แต่ในความเป็นจริงเราไม่มีทางเลือกมากเท่านี้หรอกนะคะ ถึงเลือกได้แต่คงทำไม่ได้ คงเหลือเพียงทางเลือกอยู่สองทางเท่านั้น
ว่าจะเป็นผู้นำที่เป็นที่รัก หรือเป็นที่น่าเกรงขาม และเราคงไม่มีตัวช่วย ถ้าตอบผิดชาติคงวิบัติไปเลย จะหยุดเล่น (เกมการเมือง) ก็คงไม่ดีนัก
จะถามใครก็ได้ ก็ยังลังเล เนื่องจากจะหาใครที่ไหนที่พอใจเป็นที่ไว้วางใจได้สำหรับคนที่เราเรียกกันว่าอยู่บนหลังเสือนั้นคงยาก
จะไปเรียนผู้ฝึกเสือมาก็หวาดระแวงไปใหญ่ แต่ถ้าถาม Niccolo Machiavelli นักการเมืองชาวอิตาเลียน
ซึ่งมีชีวิต และผลงานอยู่ในช่วงต้นศตวรรษที่ 16 น้องๆ จะไม่ผิดหวังเลย
Machiavelli เขาเขียนสารมาถึง Medici ผู้ซึ่งปกครอง เมือง Florence อยู่ในขณะนั้น เขาแนะแนวทางปฎิบัติ
และการใช้อำนาจที่เหมาะสมในสมัยนั้น ในหนังสือชื่อ The Prince จนถึงบัดนี้ คำแนะนำของ Machiavelli ก็ยังคงใช้ได้อยู่ น้องๆ
คงอยากฟังแล้วสิคะว่าเขาตอบคำถามข้างบนว่าอย่างไร พี่แนทจะยกมาถอดความให้ฟัง"
"This, then, gives rise to the question 'whether it is better to be beloved than feared, or to be feared than beloved'.
It will naturally be answered that it would be desirable to be both the one and the other; but as it is difficult to be both at the same time,
it is much more safe to be feared than to be loved, when you have to choose between the two."
Machiavelli ตอบว่า คงเป็นการดีถ้าเราสามารถเป็นได้ทั้งที่รักและที่เกรงขาม แต่มันคงยาก และอาจเป็นไปไม่ได้
ถ้าหากต้องเลือกเป็นอย่างใดอย่างหนึ่ง การเป็นที่เกรงขามของประชาชนจะปลอดภัยกว่าสำหรับผู้ปกครอง
เขามีเหตุผลว่าอย่างนี้ค่ะ "Men have less hesitation in offending one who makes himself beloved than one who makes himself feared;
for love holds by a bond of obligation which, as mankind is bad, is broken on every occasion when ever it is for the interest of
the obliged party to break it. But fear holds by the apprehension of punishment, which never leaves men."
คนเรานั้นจะลังเลในการกระด้างเดื่องกับคนที่เขารักน้อยกว่ากับคนที่เขาเกรง เนื่องจากความรักนั้นเป็นสายใยแห่งความรับผิดชอบ
ซึ่งคนเรานั้นจะทำลายเสียเมื่อมีโอกาส หรือเมื่อมีผลประโยชน์มากกว่าถ้าละทิ้งสายใยความรักเสีย แต่ความกลัวนั้นเป็นเครื่องเตือนถึงบทลงโทษ
ซึ่งคนเรานั้นจะไม่มีวันลืมเลย
The Prince ในชื่อหนังสือนี้ ไม่ได้แปลตรงตัวว่าเจ้าชาย แต่เป็นผู้ปกครองซึ่งผูกขาด ซึ่งอำนาจไว้แต่เพียงผู้เดียว
หนังสือเล่มนี้เป็นคนละเรื่องกับ The Little Prince ที่ขายดีกันอยู่นะคะ
ข้อความที่ยกมานี้แปลมาจากภาษาอิตาเลียนอีกที โดย C. E. Detmold และ version ที่อยู่บนชั้นหนังสือของพี่แนทนั้นเป็นของ
Wordsworth Classic of World Literature เป็นหนังสือเล่มบางๆ เพียงหนึ่งร้อยหน้าเศษๆ ที่เขาแปลเป็นภาษาไทยแล้วก็มีนะคะ
แต่เนื่องด้วยพี่แนทไม่สันทัดวงการวรรณกรรมแปลในเมืองไทย พี่แนทจึงไม่ทราบชื่อผู้แปล
และไม่ทราบว่าเขาแปลดีหรือไม่ ลองหาอ่านดูนะคะ
|
