| MAXIMUS: |
Caesar.
ซีซ่า |
| MARCUS: |
Read this.
อ่านนี่สิ |
| MAXIMUS: |
I never acquired the art, sir.
ข้าไม่เคยศึกษาด้านนี้ ท่าน |
| MARCUS: |
Of course. No matter. In this letter I denote my intention to nominate you to stand for the Emperorship after my death. My son is not a moral man. You have known this since you were young. He cannot rule.
จริงสิ ช่างเถอะ ในจดหมายนี้ ข้าได้แสดงเจตนารมย์ที่จะเสนอท่านให้เป็นจักรพรรดิ์หลังจากข้าตาย ลูกชายข้าไม่ใช่คนธรรมดา ท่านก็รู้ดีตั้งแต่เด็ก เขาปกครองคนไม่ได้ |
| MAXIMUS: |
Caesar, I am honored but --
ซีซ่า เป็นเกียรติอย่างมาก แต่ว่า |
| MARCUS: |
For twenty years I have been spilling blood. For twenty years I have written philosophy and ruminated and
conquered. Since I became Caesar I have only had four years without war. Four years of peace in twenty.
So perhaps I can be... forgiven. While I have been fighting, Rome has grown mad and corpulent and
diseased. I did this. And now I shall make it right.
กว่ายี่สิบมาแล้วที่ข้าเสียเลือด เป็นเวลายี่สิบปีที่ข้าเขียนปรัชญาและยึดครอง ตั้งแต่ข้าได้เป็นซีซ่า
มีเพียงสี่ปีเท่านั้นที่ไม่มีสงคราม สี่ปีที่มีความสงบสุขในเวลาทั้งหมดยี่สิบปี บางทีข้าอาจจะได้รับการให้อภัย
ขณะที่ข้าสู้รบอยู่ โรมได้กลายเป็นเมืองที่บ้าคลั่ง ป่าเถื่อนและมีโรคระบาด ข้าทำทุกอย่าง และข้าจะแก้ไขทุกอย่างเอง |
| MAXIMUS: |
Sir, you brought the light of the Gods to barbarian darkness. You brought civilization and justice
to the farthest --
ท่านได้นำแสงแห่งพระเจ้ามาสู่พวกป่าเถื่อนในความมืด ท่านนำอารยธรรมและความเป็นธรรมไปสู่ที่ห่างไกล |
| MARCUS: |
I have brought the sword - nothing more! Rome is far away and we shouldn't be here. What matter
is it to the Gods if we subdue one more tribe of Parthian or Gaul? What matter is it to Rome if a
thousand more barbarians bend to our lash? Winter, Maximus. It's winter now... There was
a dream that was Rome. I can only whisper of it now. Anything more than a whisper and
the dream vanishes. It's so... fragile. The true glory of Rome is in a very fragile idea.
Imagine a place devoted to the rights of the citizen. Where every free man has a voice.
That was the dream... And I fear it will not survive the winter. Let's just whisper here, you and I.
ข้าได้นำคมดาบมา เท่านั้นเอง โรมอยู่ตั้งไกล และเราไม่ควรอยู่ที่นี่ จะมีประโยชน์อันใดต่อพระเจ้าหากเรายึดเผ่าพาร์เธียน
หรือกาลได้ จะมีประโยชน์อันใดต่อโรมหากพวกป่าเถื่อนก้มหัวให้แส้ของเรา หน้าหนาว แมกซิมุส ตอนนี้เป็นหน้าหนาว
มีฝันให้ไปถึงโรม ตอนนี้ข้าได้แต่กระซิบชื่อโรม ถ้าทำมากกว่านั้นความฝันก็จะหายไป มันช่างบอบบาง
ชัยชนะของโรมเป็นเพียงความคิดที่บอบบาง ลองนึกถึงที่ที่ประชาชนมีสิทธิปกครองตนเองสิ ที่เสรีชนทุกคนมีเสียง
นั่นเป็นความฝัน และข้าเกรงว่ามันจะพ้นหน้าหนาวนี้ไป เรามากระซิบกันสองคนเถอะ |
| MAXIMUS: |
Yes, Caesar.
ครับ ซีซ่า |
| MARCUS: |
If the dream is ever to live again the people must have a true voice. The voice I took from them.
That all the Caesars took from them, bit by bit, conquest by conquest. And now that I am dying
I am going to give them that voice again.
