|
|
|
 |
 |
 เรื่องได้รางวัล |
น้องธีระ ตันเกิดกิจ ผู้ที่ได้รับรางวัล "เยาวชนคนดี" |
 ผู้อำนวยการโรงเรียน และอาจารย์ในพิธีมอบรางวัล |
...ถ้าชีวิตยังมีอยู่..ก็หาใหม่ได้ |
ยังจำได้
. ประมาณเดือนเมษายน 2542 ดิฉันมาอยู่เวรที่โรงเรียน
มีสุภาพสตรีท่านหนึ่งใบหน้าหมองคล้ำ แต่หากพิจารณาดีๆ จะพบว่า ครั้งหนึ่ง
สุภาพสตรีที่กำลังนั่งอยู่ตรงหน้าดิฉัน จะต้องเป็นสตรีที่เคยอยู่ในแวดวงสังคมธุรกิจที่มีระดับ
เพราะจากการสังเกตแววตาที่บ่งบอกถึงความเชื่อมั่น กิริยาท่าทางการพูดที่มีสำเนียงจีนแล้ว
ดิฉันจะปฏิเสธไม่ได้เลยว่า เธอคงจะต้องเป็นคนที่มีฐานะดีพอสมควร
มีธุระอะไรหรือคะ ? ดิฉันถามคำถามแรกตามหน้าที่ของครูเวรประจำวัน
คุณครูคะ ดิฉันอยากจะฝากลูกเข้าโรงเรียนสักคนค่ะ ส่วนลูกของดิฉันรออยู่บนรถ เขาไม่ยอมลงมาค่ะ
สุภาพสตรีท่านนั้น พูดอย่างเร็วแต่แฝงไว้ด้วยความหนักแน่น
แต่ทว่าในดวงตาของเธอนั้น กลับมีหยาดน้ำใสๆ เอ่อล้นอยู่
ได้สิคะ แล้วเด็กจะเข้าเรียนชั้นไหนหรือคะ แล้วคุณนำหลักฐานจากโรงเรียนเดิมมาด้วยหรือเปล่า
ขณะที่ดิฉันถาม ดิฉันก็พยายามมองหาเด็กชายคนที่เธอบอก แต่ดิฉันก็มองไม่เห็น
เห็นเพียงแต่รถเก๋งคันเก่าๆ จอดชิดอยู่ที่กำแพงโรงเรียน
จริงสินะ เด็กอาจจะตัวเล็ก แล้วระยะทางจากที่ดิฉันนั่งอยู่กับรั้วโรงเรียนก็ไม่ได้ใกล้กันเลย
ดิฉันพยายามพูดคุยกับสุภาพสตรีท่านนั้นอย่างเป็นกันเอง เพื่อให้สภาพจิตใจของเธอดีขึ้น
ซึ่งก็ได้ผล ปัญหาต่างๆ พรั่งพรูออกมาพร้อมกับหยาดน้ำใสๆ
จากดวงตาของเธอคู่นั้น ซึ่งเธอก็พยายามฝืนอย่างเต็มที่
ลูกชายของดิฉันคนนี้แหละค่ะ ชวนดิฉันกระโดดตึกฆ่าตัวตาย
เธอพูดพร้อมกับชำเลืองตาไปทางรถเก๋งคันเก่าๆ ที่จอดอยู่
ดิฉันแทบไม่เชื่อ พยายามรวบรวมสมาธิทั้งหมดเท่าที่จะทำได้ในขณะนั้น เพื่อพูดคุยให้เธอสบายใจขึ้น
เด็กแค่นี้หรือคะ เขามีปัญหาอะไรหรือคะ ทำไมเขาต้องคิดแบบนั้นด้วย .. ค่อยๆ
พูดนะคะ ไม่เป็นไรนะคะ ดิฉันพร้อมที่จะรับฟัง และยินดีเป็นเพื่อนที่ทำให้คุณสบายใจมากที่สุดค่ะ
ดิฉันทำงานเกี่ยวกับ Export -Import ค่ะ แต่ตอนนี้ธุรกิจของดิฉันล้มละลาย
พร้อมกับมีหนี้สินมากมาย บริษัทถูกยึด บ้านถูกยึด สมบัติทุกชิ้นในบ้านถูกยึดหมด
ลูกชายของดิฉัน 2 คนเรียนอยู่โรงเรียนนานาชาติ เคยมีรถเก๋งรับ - ส่ง
ก็ต้องออกจากโรงเรียน เพราะดิฉันไม่มีค่าเทอม สามีของดิฉันก็หนีหายไป
ชีวิตของดิฉันเหลือเพียงลูกแค่นี้แหละค่ะ
คำว่า โรงเรียนนานาชาติ ถ้าพูดถึงค่านิยมช่างห่างไกลกับโรงเรียนกรุงเทพมหานครโดยสิ้นเชิง
