30 April
I'd like to tell you more about Kao.
There are things that need to be told when
it comes to him. As I told you, we were always
together. It's just coincident that we took the
same classes in the first semester. Kao always
walked alone and went to lecture halls alone.
I would call him to sit with my friends and me.
I told you that he was a nice guy. Here's my
photographic memory about him.
|
|
๓๐ เมษายน
ฉันอยากจะเล่าเรื่องก้าวให้เธอฟังอีก เวลาที่พูดถึงก้าว
ฉันอดเล่าเรื่องพวกนี้ไม่ได้เสียที อย่างที่ฉันบอก เราอยู่
ด้วยกันเสมอ มันเป็นเรื่องบังเอิญที่เราเรียนวิชาเดียวกัน
หลายตัวตอนเทอมแรก ก้าวมักจะเดินอยู่คนเดียว และไป
เรียนคนเดียว ฉันมักจะเรียกให้เขามานั่งกับฉันและเพื่อน
ฉันบอกเธอแล้วว่าเขาเป็นคนดี และนี่คือภาพที่ฉันจำได้
เวลาที่นึกถึงก้าว
|
|
|
One day we walked past him on our way
to the canteen. He was going back to his
dorm. I told him to meet me in the canteen
later. When he came, I already bought
something for him. We usually had the
same meal. He always let me order for him.
That evening was like other evenings when
we ate together. However, there was something
wrong with Kao that day. He ate so slowly
and painfully. He didn't even finish off the meal.
Normally he licked the plate clean and you
could put it back on the cupboard.
|
|
วันหนึ่งฉันเดินสวนกับก้าวขณะเดินไปโรงอาหาร
ก้าวกำลังจะกลับหอ ฉันบอกให้เขาไปหาที่โรงอาหาร
พอก้าวมาถึง ฉันซื้อข้าวให้ก้าวเรียบร้อยแล้ว เรามักจะสั่ง
อาหารเหมือนกัน ก้าวให้ฉันทำหน้าที่สั่งอาหารเสมอ
เย็นวันนั้นก็เหมือนกับวันก่อนๆ ที่เรากินข้าวด้วยกัน
แต่วันนั้นก้าวเป็นอะไรไปก็ไม่รู้ ก้าวกินข้าวช้ามาก และดู
เหมือนจะเศร้าๆ เขากินข้าวไม่หมดด้วยซ้ำ ซึ่งโดยปกติ
แล้วเขากวาดเกลี้ยงจานเสร็จแล้วเอาไปเก็บเข้าตู้ได้เลย
โดยไม่ต้องล้าง
|
|
|
The deal was that he had already eaten
when we passed him in front of the canteen.
He was afraid that I would be disappointed
that he didn't wait for me and that I bought
food for him that he didn't want to eat. That's him.
The last thing he'd do is to hurt people's feeling.
He could have just simply told me from the start
and I could finish both of them myself but he didn't.
|
|
|
ความจริงคือ ก้าวกินข้าวแล้วตอนที่เราเดินสวนกันหน้า
โรงอาหาร เขาเกรงว่าฉันจะเสียใจถ้าเขาบอกว่าเขาไม่ได้
รอกินข้าว และฉันก็ซื้อข้าวให้เขากิน ถ้าก้าวไม่กินฉันอาจ
เสียใจ นั่นหล่ะก้าว สิ่งสุดท้ายที่ก้าวจะทำคือการทำร้าย
จิตใจคนอื่น ก้าวน่าจะบอกฉันมาตรงๆ ว่ากินแล้ว ฉันกิน
เองทั้งสองจากก็ได้ ไม่มีปัญหา แต่ก้าวก็ไม่ทำ
|
|
|
Another story that concerns food is that
I always bought him some garlic crackers
when I went home on weekends. I thought he
liked them because he finished them so fast.
Before I knew it, they were gone. You know,
I always use the word 'always' with him.
We have long history together. A semester
had gone by before I found out that he didn't
specially prefer my garlic crackers to any
other food. He liked them because I bought
them for him. "Free," he said.
|
|
|
อีกเรื่องหนึ่งที่เกี่ยวกับอาหารคือ ฉันซื้อขนมปังกระเทียม
ให้ก้าวเป็นประจำตอนที่ฉันกลับบ้านช่วงวันหยุดเสาร์
อาทิตย์ ฉันคิดว่าก้าวชอบ เพราะเขากินเกลี้ยงไม่เหลือ
เช่นกัน ในเวลาที่ทำลายสถิติโลกได้ ฉันมักจะใช้คำว่า
"เป็นประจำ" กับก้าว เราสร้างประวัติศาสตร์อันยาว
นานมาด้วยกัน หนึ่งเทอมผ่านไป กว่าฉันจะรู้ว่าก้าวไม่ได้
โปรดปรานขนมปังกระเทียมของฉันมากไปกว่าอย่างอื่น
หรอก เขาชอบเพราะว่าฉันซื้อมาฝาก "ของฟรี" เขาว่า
อย่างนั้น
|
|
|
Another story involves a reptile.
