5 March
I have to thank Ping for making me
used to staying late at work. Now I go
home after five even though I finish
work early. It started in the summer
when Ping and I just started to go out.
His factory is way out of town and
finishes at 5.30. During the summer,
I taught until 4 pm on Monday to Wednesday.
I had no class for the rest of the week.
Ping would have to leave work a little bit
early and would come around at 6.30.
sometimes 7, which is pretty late. People
at my office left at 3.30. We knew it didn't
make sense for me to wait around for a ride
home-which is not too far from the uni--and
for Ping to make such a detour. Well,
but at least it's a good excuse for us to
get together. If I already got home, would
it make sense if he wanted to pick me up?
I guess not. Where would I need a ride to?
He didn't want to come over either because
my dog had a fearsome reputation.
(Ping hated it when I said that he was
afraid of my dog.) |
|
๕ มีนาคม
ฉันเห็นจะต้องขอบใจผิงที่ทำให้ฉันชินกับการอยู่ที่ทำงาน
ดึกๆ ตอนนี้ฉันกลับบ้านหลัง 5 โมงถึงแม้ว่าฉันเสร็จงาน
เร็วกว่านั้น มันเริ่มขึ้นเมื่อตอนปิดเทอมฤดูร้อนที่ผ่านมา
ตอนนั้นเราเพิ่งเริ่มคบกัน โรงงานของผิงอยู่นอกเมืองออก
ไปขนาดแม้ววิ่งยังเหนื่อย และเขาเลิกงานตอน 5 โมง
ครึ่ง ฉันสอนจนถึง 4 โมงเย็นของวันจันทร์ถึงพุธ ส่วนวัน
อื่นๆฉันไม่มีสอน ผิงจะออกจากที่ทำงานเร็ว และจะมาถึง
เวลา 6 โมงครึ่ง บางครั้งก็ ทุ่มนึง ซึ่งค่อนข้างเย็น คนที่ทำ
งานฉันเขากลับบ้านกัน 3 โมงครึ่ง เรารู้ว่ามันไม่สมเหตุ
สมผลเลยที่ฉันต้องมารอแกร่วรอคนมารับกลับบ้าน ซึ่ง
บ้านฉันก็อยู่ไม่ไกลเลย และมันก็ไม่สมเหตุสมผลเช่นกันที่
ผิงต้องขับรถอ้อมโลกขนาดนั้น แทนที่จะได้กลับบ้านเลย
หลังเลิกงาน แต่อย่างน้อยมันก็เป็นข้ออ้างที่ดีที่เราจะพบ
กัน ถ้าฉันกลับถึงบ้านแล้ว เขาจะมารับฉันทำไม ฉันจะ
อยากให้คนมารับไปไหน เขาเองก็ไม่อยากมาบ้านฉันนัก
เพราะว่าหมาฉันมีชื่อเสียงว่าเฝ้าบ้านดี (ผิงไม่ชอบให้ฉัน
พูดว่าเขากลัวหมา)
|
|
|
Now Ping is not around any more.
I don't have a reason to stay in my
office until dusk. But where should I go?
I felt this emptiness inside of me,
if not in my schedule. I have nothing
to do in the evening, nor anything to
go home to. So I find a reason to stay
in late. I spend more time in the office
or stay on the net in the computer room.
Even though I didn't really make
progress at work, I feel great as if
I had put in more effort.
|
|
ตอนนี้ไม่มีผิงแล้ว ฉันไม่มีเหตุผลที่จะอยู่ที่ทำงานจนค่ำ
มืด แต่ฉันจะไปไหนดีหล่ะ ฉันรู้สึกโหวงๆ ยังงัยชอบกล
ฉันไม่รู้ว่าจะทำอะไรตอนเย็น กลับไปบ้านก็ไม่รู้ว่าจะกลับ
ไปทำไม ฉันจึงหาเหตุอยู่เย็น ฉันทำงานอยู่ในห้องนานขึ้น
หรือไปใช้อินเตอร์เนตที่ห้องคอมพิวเตอร์ ถึงแม้ว่างานฉัน
ไม่ได้เดินเท่าไหร่ แต่ฉันก็รู้สึกเหมือนกับว่าได้พยายาม
มากขึ้น
|
|
|
I realize that this sound very sad.
It IS sad. But I've got to get into
a new habit, to get over him and
to be able to move on. Whether
I succeed in these things or not,
I still improve myself at work.
Don't cry for me, Bangkok.
I'm okay. Have a good night.
|
|
|
ฉันรู้ว่ามันฟังดูเศร้ามากเลย ก็เรื่องมันเศร้านี่ แต่ฉันต้อง
หาความเคยชินให้กับตัวเองใหม่ ต้องลืมเขา แล้วเริ่มต้น
ใหม่ ไม่ว่าฉันจะทำสำเร็จหรือไม่ก็ตาม ฉันยังได้ทำงาน
มากขึ้น อย่าร้องไห้ให้ฉันเลย กรุงเทพ ฉันสบายดี นอน
หลับฝันดีนะ
|
|