ดิฉันถามซ้ำเพื่อให้แน่ใจ โรงเรียนอะไรนะคะ
โรงเรียนสารศาสน์เอกตราค่ะ เป็นโรงเรียนนานานชาติอยู่แถวสาธุประดิษฐ์
ขณะที่เธอพูด เธอก็หยิบหลักฐานการเรียนของลูกชายให้ดิฉันดู
ดิฉันแทบไม่เชื่อเลยว่า ภาวะของเศรษฐกิจในประเทศที่มันแตกเหมือนฟองสบู่
จะทำให้สุภาพสตรีท่านนี้ ต้องสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างได้แบบนี้
ภาพของเด็กชายที่ปรากฏในสมุดพกของโรงเรียน
ทำให้ดิฉันหวนนึกถึงความร่าเริงแจ่มใสของวัยเด็กที่ควรจะมี แต่นี่ เด็กคนนี้
กลับเป็นคนเอ่ยปากให้แม่กระโดดตึกฆ่าตัวตาย
ตามแฟชั่นที่พวกเศรษฐีที่ล่มสลายจากภาวะเศรษฐกิจทำกันในยุคนั้น .. อนิจจา..
ความเป็นธรรมยังหลงเหลืออยู่ในโลกใบนี้อีกหรือนี่
เธอพูดต่อว่า ดิฉันฝากลูกด้วยค่ะ ดิฉันอยากให้ลูกได้มีที่เรียน
ที่เรียนไม่มีปัญหาหรอกค่ะ เพราะโรงเรียนจะต้องรับอยู่แล้ว แต่ดิฉันเป็นห่วงเด็กนะสิคะ
ว่าเขาจะปรับตัวได้หรือเปล่า เพราะสังคมของโรงเรียนเก่ากับที่นี่มันต่างกันมากนะคะ
ดิฉันฝากคุณครูด้วยนะคะ เขาเป็นเด็กดี เรียบร้อย
น่าจะเข้าใจว่าจะต้องทำอย่างไรกับชีวิตตัวเองต่อไป .. เพราะดิฉันจะเตือนลูกอยู่เสมอว่า
ถ้าชีวิตยังมีอยู่ ก็ยังหามาใหม่ได้ ดิฉันมั่นใจว่า เขาจะต้อง อดทนได้ ต้องต่อสู้
อย่างน้อยๆ ก็เพื่อให้แม่มีกำลังใจที่จะลุกขึ้นมาใหม่
สุภาพสตรีท่านนั้นยังคงพูดต่อไปด้วยแววตาที่เชื่อมั่น .. คุณครูทราบไหมคะว่า
ทุกวันนี้ชีวิตของดิฉันอยู่เพื่อลูก ดิฉันไม่กลัวอดตาย รถเก่าๆ คันนี้แหละค่ะ
จะเป็นพาหนะนำดิฉันไปทุกหนทุกแห่ง เพื่อให้ดิฉันได้สร้างอาชีพใหม่
ดิฉันจะขายของโดยอาศัยรถคันนี้แหละค่ะ
ดิฉันเห็นแววตาของเธอแล้ว ทำให้ดิฉันสบายใจขึ้น ดิฉันเอื้อมมือไปแตะมือเธอเบาๆ
พร้อมกับพูดว่า ดิฉันเชื่อมั่นว่าคุณทำได้ และจะเป็นกำลังใจให้คุณลุกขึ้นมาสู้อีกครั้ง
ทุกคนหากมีพลังที่จะสู้ ไม่ท้อถอย สักวัน ... จะต้องประสบความสำเร็จแน่นอน
ขอบคุณค่ะ ... แล้ว ณ วันนั้น เธอก็จากไป
โดยทิ้งหลักฐานการเรียนของเด็กชายผู้อาภัพโชคชะตาเอาไว้
ดิฉันว้าวุ่น สับสน นั่งคิดทบทวนทุกคำพูดที่เพิ่งผ่านมา.. ... ครู..จะต้องรู้จักเธอให้ได้ ธีระ
วันมอบตัว... หลังจากที่ผู้ปกครองประชุม และมอบเอกสารหลักฐานให้กับทางโรงเรียนแล้ว
ดิฉันก็ได้พบกับสุภาพสตรีท่านนั้นอีก แต่คราวนี้เธอไม่ได้มาคนเดียว
แต่เธอมาพร้อมกับเด็กผู้ชายรูปร่างสูงขาว ใบหน้าสะอาดสะอ้าน
แต่ทว่า แววตา และใบหน้าของเขาเท่านั้นที่แฝงไว้ด้วยความเศร้าสร้อย อย่างบอกไม่ถูก
ดิฉันพาลูกมาหาคุณครูค่ะ ... ลูก สวัสดีคุณครูสิ
