๒๔ แพทย์เคลื่อนที่ ๑๐ พ.ค ๔๕
|
๒๔ แพทย์เคลื่อนที่ ๑๐ พ.ค ๔๕ |
๑๓ สิงหาคม.... 
วันนี้เป็นอีกวันที่ไม่มีเมฆเลย และอากาศก็ร้อนเสียเหลือแสน
หกโมงเช้า
เราลงไปล้างหน้าล้างตากันในลำห้วย ต่างเตรียมพร้อม
เพื่อออกเดินทางสู่โรคุไม อิตะ วันนี้เราวางแผนจะเยี่ยมให้ได้สี่หมู่บ้าน คือ
โรคุไม อิตะ, ทอปโปมิซุ, อคามิซุ และโอโดริเสะ
นี่หมายถึงแผนการเดินทางแปดกิโลเมตร
ดังนั้นเราจึงต้องการให้เสร็จ
ธุระจากหมู่บ้านแรกเสียตั้งแต่ก่อนเวลาเช้า แต่เมื่อเดินทางถึง
ที่นั่น
เราก็พบว่าจำนวนผู้ป่วยที่มาคอยอยู่เหนือความคาดหมายไปมาก
ข่าวที่ว่ามีคณะแพทย์พยาบาลเดินทางมาถึง ทำให้ผู้บาดเจ็บหลั่งไหลมาจากทุกทิศ
เราเสร็จจากหมู่บ้านแรกเอาเมื่อสิบโมงเช้า
.
เมื่อเดินทางถึงบ้านของมัตสุชิตะ ชัง ชาวนาผู้แสนดี เราก็พบว่าเขา
เตรียมอาหารเช้าไว้ให้เราด้วย และพอเราล้างมือหลังจากเสร็จงาน เจ้าของ
บ้านก็ออกปากเชิญอย่างนอบน้อม
เราทั้งประหลาดใจและเก้อเขิน
เมื่อทรุดกายลงนั่งบนเสื่อทาทามิ พลางหยิบถ้วยอันมีข้าวสีขาว
ควันกรุ่นขึ้นมาจากสำรับตรงหน้านั้น น้ำตาก็เอ่อคลอขึ้นเต็มดวงตาผม
ผมยังมีชีวิต
!
ผมยังอยู่
ยังมีชีวิตอยู่! |
|
"ทานให้มากๆ นะ
" เจ้าของบ้านสำทับ "
เราอยากให้พวกคุณหมอมีแรงเยอะๆ จะได้ช่วยเหลือชาวบ้านในหมู่บ้านแถบนี้ได้มากๆ
ทานไปสองมื้อเลย
ทั้งเช้าทั้งกลางวัน
!"
เราร่ำลามาหลังจากอิ่มอกอิ่มใจเหลือเกินกับอาหารเช้ามื้อนั้น
แต่ตอนที่กำลังจะออกจากหมู่บ้านอคามิซุนั่นเอง ที่เราได้ยินเสียง
สั่นประสาทของเครื่องบินดังมาจากเบื้องบน
ต่างกระจายกันเข้าแอบหลังโขดหินอย่างรวดเร็ว
เพราะหากว่าเป็นระเบิดปรมาณูอีกลูก นั่นหมายถึงวาระสุดท้าย
!
ได้โปรด
ขออย่าให้ใช้ระเบิดอันมาพร้อมแสงสว่างวาบบาดตานั้นอีกเลย
|
หากเป็นเพียงระเบิดอย่างธรรมดา หรือแม้แต่การยิงกราดลงมาด้วยปืนกล เรายังหลบหนีได้ นอกเสียจากว่าไม่รู้เนื้อรู้ตัวจริงๆ เท่านั้น
แต่หากเป็นระเบิดปรมณู
ทุกสิ่งทุกอย่างในรัศมีหลายกิโลเมตรไม่มีทางรอด!
