ผู้เขียนมีโอกาสได้เดินทางจากกรุงเทพด้วยเครื่องบินไปเชียงใหม่เมื่อเร็วๆ
นี้ได้พบความประทับใจที่อยากมาเล่าสู่กันฟังดังนี้คือ
เนื่องจากเครื่องบินไม่ได้จอดเชื่อมกับงวง ผู้โดยสารทุกคนจึงจำเป็นต้องขึ้นรถเพื่อขนผู้โดยสารจากตัวอาคาร
ไปยังตัวเครื่องบินที่จอดอยู่ที่ลานบินโล่งกว้าง ในขณะที่ผู้เขียนได้ขึ้นรถและมีที่นั่งเรียบร้อย
สักพักใหญ่ที่นั่งก็เริ่มเต็ม แต่ที่นั่งข้างๆ ผู้เขียนยังว่างอยู่ 1 ที่ ก็มีพ่อลูกคู่หนึ่งขึ้นมา
พ่อก็บอกให้ลูกสาว ที่เป็นสาวเต็มที่แล้วมานั่ง ส่วนลูกสาวก็บอกให้พ่อมานั่ง
ถ้อยทีถ้อยอาศัยดูน่ารักมาก ในที่สุดลูกสาวก็เป็นฝ่ายมานั่งติดกับผู้เขียน
ข้างฝ่ายคุณพ่อก็ได้ที่นั่งอีกที่หนึ่งไกลออกไป เพราะมีคนน่ารักอีกสองสามคนขยับการนั่งให้กระชับขึ้นเล็กน้อย
เพื่อให้นั่งเพิ่มได้อีกหนึ่งคนอย่างสบายๆ นี่ก็เป็นความน่ารักอีกแบบหนึ่ง
แต่ถ้าจบเพียงแค่นี้ผู้เขียนก็คงยังไม่เขียนมาเล่าอย่างแน่นอน เรื่องที่ตามมายังมีอีกค่ะ
 เมื่อรถมาถึงเครื่องบินแล้ว
ผู้โดยสารทุกคนก็ทยอยพากันเดินลงจากรถเพื่อขึ้นเครื่องบิน
ผู้เขียนมีกระเป๋าใส่เสื้อผ้าใบย่อมแต่ไม่เบาเท่าไร เพราะเป็นกระเป๋าใบเดียวที่เอาไปด้วย
แต่ไม่ชอบใส่ใต้ท้องเครื่องบิน เพราะไม่อยากรอรับกระเป๋าเมื่อไปถึงเชียงใหม่
สู้ถือติดตัวขึ้นเครื่องดีกว่า ปรากฏว่าหญิงสาวที่น่ารักคนนั้นได้ถามผู้เขียนว่าจะให้ช่วยหิ้วกระเป๋าไหม
ผู้เขียนก็ได้แต่ขอบคุณ แต่ก็ไม่ได้รับความปรารถนาดีนั้น เพราะก็อยากโชว์ว่าถึงอายุจะมาก
แต่ก็ยังแข็งแรงอยู่ เรื่องยังไม่จบเท่านี้นะคะ |
ความรู้สึกดีๆ มีที่นี่
คนดียังมีอยู่ทั่วไป
เมื่อถึงเที่ยวขากลับ เหตุเกิดในรถที่รับผู้โดยสารอีกแล้ว
ผู้เขียนได้ที่นั่งเรียบร้อยเพราะลงเครื่องบินมาเป็นกลุ่มแรกๆ
ต่อมาไม่นานมีหนุ่มใหญ่ล่ำสัน ท่าทางแข็งแรง เสียงดังฟังชัด
และดูเป็นคนมีบุญวาสนาไม่ย่อยหิ้วกระเป๋าใบใหญ่ พร้อมถุงใส่ของถุงใหญ่มาด้วย
เสร็จแล้วเธอก็วางกระเป๋าใบใหญ่ไว้ที่พื้น ตรงที่สำหรับวางเท้าคนนั่ง
ชนิดที่ทำให้คนอื่นหมดสิทธิ์ที่จะมานั่งตรงที่นั่งนั้นได้เลย
เพราะถ้าอยากจะนั่งต้องกระโดดข้ามกระเป๋าของเธอขึ้นไปนั่งพับเพียบบนเก้าอี้
ยังไม่พอนะคะเธอยังโยนถุงใบใหญ่ไว้บนที่นั่งที่ว่างอีกด้วย
เรียกว่าตีแปลงกันอย่างเต็มที่ เหมือนเป็นชานบ้านของเธอเอง
ส่วนเจ้าตัวก็นั่งอย่างสบายอารมณ์คุยจ้อกับคนรู้จักที่เผอิญมาพบกัน
โดยทำให้ที่นั่งหลายที่ไม่ได้ใช้ประโยชน์ ปล่อยให้ผู้หญิงตัวเล็กๆ หลายๆ
คนต้องยืนโดยไม่รู้สึกรู้สาใดๆ และจากเรื่องที่เธอคุยกับคนรู้จัก
ก็พอทำให้ทราบว่าเธอมีตำแหน่งหน้าที่ที่ใหญ่โตอย่างที่คาดเดาไม่ผิด
และนี่เองทำให้ผู้เขียนอดไม่ได้ที่ต้องนำมาเล่าสู่กันฟัง 