หากความฝันจะกลับคืนมา ประชาชนต้องมีเสียงอย่างแท้จริง เสียงที่ข้าชิงมา ที่เหล่าซีซ่ายึดมา ทีละนิด
ครอบครองทีละหน่อย และข้ากำลังจะตาย ข้าขอคืนเสียงให้แก่พวกเขา |
| MAXIMUS: |
You're not dying.
ท่านไม่ได้กำลังจะตาย |
| MARCUS: |
I am, Maximus. It's strange... I find as I near the end I think little of the waning moments around
me... instead I think much of the past... and of the future. How will the world speak my name
in years to come? Will I be known as the philosopher? The warrior? The tyrant? Or will there
be a more golden sounding to my name? Will I be the Emperor who gave Rome back her freedom?
Before I die I will give the people this final gift. I will give them the Senate reborn. The voice of
the people empowered again, as it was always meant to be. It is my design that they will
elect the next Emperor. And I would put forward your name with my backing.
ใช่สิ แมกซิมุส มันช่างแปลก ยิ่งข้าใกล้วาระสุดท้ายเท่าไหร่ ข้าก็คิดถึงสิ่งรอบตัวน้อยลง กลับคิดถึงแต่อดีต
และอนาคตโลกจะเอ่ยถึงข้าอย่างไรในอนาคต ในนามของนักปรัชญา นักรบ หรือขบถ
หรือชื่อข้าจะมีกังวาลเสียงสีทอง ข้าจะเป็นจักรพรรดิ์ผู้ซึ่งให้เสรีภาพแก่โรมหรือไม่ ก่อนที่ข้าจะตาย
ข้าขอให้ของขวัญชิ้นสุดท้ายแก่ประชาชน ข้าจะจัดให้มีวุฒิสภาอีกครั้ง เสียงของประชาชนจะมีอำนาจอีกครั้ง
อย่างที่เคยเป็น อย่างที่ควรจะเป็น ข้าวางแบบให้มีการเลือกตั้งจักรพรรดิ์คนต่อไป และข้าจะเสนอชื่อของท่าน |
| MAXIMUS: |
Caesar, you do me honor -- but your son has pride of place for succession.
ซีซ่า ช่างเป็นเกียรติแก่ข้า แต่ลูกชายท่านมั่นใจว่าจะได้สืบทอด |
| MARCUS: |
You are the son I should have had... Although I fear in my deepest heart that if you had truly been
my son my blood would have polluted you as it did Commodus. We're a cursed bloodline.
We have lived so long in power and depravity that we no longer remember a life without it.
We can no longer even imagine a life without it. Look at me, son. Son... I know that one
grove of your vineyard is worth more to you than all the treasures of Rome. I know one
loving word from your wife is worth more than the accolades of an Empire. But... a fond old man,
who loves you more than he can say, begs you to at least think about what he has said tonight.
ท่านเป็นลูกชายที่ข้าควรจะมี ถึงแม้ว่าข้าจะเกรงว่าหากท่านเป็นบุตรข้าจริง ๆ
เลือดของข้าอาจทำให้ท่านเสื่อมเสียเหมือนคอมโมดัส ครอบครัวของเราถูกสาป
เราอยู่ในอำนาจและการกดขี่ข่มเหงผู้อื่นมานานจนชิน ดูข้าสิลูกชาย
ลูก
ข้ารู้ว่าที่ตารางวาเดียวในไร่องุ่นของท่านมีค่ามากกว่าสมบัติแห่งโรม
ข้ารู้ว่าคำหวานจากภรรยาท่านมีค่ามากกว่าคำเยินยอแห่งจักรวรรดิ์ แต่คนแก่คนนี้
คนที่รักท่านมากกว่าจะเอ่ย ขอร้องให้ท่าน อย่างน้อยคิดถึงสิ่งที่คนแก่คนนี้พูดในคืนนี้ |
| MAXIMUS: |
I shall, Caesar.
ข้าจะตรองดู ซีซ่า |
| MARCUS: |
Ill keep this letter to myself. I hope that with the sunrise you will agree.
And embrace me as a father.
ข้าจะเก็บจดหมายนี้ไว้ ข้าหวังว่าเมื่ออาทิตย์ขึ้น ท่านจะยินดี และกอดรับข้าในฐานะพ่อ |
| MAXIMUS: |
You have always been my father.
ท่านเป็นเสมือนพ่อต่อข้าเสมอ |