สวัสดีครับ
ธีระกล่าวสวัสดี พร้อมกับยกมือไหว้อย่างนอบน้อม
สุภาพสตรีท่านนั้น มาลูกมาหาดิฉันที่ห้องสมุด
คงไม่แปลกที่หน้าที่ของดิฉันจะสามารถหาเรื่องมาคุยกับเด็กคนนี้ได้มากมาย
ครูทำงานอยู่ห้องนี้แหละค่ะ ครูมีหนังสือมากมาย แล้วก็มีหนังสือที่อ่านแล้วหนูจะรู้สึกสนุกมากๆ
ด้วย ว่างๆ ธีระมาหาครูนะคะ มาอ่านหนังสือ หรือจะมาช่วยครูทำงานก็ได้ ครูเป็นเพื่อนของธีระนะคะ
มีอะไรก็มาหาครูได้ ดิฉันพูดพร้อมกับเอื้อมมือไปโอบไหล่ของเขาเอาไว้
พร้อมกับความรู้สึกที่อยากจะบอกเขาว่า ดิฉันอยากเห็นเขามีความสุข และประสบความสำเร็จในชีวิต
อยากจะให้กำลังใจเขาว่า คนเราเลือกเกิดไม่ได้ เลือกกำหนดโชคชะตาเองไม่ได้
แต่คนเราเลือกที่จะทำดี หรือเลือกทางเดินได้ เพียงแต่ขอให้เรามีสติ ระลึกเสมอว่า
ว่าเราเป็นใคร กำลังทำอะไรอยู่ แค่นี้แหละ... ที่ครูอยากจะบอก..
ครับ ธีระรับคำด้วยกิริยาอาการที่นอบน้อม จนดิฉันอดคิดไม่ได้ว่า
ความเย่อหยิ่งของเด็กที่มีพื้นฐานจากสภาพครอบครัวที่ร่ำรวย มีฐานะดีมีหน้าตาในสังคม
อย่างที่เคยดูจากละครในทีวี หาไม่ได้เลยจากเด็กคนนี้
และนับจากวันนั้นเป็นต้นมา..ถึงปัจจุบัน ธีระได้เรียนที่โรงเรียนวัดอ่างแก้ว
ปัจจุบันอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ซึ่งเป็นชั้นสุดท้ายของโรงเรียน
ธีระกลายเป็นเด็กร่าเริงแจ่มใส เพื่อนๆ และน้องๆ ในโรงเรียน ให้ความรักใคร่
นับถือ จนกระทั่ง..ธีระได้รับเลือกตั้งให้เป็นประธานนักเรียน แต่ธีระก็ยังคงนอบน้อมถ่อมตน
สมถะในชีวิตความเป็นอยู่อย่างเสมอต้นเสมอปลาย แต่สิ่งหนึ่งที่ธีระไม่สามารถปรับตัวได้เลย
ก็คือการมาโรงเรียนสาย ซึ่งเป็นตัวอย่างที่ไม่ดี แต่ธีระ..ครูเข้าใจเธอเสมอ .. ว่า
ในแต่ละวันหลังจากที่ธีระกลับจากโรงเรียนแล้ว ธีระจะต้องสอนพิเศษให้กับเด็กๆ แถวบ้าน
ต้องรับดอกไม้ประดิษฐ์มาเข้าช่อ และบางครั้ง..ธีระก็ต้องช่วยแม่ไปเร่ขายของ
หรือหากไม่ได้ไป...ก็ต้องอยู่รอแม่ รอพี่ชายที่ต้องไปขายของที่ Seven Eleven
หลังเลิกเรียนแล้ว จนดึกดื่น ..เฮอ...ชีวิตคือการต่อสู้จริงๆ คนเราลองสู้
อดทนต่ออุปสรรคทั้งปวง ครูเชื่อว่า
.ธีระจะต้องประสบความสำเร็จ
และเรื่องราวของชีวิตเธอ ก็จะกลายเป็นตัวอย่างให้กับคนที่กำลังสิ้นหวัง
ได้หวนกลับมานึกถึงคุณค่าของชีวิตได้อีกต่อไป
วันหนึ่งดิฉันได้มีโอกาสคุยกับธีระ ถึงอนาคตของเขา ผมจะเรียนต่อ ม. 4 ครับ
ธีระยังคงพูดด้วยประโยคสั้นๆ เหมือนเดิม
ครูจะเป็นส่วนหนึ่งของกำลังใจให้เธอ อดทน เข้มแข็ง ไว้แล้วเธอจะประสบความสำเร็จ..