One Saturday morning we went home
together. We were inseparable.
Our homes are far away. But on weekends,
we will go home together. Sometimes
I'd hang out at his place and went home later.
On Sunday afternoons, I went to his house
and we went to the campus together. Anyway,
we had to get a bus from Jatujak to his house.
When we got on, there was only one seat left.
I sat down, but the girl who sat on the window role
opposite me kept looking at me. She was looking
at me for a while. I tried not to pay attention to her.
A few minutes later, she patted on my shoulder.
I turned around annoyingly and gave her this
'what-do-you-want' look. She pointed to the seat
in front of me. There was a baby snake, who was
about to creep on my legs. I was pinned down to
the spot. I kept my eye on the snake to see where
it was going. A century had passed when Kao finally
pulled me up. He was also shocked not at the snake,
but at the fact that I was scared. He had never seen
me so petrified. What I remember was how shocked
I was, but he was sorry that he couldn't help me.
|
|
|
อีกเรื่องหนึ่งเกี่ยวกับสัตว์เลื้อยคลาน เช้าวันเสาร์ เรากลับ
จากหอด้วยกัน เราตัวติดกันยิ่งกว่าติดด้วยกาวตราช้าง
แยกไม่ออก บ้านเราอยู่คนละโยชน์ แต่ช่วงวันหยุดเราจะ
กลับบ้านด้วยกัน บางครั้งฉันไปเที่ยวเล่นบ้านก้าวก่อน
แล้วค่อยกลับบ้านตัวเองทีหลัง ตอนบ่ายวันอาทิตย์ ฉันไป
บ้านก้าวแล้วเรากลับหอด้วยกัน เช้าวันหนึ่ง เราต้องไปต่อ
รถที่จตุจักรเพื่อไปบ้านก้าว พอเราขึ้นไปบนรถ มันมีที่นั่ง
ว่าที่เดียว ฉันจึงนั่งลง ผู้หญิงที่นั่งแถวริมหน้าต่างมองฉัน
ไม่วางตา ฉันพยายามทำเป็นไม่สนใจ สักครู่ต่อมาเขาก็
มาสะกิดไหล่ฉัน ฉันหันไปมองอย่างรำคาญและเสียมิได้
และมองเขาด้วยสายตาเหมือนจะบอกว่า "อะไรอีกหล่ะ
ทีนี้" เขาชี้ไปที่ที่นั่งข้างหน้าฉัน เจ้างูน้อยตัวหนึ่งกำลังจะ
เลื้อยขึ้นขาฉัน ฉันนั่งติดเก้าอี้ทำอะไรไม่ถูก ฉันจ้องมองดู
งูเพื่อให้รู้แน่ว่ามันจะเลื้อยไปทางไหน เวลาเหมือนจะผ่าน
ไปหนึ่งศตวรรษเห็นจะได้ กว่าก้าวจะได้สติแล้วฉุดฉันลุก
ขึ้น ก้าวช็อคมากแต่ไม่ได้ช็อคเรื่องงูนะ เขาช็อคที่ฉันกลัว
เขาไม่เคยเห็นฉันกลัวอะไรขนาดนี้มาก่อน ฉันจำได้ว่าฉัน
เองทำอะไรไม่ถูก แต่ก้าวกลับรู้สึกเสียใจที่เขาไม่ได้ช่วย
เหลืออะไรฉันเลย
|
|
|
We have a-life-time stories to tell.
People who know me wonder what I like
about Kao. They think Kao is this loser that
I keep rescuing every time he's in trouble.
I'm like his guardian angel. Well, I like him
for him. He's kind and sensitive. He'd never
hurt a single creature. I would introduce him
to you next time we meet.
|
|
|
เรามีเรื่องเล่าเยอะไปหมด เล่าทั้งชีวิตก็ไม่หมด คนที่รู้จัก
ฉันสงสัยว่าฉันชอบอะไรในตัวก้าว พวกเขาคิดว่าก้าว
เป็นคนอ่อนแอที่ฉันต้องคอยประคบประหงม คอยช่วย
เหลือเขาอยู่ตลอด ฉันเปรียบเสมือนเทวดาประจำกาย
ของก้าว ที่ฉันชอบก้าวเพราะว่าก้าวเป็นก้าว ก้าวเป็นคน
ใจดี และมีความรู้สึกอ่อนไหว เขาไม่มีวันทำร้ายอะไรใคร
ได้เลย ไว้ฉันจะแนะนำก้าวให้เธอรู้จักนะ
|
|
