาธิเข้า หากคุณยังอยู่ในโลกอันหมุนติ้ววุ่นวายนี้ละก็ คุณก็ได้แต่วิ่งวนไปอยู่อย่างนั้นเอง แล้วในที่สุดก็ไม่ต่างอะไรไปจากคนอื่นๆ แต่เทือกเขาสีครามโน่นสิที่ไม่เคลื่อนไหวมีแต่ก้อนเมฆที่ลอยมาแล้วก็ลอยไปเท่านั้น และผมก็เฝ้าแต่มองแน่วนิ่งอยู่ที่ยอดทั้งสามแห่งมิตสุยาม่าแห่งนี้ แล้วก็เฝ้าภาวนาทำสมาธิ " แขกของผมลาจากไปพร้อมด้วยความเปลี่ยนแปลงแห่งจิตใจ ความเงียบ สงบแผ่ปกคลุมกระท่อมน้อยหลังนี้อีกครั้ง ผมได้ยินเสียงคายาโนะ ลูกสาวตัวน้อยอายุห้าขวบพูดกับตัวเอง และเมื่อเดินออกไปด้านหน้า ก็เห็นเธอกำลังเล่นเป็นคุณแม่อยู่กับของเล่นชิ้นแตกๆ หักๆ ตรงหน้า หัวตุ๊กตา ขวดเก่าๆ จาน กรอบกระจก เหล่านี้วางเรียงกันอยู่บนก้อนหินอันไหม้จนดำเกรียม เพื่อนของเธอต่างๆ ตายกันหมด เธอกำลังพูดกับตัวเอง

" บ้านของคายาจัง หลังใหญ๋ไม่ใช่เหรอ มีสองชั้นด้วย คุณแม่อยู่ที่นั่น คุณแม่เอาขนมเค้กไส้ถั่วให้ฉัน เวลานอนฉันมีผ้าห่ม และบ้านเราก็มีไฟฟ้าใช้ด้วย " ผมยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น คายาโนะเฝ้าแต่พูดถึงความทรงจำของเธอทีละเรื่อง ทีละเรื่อง และขณะที่เธอยังคงเล่นด้วยการพูดคนเดียวอยู่นั้น ผมก็หลับตาลง ภาพในอดีตผุดขึ้นมา ภาพที่ราวกับประสาทโอ่อ่ารโหฐานอันสถิตอยู่ ณ กันบึ้งแห่งมหาสมุทร หากลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ผมรู้สึกราวกับตัวเองเป็นอูระชิมาผู้เฝ้าหลงวนเวียน อยู่ในปราสาทนั้นนานถึงหนึ่งร้อยปี และบัดนี้ ผมได้พบว่าความฝันสวยงามของตัวเองแหลกมลายหายไปต่อหน้า เบื้องหน้าผมคือผืนดินรกร้าง แห้งผาก "คำพูดของอาจารย์ทำให้พวกผมรู้สึกละอาย " ดินแดนอันเต็มไปด้วยซากสลดอันเกิดเพราะระเบิดปรมาณู ! ลมหนาวครวญครางวู่หวิวกรูเกรียว แม้พลิ้วคลื่นแห่งกระเบื้องบนหลังคายังราวกับสะอื้นไห้

