"Poetry is the journal of the sea animal living on land, wanting to fly in the air. Poetry is a search for syllables to shoot at
the barriers of the unknown and the unknowable. Poetry is a phantom script telling how rainbows are made and
why they go away.".
เวลาที่เราพูดถึงกลอน หรือบทกวี หลายคนอาจคิดถึงเรื่องราวเพ้อฝัน ถ้อยคำหวานๆ และคนเขียนกลอน หรือกวีต่างๆ
ก็เป็นคนที่อารมณ์อ่อนไหว ถึงจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ถ้าเป็นเช่นนั้นคุณกำลังนึกถึงกลอนประโลมโลก
ซึ่งพี่แนทก็ไม่เห็นว่ามันไร้สาระตรงไหน เพราะว่าคนที่เขียนกลอนรักหวานแหววชวนคลื่นไส้ เขาก็สามารถถ่ายทอดอารมณ์ออกมาได้
และคนได้รับก็คงดีใจไม่น้อย
ที่จริงแล้ว กลอนไม่ใช่เรื่องเหลวไหล ไร้สาระแต่ประการใด มันเป็นศิลปะรูปแบบหนึ่งซึ่งขาดจากชีวิตคนเราไปไม่ได้หรอกค่ะ จริงๆ
นะคะ ท่านประธานาธิบดี John F. Kennedy จะบอกให้ฟัง
"When power leads man toward arrogance, poetry reminds him of his limitations.
When power narrows the areas of man's concern, poetry reminds him of the richness and diversity of his existence.
When power corrupts, poetry cleanses, for art establishes the basic human truths which must serve as
the touchstone of our judgment.".
อำนาจและบทกวีสวนทางกันเล็กน้อย "อำนาจนั้นทำให้เราหยิ่งทะนง แต่บทกวีเตือนให้เราอย่าหลงตัวนัก
มันเตือนให้เราทราบถึงศักยภาพที่จำกัดของเรา" ศักยภาพที่จำกัดของมนุษย์อาจจะเป็นสังขารที่ร่วงโรย อย่าลำพองกับอำนาจของตนให้มาก
เพราะวันหนึ่งเราก็ต้องตาย กฎการเปลี่ยนแปลง และความไม่แน่นอนของโลกก็เป็นข้อจำกัดอีกอันหนึ่ง
"เมื่ออำนาจทำให้เราใจแคบ กล่าวคือ "แคร์" สิ่งต่าง ๆ น้อยลง บทกวีก็เตือนเราให้ตระหนักถึงความหลากหลายและล้ำลึกของตัวตนของเรา"
คนที่มากอำนาจจะสำคัญตนผิด และคิดว่าตนเหนือกว่าคนอื่น เรื่องที่เขาจะคิดว่าสำคัญก็มีน้อยลง เขาอาจจะลืมความสำคัญของครอบครัว
ลืมธรรมชาติของมนุษย์ ลืมสังขารของตน ลืมความฝัน หรือคำสัญญาของตนเองที่ให้ไว้ก่อนได้อำนาจ แต่กวีนิพนธ์
จะเตือนให้เขาตระหนักว่าตัวตนของเรานั้นมีอะไรมากไปกว่าอำนาจ มีสิ่งสำคัญต่างๆ มากมาย ไม่ใช่เพียงตัวตนที่คลั่งอำนาจ
"และเมื่ออำนาจไม่ยุติธรรม บทกวีก็ทำการชำระล้าง เพราะว่าศิลปะ หรือบทกวีแสดงให้เห็นธรรมชาติมนุษย์ซึ่งเป็นพื้นฐานในการตัดสินใจของเรา"
คนที่มีอำนาจมักไม่ยุติธรรม เข้าข้างพวกพ้องของตน และบทกวีก็เป็นเครื่องเตือนใจช่วยสอนให้เขานึกถึงความจริง สัจธรรมในธรรมชาติของมนุษย์
ซึ่งเป็นส่วนสำคัญในการตัดสินใจ หรือการคิดอ่านของเขา
กวีนิพนธ์สำคัญไม่น้อยเลยนะคะ แล้วเจ้าบทกวีนี่มันคืออะไรกัน ขอยกคำอธิบายง่ายๆ ของ Carl Sandburg มาแจ้งต่อก็แล้วกัน
"Poetry is the journal of the sea animal living on land, wanting to fly in the air. Poetry is a search for syllables to shoot at
the barriers of the unknown and the unknowable. Poetry is a phantom script telling how rainbows are made and why they go away."
"บทกวีเป็นเรื่องราวของสัตว์ทะเลที่อยู่บนพื้นดิน ที่อยากจะแหวกว่ายไปในอากาศ บทกวี คือการค้นหาถ้อยคำที่ทลายเส้นแบ่งของสิ่งที่เราไม่รู้
และสิ่งที่เราไม่สามารถรับรู้ได้ บทกวีเป็นนิยายพาฝันที่บอกเราว่าสายรุ้งเกิดขึ้น และหายไปได้อย่างไร"
สรุปว่าบทกวีคือจินตนาการของเรา และจินตนาการก็เป็นสิ่งที่สำคัญสำหรับจิตวิญญาณของมนุษย์เราค่ะ
พี่แนทของลาไปขี่เมฆ ชมครุฑไล่จับกินรีก่อนนะคะ
|