ดิฉันอดคิดทบทวนถึงเรื่องราวต่างๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตไม่ได้ ครูดีใจที่ได้มีโอกาสรู้จักกับเธอ
เด็กชายผู้เข้มแข็ง อดทน ไม่งอมืองอเท้า ไม่ยอมรับความช่วยเหลือจากใครหากไม่จำเป็น
ดิฉันเคยให้เงินธีระเพื่อใช้จ่ายส่วนตัวเมื่อตอนเข้าค่ายชั้น ม. 2
ดิฉันต้องอ้างเหตุผลหลายอย่าง กว่าเขาจะยอมรับ แต่วันรุ่งขึ้น
แม่ของธีระเขียนจดหมายมาถึงดิฉัน พร้อมแนบเงินจำนวนนั้นฝากธีระมาคืน ด้วยข้อความสั้นๆ ว่า
ขอบพระคุณคุณครูมาก ที่เมตตากับธีระเสมอมา แต่ตอนนี้ดิฉันพอมีเงินบ้างแล้ว
ดิฉันเปิดร้านขายอาหารเล็กๆ ซึ่งก็พออยู่ได้ ดิฉันจึงนำเงินมาคืนคุณครู หวังว่าคุณครูคงเข้าใจนะคะ |
และนับจากวันนั้น .. จนถึงทุกวันนี้ ดิฉันเฝ้าแอบมองธีระด้วยความเชื่อมั่น
ว่าความดี ความอดทน ที่ธีระได้ทำมาตลอด จะทำให้เขามีความสุขในอนาคต
ดิฉันปรารถนาให้เขาเติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ที่ดี มีคุณภาพของสังคม
บทเรียนหลายๆ บทที่ผ่านเข้ามาในชีวิต จะเปรียบเสมือนเครื่องหล่อหลอมให้ธีระกล้าแกร่ง
และกล้าเผชิญชีวิตต่อไปในโลกกว้างอย่างมั่นคงและสมบูรณ์ตลอดไป
ครูอนุรา |
| ข้อมูลอ้างอิง
ปัจจุบัน เด็กชายธีระ ตันเกิดกิจ กำลังศึกษาอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3/2
โรงเรียนวัดอ่างแก้ว (จีบ ปานขำ) ถนนพัฒนาการ แขวงบางหว้า เขตภาษีเจริญ กทม. 10160 | |||
| โดยมี |
นางกรรณิกา | จุลมกร | เป็นผู้อำนวยการโรงเรียน |
| |
นายจินดา | ทับจีน | เป็นผู้ช่วยผู้อำนวยการฝ่ายวิชาการ |
| |
นายกมล | เหมือนโพธิ์ | เป็นผู้ช่วยผู้อำนวยการฝ่ายปกครอง |
| |
นางสาวนันทิยา | ก๋งเกิด | เป็นผู้ช่วยผู้อำนวยการฝ่ายธุรการ |
|
และมี นางอนุรา สว่างแจ้ง เป็นครูบรรณารักษ์ ผู้บันทึกเรื่องราวของ
ธีระ ตันเกิดกิจ ไว้ในความทรงจำ และคิดว่าน่าจะเป็นประโยชน์ให้กับคนที่กำลังท้อถอยต่ออุปสรรคทั้งปวง
สมกับคำกล่าวที่ว่า ถ้าชีวิตยังมีอยู่ ก็หาใหม่ได้ | |||
 |
|