อิชิทาโรในเครื่องแบบชุดการเกงพันแข้งแบบทหารโผล่พรวดพราดมาจากทางไหนก็ไม่ทราบ ทันทีที่ได้รับปลดประจำการ เขาเร่งรุดกลับบ้านเพื่อที่จะพบเพียงซากเมือง พบว่าบ้านของตัวเองกลายเป็นเถ้ากองใหญ่ กระดูกไหม้เกรียมหักป่นของภรรยาที่รักและลูกๆ ทั้งห้าคน กระจัดกระจายอยู่ทั่วทุกทิศทุกทาง "ผมไม่มีความสุขเลย " เขารำพัน "ใครบ้างล่ะที่มีความสุขในขณะที่ประเทศต้องแพ้พ่ายไปในสงคราม "ผมว่า ก็คงจริงล่ะครับ ชาวญี่ปุ่นทุกคนคงพูดอย่างเดียวกับที่ผมพูดนี่เหมือนกัน ระเบิดปรมาณูเป็นการลงโทษจากสวรรค์ และคนที่ตายไปก็คือเหล่าคนชั่วที่ต้องได้รับการลงโทษ ส่วนคนที่ยังอยู่คือผู้ได้รับอภัยโทษจากพระผู้เป็นเจ้า แต่ นี่ไม่ได้หมายความว่าภรรยากับลูกๆ ของผมเป็นคนชั่วหรอกหรือครับ " "อือม์ แต่ผมกลับเห็นอีกอย่างหนึ่งนะ ความจริง ผมเห็นตรงกันข้ามกับที่คุณพูดมานั่นทีเดียว ระเบิดปรมาณูที่ถูกทิ้งลงมาเหนือนางาซากินั่นคือประสงค์ยิ่งใหญ่แห่งพระผู้เป็นเจ้า นี่คือเกียรติภูมิยิ่งใหญ่ที่เราเหล่านางาซากิจักต้องขอบพระทัยพระองค์ " "ขอบพระทัยพระองค์ !?" "นี่แน่ะ มะรืนนี้ที่มหาลัยแห่งอูราคามิจะมีการจัดพิธีไว้อาลัยให้กับผู้ที่จากไป เพราะระเบิดปรมาณู ผมในฐานะตัวแทนของชาวคริสเตียนแห่งนางาซากิ ได้เตรียมเขียนคำซึ่งผมจะกล่าวในพิธีนั้นไว้เรียบร้อยแล้วแต่คุณอยากจะอ่านก่อนไหมล่ะ " อิชิทาโรรับกระดาษไปจากผม เมื่อเริ่มอ่านนั้น น้ำเสียงของเขาดังอย่างหนักแน่นฮึกเหิม หากเมื่ออ่านไป อ่านไป เขากลับค่อยหยุดคิด พิจารณาไตร่ตรอง น้ำตาหลั่งไหลลงมาตามซอกแก้มของเขา นี่คือคำกล่าวที่ผมเตรียมไว้

ห้องสนทนา เม้าท์ระเบิด : โลกกับธรรม : English Corner : ข่าวประชาสัมพันธ์ : BKK Blog : Work at Home เกมส์ Photo Hunt : Jigsaw : Hang Man : Tetris : Slider : จับคู่ BKK Mobile Picture Message : Logo : Mini Logo : Screen Saver : Text SMS : Color Picture Message : Wallpaper รักและคิดถึง พบเพื่อนใหม่ : E-Cards : กลอนแทนใจ : ศาลาพักใจ : เยาวชนคนดี สารพันบันเทิง ดูหนัง ฟังเพลง : ซอกแซกผ่านจอ : มุมฟุตบอล : เสี่ยงเซียมซี : ดวงดาวโคจร ออนไลน์ : Wallpaper : บันเทิง-เริงใจ : ซุบซิบดารา สารพัดความรู้ เสวนาธุรกิจ : บัญชีทีเบรค : กระดูกและข้อ ภาษาพาเพลิน Everyday English : Did you know? : E-Dialog : รู้จักญี่ปุ่น ห้องสมุด BKK Business Letter : Song of the Week : พี่เลี้ยงภาษาอังกฤษ : เพลินภาษาน่ารู้ :E-Diary : ศัพท์ทันโลก : สืบสายนิยายดัง : Alphabetize : SEX : วัยรุ่น วัยดึก : นางาซากิ: นานานก : ชีวิตหลากสี : ยายวันวาน : พาชิมริมครัว : IT Audit : Chic & Trendy : Indy Zone : เกร็ดความรู้ไอที : Star Corner : New York! New York! BKK Center Hot Links : เบอร์โทรศัพท์ฉับไว : About us : ติดต่อ BKKonline