 ฉันมีพี่น้องหลายคน
แต่ละคนก็มีอาชีพแตกต่างกันไป บางคนก็ร่ำรวย บางคนก็พอมีพอใช้ นิสัยของพวกเราก็แตกต่างกันไป
ทุกคนล้วนแยกย้ายกันไปสร้างครอบครัวของตนเอง จะได้พบกันก็ไม่บ่อยนัก แต่แล้ววันหนึ่งเราก็ได้มาพร้อมหน้ากัน
ด้วยเหตุการณ์ที่ไม่พึงปรารถนา วันนั้นคือวันที่พ่อของเราได้จากพวกเราไป
เราได้ร่วมกันเป็นเจ้าภาพงานศพของพ่อเราอย่างแข็งขัน
ต่างคนต่างก็ทำในสิ่งที่ตนเองคิดว่าดีที่สุด สำหรับการตอบแทนคุณของพ่อ แต่ละคนมีแขกของตนไปร่วมงาน
และแขกหลายๆ ท่านก็ได้บริจาคเงินให้กับพวกเราเพื่อร่วมทำบุญ ซึ่งต่างคนก็ต่างก็เก็บกันไป
และแล้วก็มาถึงวันที่เราไปเก็บกระดูกของพ่อที่วัดในตอนเช้า อากาศเย็นและความเงียบในยามเช้าตรู่
แตกต่างจากความอึกทึกในตอนกลางวัน และ ตอนย่ำค่ำที่มีพิธีสวด บวกกับความรู้สึกที่ว่า
ต่อไปนี้เราไม่มีพ่อที่เป็นศูนย์กลางของพวกเราอีกแล้วนะ ก็ทำให้เกิดความวังเวงในใจอยู่มาก
เมื่อพิธีเสร็จน้องๆ
ของฉันก็พากันทยอยกลับไป คงเหลือแต่ฉันและน้องชายอีกคน ที่เป็นคนที่มีฐานะไม่สู้ดีนัก
และมีภาระต้องเลี้ยงดูลูกที่ยังเล็กอยู่อีกหลายคน ณ บริเวณลานโล่งกว้างของวัดรอบเมรุเผาศพ
ในท่ามกลางความวังเวง และเงียบสงัด เขาอุ้มโถที่ใส่กระดูกพ่อของเรา เดินมาหาฉันพร้อมทั้งยื่นซองเงินที่เขาได้รับจากเพื่อนๆ
ตลอดงานศพ มอบให้แก่ฉัน ทั้งๆ ที่ไม่มีใครเรียกร้องให้เขาต้องทำเลย เพราะทุกคนรู้ดีว่าเขามีฐานะเป็นอย่างไร
ฉันเองก็ไม่คาดคิด และถ้าเขาจะไม่นำมามอบให้ฉัน ก็ไม่มีใครจะคิดตำหนิเขาเลย
 "พงษ์เก็บไว้เถอะ
เผื่อวันหลังมีงานของเพื่อนๆ พงษ์ก็จะต้องเป็นคนจ่ายคืนเพื่อนๆไป พงษ์จะได้ไม่เดือดร้อนไง"
ฉันปฏิเสธที่จะรับเงินนั้นไว้ |
ความรู้สึกดีๆ มีที่นี่
พี่ๆ
น้องๆ 