| May and Ben finally finished
their interviews on Khaosan Road. |
| |
|
| May: |
That took much longer than I thought. |
| Ben: |
Im glad it is done. Shall I take the tape
home to write a report? |
| May: |
Thats a good idea. Why dont you take it home? |
| Ben: |
How are you getting home? |
| May: |
I need to call my father to come and pick me
up. I will probably walk back to the university to wait for him there.
He usually comes to collect me after class. His office is near Pinklao. |
| Ben: |
Theres no need for that. Why dont I give
you a lift home? Its on the way. |
| May: |
Oh, thats very nice of you Ben. Are you sure
theres no trouble? |
| Ben: |
Not at all. Saves your father the trouble.
I can drop you off in front of your soi. Is that alright? |
| May: |
Thank you very much. I hope I wont cause any
inconvenience. |
| Ben: |
Hey, no worries. Its on the way I told you.
If you are not happy, you can always buy us some snack to eat in the
car. |
| May: |
Thats a good idea! |
| ไปรับไปส่ง |
| ในที่สุดเมย์กับเบนก็สัมภาษณ์เก็บข้อมูลในตรอกเข้าสารเสร็จ |
เมย์:
|
ใช้เวลานานกว่าที่ฉันคิดไว้ตั้งเยอะ |
| เบน: |
โล่งใจจังที่เสร็จลงได้ จะให้ฉันเอาเทปไปเขียนรายงานที่บ้านดีไหม |
| เมย์: |
ดีสิ ทำไมเธอไม่เอาไปหล่ะ |
| เบน: |
เธอจะกลับบ้านยังงัย |
เมย์:
|
ฉันต้องโทรไปหาพ่อ ให้พ่อมารับ ฉันคงจะเดินกลับไปที่มหาลัย
ไปรอพ่อที่นั่น พ่อมารับฉันประจำหลังเลิกเรียน ทำงานอยู่ใกล้ปิ่นเกล้านี่เอง |
| เบน: |
ไม่ต้องก็ได้ ทำไมไม่ให้ฉันไปส่งหล่ะ ฉันไปทางนั้นอยู่แล้ว |
เมย์:
|
โอ เธอใจดีจัง แน่ใจนะว่าไม่เป็นการรบกวน |
| เบน: |
ไม่เลย พ่อเธอจะได้ไม่ต้องลำบาก ฉันไปส่งให้หน้าปากซอยนะ
ได้ไหม |
เมย์:
|
ขอบคุณมาก ๆ เลย ฉันหวังว่าฉันไม่ทำให้เธอลำบากนะ |
| เบน: |
ไม่ต้องเกรงใจ เป็นทางผ่านฉันพอดี บอกแล้วงัย
ถ้าเธอไม่สบายใจ เธอก็ซื้อขนมให้กินในรถก็ได้ |
| เมย์: |
เอาสิ |
