31 July
There is a candid camera show called Happy Trigger TV. One of the skit they play is answering cell
phones in public places such as on a bus, in a library, in a concert, or on a street. It starts with a
peaceful scene of, say, an art gallery. Nothing happens. Nobody talks much and if they do,
they keep it down. Then a musical tone interrupts the peace. A guy, as if out of nowhere, pulls out a cell
phone, as huge as a 5.5-Q fridge and yells Hello! into it. As he does that everyone turns around.
He continues his phone conversation ignoring the worlds staring eyes. Im in a museum. No! What?
he goes on. It is very funny as heads turn. This is not to annoy the public, but to make fun of phone manias. |
|
๓๑ กรกฏาคม
มีรายการดาราจำเป็นอยู่รายการหนึ่งชื่อว่า Happy Trigger TV มุขที่เขาเล่นอยู่มุขหนึ่งเกี่ยวกับการรับโทรศัพท์ในที่สาธารณะ
เช่นบนรถเมล์ ในห้องสมุดระหว่างคอนเสิร์ต หรือบนถนน เรื่องเริ่มที่ฉากอันสงบสุขของห้องแสดงภาพ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่มีใครคุยกันมากนัก
ถ้าคุยก็คุยกันเบาๆ แล้วก็มีเสียงดนตรีดังขึ้นรบกวนความสงบ ชายคนหนึ่งไม่รู้ว่ามาจากไหน
หยิบโทรศัพท์ใหญ่เท่าตู้เย็นขนาดห้าจุดห้าคิวออกมาแล้วตะโกนว่า "ฮัลโหล" ขณะเดียวกันทุกคนหันมาดูพร้อมกัน
เขาพูดต่อโดยไม่สนใจสายตาของชาวโลกที่จ้องดู "ฉันอยู่ในพิพิธภัณฑ์ เปล่า อะไรน่ะ" ตะโกนอยู่อย่างนั้น
มันตลกมากเวลาที่ทุกคนหันหน้ามามองเป็นตาเดียวกัน มุขนี้ไม่ได้ตั้งใจจะก่อกวนความสงบสุขในที่สาธารณะหรอกนะ
แต่เป็นการล้อเลียนพวกบ้าโทรศัพท์ |
|
|
As I am writing this, I am on the train. It is a 1-hour and 40-minute train ride and I am
sitting opposite a phone addict. She has been talking on the phone since we took off.
She has probably called the whole town to tell them what time she is going to be there.
I wish I had one of those fridge telephones now. I would like to yell into it and tell whomever
on the other end that Im on a train with a big mouth. |
|
|
ขณะที่ฉันเขียนไดอารี่อยู่นี้ ฉันอยู่บนรถไฟ ฉันอยู่บนรถไฟนานชั่วโมงกับอีกสี่สิบนาทีและฉันได้นั่งตรงกันข้ามกับยายบ้าโทรศัพท์
เขาเอาแต่พูดโทรศัพท์ตั้งแต่รถไฟออก เขาคงโทรบอกคนทั้งเมืองเพื่อบอกว่าเขาจะไปถึงกี่โมง ฉันอยากมีโทรศัพท์ใหญ่เท่าตู้เย็นบ้างจัง
ฉันจะตะโกนบอกใครก็ตามที่ฉันคุยด้วยว่าฉันกำลังอยู่บนรถไฟ นั่งใกล้ยายปากมาก |
|
|
Another time, I sat with someone who had an exciting story to tell all of her friends and
couldnt wait until the next time she saw them. I heard her exciting story for over half a dozen
time. Its not that great either. The story was that her boyfriend dropped the shirt that she just bought for
80 pounds. He didnt realize this, of course, until they got to the car. When he found out, he rushed back
to the scene and saw that the 80-pound shirt was run over and covered in oil and mud. Maybe you didnt get
this the first time. Let me tell you again. Her boyfriend dropped the shirt
bla bla. Annoying? Try hearing
it six times. Good night, Bangkok. |
|
|
มีอยู่ครั้งหนึ่ง ฉันนั่งกับคนที่มีเรื่องน่าตื่นเต้นจะเล่าให้เพื่อนๆ ฟังแต่อดใจรอให้เจอกันไม่ไหว ฉันได้ยินเรื่องกว่าหกรอบ
ไม่เห็นสนุกอีกต่างหากเรื่องมีอยู่ว่าแฟนหนุ่มของเขา ทำเสื้อที่เขาเพิ่งซื้อมาราคาแพงแปดสิบปอนด์ตกกลางถนน เจ้าแฟนไม่รู้ตัวหรอก
แต่พอนึกได้เขารีบไปดูที่เกิดเหตุแล้วเห็นว่า เสื้อราคาแปดสิบปอนด์ถูกรถทับเต็มไปด้วยดินและน้ำมัน
เธออาจจะได้ฟังไม่ถนัด ฉันจะเล่าให้ฟังอีกทีแล้วกันแฟนของเขาทำเสื้อตก แล้วก็...น่าเบื่อไหม ลองฟังดูสักหกรอบสิ ราตรีสวัสดิ์จ๊ะกรุงเทพ |
|