เรากลัวจนตัวสั่น
แต่เครื่องบินลำนั้นไม่ได้ทิ้งอะไรลงมา
มันค่อยๆ บินห่างออกไป
และเราค่อยๆ ทยอยโผล่กลับเข้าสู่ทางเดินอีกครั้ง
เราเดินเรียงหนึ่งไปในความมืดอย่างระมัดระวัง ประกายเพียงเล็กน้อยที่สะท้อนให้เห็นจากพื้นดินคือเครื่องสังเกตทาง
เรา
กลุ่มคนซึ่งบ้านมอดไหม้ในกองไฟ
ไม่มีสมบัติใดเหลือ
ไม่มีที่อยู่อาศัย
ไม่มีเสื้อผ้าจะใส่
เราต่างสูญเสียคนที่เรารัก และบัดนี้ไม่เหลือใครที่จะดูแลเอาใจใส่เรา
สภาพของเราขณะนี้ ดูไม่ต่างจากวันที่ออกเดินทางจากป่าช้าแห่งปรมาณูนั่นเลย
หากจะมีอะไรต่างกันบ้างก็อยู่ตรงที่ว่า
ขณะนี้
เราทำหน้าที่ออกตรวจรักษาผู้คนที่ป่วยไข้ได้รับบาดเจ็บอยู่ตามหมู่บ้านเหล่านี้เท่านั้นเอง หาก
ใครเลยจะนึก
ว่าเราคือกลุ่มอันประกอบไปด้วยผู้ดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์,
ผู้ช่วยศาสตราจารย์, พยาบาล และนักเรียนแพทย์
|
|
สมาชิกแห่งคณะแพทย์ศาสตร์
ผู้ทรงคุณวุฒิจากมหาวิทยาลัย
ที่หัวของพวกเราต่างโพกไว้ด้วยผ้าพันแผล
ผ้าพันแผลที่ของบางคนมีรอยเลือดใหม่ๆ ไหลออกมาทับรอยเก่า
บางคนกะโผลกกะเผลกพยายามก้าวไปให้ทันเพื่อนๆ
บางคนได้รับบาดเจ็บที่ทรวงอก
ไม่อาจแม้แต่จะหายใจให้สะดวก
บางคนขาวซีดอย่างน่ากลัวเพราะฤทธิกัมมันตรังสีที่ได้รับ
บางคนทำแว่นตาตกหาย และบัดนี้ได้แต่มะงุมมะงาหราตามคนอื่นๆ ไป
หลายคนต้องใช้ไม้เท้าช่วยเดิน ขณะอีกหลายคนต้องอาศัยไหล่เพื่อนเป็นเครื่องนำทาง
รองเท้าของหลายคนคือแตะฟาง
อีกหลายคนเป็นเกี๊ยะไม้
หรือบู้ตยางหลวมโพรก
กระโปรงของหลายๆ คนมีรอยเลือดแห้งๆ กระจายอยู่ทั่วไป ในขณะอีกหลายคนใส่เสื้อเชิ้ตฉีกเป็นทางหรือกางเกงขาดวิ่น
ทุกคนมีผ้าโพกหัว หรือไม่ก็หมวกเหล็ก และต่างใช้ใบไม้สีเขียวพรางร่างกายไว้ให้พ้นจากการสั่งเกตของศัตรู
"น่าสมเพชอะไรยังงี้
" โชโรพึมพำ
"ถ้าเหตุการณ์จะไม่เป็นอย่างนี้
" แม้หนุ่มน้อยนากาอิเองก็ทอดถอนใจ
ใช่
เราคือเหล่าทหารที่พ่ายแพ้ให้แก่สงคราม หากขณะเดียวกัน
เรายังคงดำรงสถานะแห่งมหาวิทยาลัยของเรา
และเราจะต้องทำทุกอย่างเพื่อให้ความเป็นจริงข้อนั้นดำรงอยู่
เราพร้อมเสมอที่จะให้ความช่วยเหลือแก่ผู้ป่วยไข้ ไม่ว่าอุปกรณ์การช่วยของเราจะเหลือน้อยนิดเพียงไร
ไม่ว่าจะร้อนหรือหนาว
ไม่ว่าจะอยู่ในภาวะสับสนอลหม่านสักเพียงไหนในการตามไปดูแลผู้ป่วย
แต่นี่คือความเป็นจริง
นี่คือสิ่งที่ให้ความหมายแก่ชีวิตเรา
และตราบใดที่สิ่งนี้ยังเป็นเครื่องกระตุ้นให้เราก้าวต่อไปข้างหน้า...
ไม่ว่าสภาพแวดล้อมจะเลวร้ายเพียงไร
เราก็ไม่หวั่นเลย |
|