|
25 January
We lost. I have to admit I dont
take defeat very well. Yesterday
Chula beat us two nil. My friends
and I were a little down for the
rest of the evening. Kitty and I went
to the ball game together every year.
This year Kitty didnt really want to go,
thinking shes too old for it. Nonsense.
You can always go if you want to.
Nothing is gonna keep me away
from my stand. Anyway, we went.
I was early so I met many old friends
and students. I realized that many
alumni also went. However, I think
they spent too much time in shopping
malls. So many things went on at
the same time in the stadium,
so sometimes I forgot that there was
a game on. I was not there for the
game anyway. I was there for
the leaders and the cheer club.
When I was in the first year,
I was a staff and worked really hard.
We went to the stadium the afternoon
before the game. We had to
prepared props to be used on
the stand. The staff spent the
night at the uni. My house was near
the uni so I went home and had
to get back to the uni at 4 in the
morning. I was lucky that I got some
sleep. Other staff had to fight with
mosquitoes and had to spend
a long time waiting in front of the
bathroom. We didnt eat well.
We worked hard and didnt get
enough sleep. So you can imagine
how blown off I got when people
on the stand complained about
how hot it was. I looked down on
the first step of the stand.
There was the head of the staff
resting his head on the rail and
below in the tracks stood other staff.
My head stayed up the night before
for a meeting. I didnt remember
seeing him ever eating. Some of
the staff on the tracks had spent
the whole week at the stadium.
I learned that no matter what you
do, no matter how difficult time
youre in, theres always someone
working harder or coping with more
difficult time.
|
|
๒๕ มกราคม
เราแพ้ ฉันต้องยอมรับว่าฉันทำใจยอมรับความพ่ายแพ้ไม่
ได้ เมื่อวานนี้จุฬาชนะเราสองศูนย์ ฉันกับเพื่อนจ๋อยไป
เลยตลอดเย็นวันนั้น กิตกับฉันไปงานบอลด้วยกันทุกปีที่
จริงปีนี้กิตไม่ค่อยอยากไปเท่าไหร่ เขาคิดว่าเขาแก่เกินไป
แล้ว เหลวไหลจริงๆ เราไปได้เสมอถ้าเรายังต้องการไป
ไม่มีอะไรจะมาหยุดฉันไม่ให้ขึ้นแสตนด์ได้หรอกเอาเป็นว่า
เราไปก็แล้วกัน ฉันไปเร็วเลยเจอเพื่อนเก่าหลายคนและ
นักเรียนอีกจำนวนหนึ่ง ฉันเห็นว่ามีศิษย์เก่าหลายคนที่
ยังไปอยู่แต่เขาใช้เวลาเดินห้างนานไปหน่อย ที่สนาม
ทุกอย่างเกิดขึ้นพร้อมกัน มากมายไปหมดจนบางทีฉัน
ลืมไปว่ามีการแข่งบอลอยู่ ฉันไม่ได้ไปดูบอลหรอกฉันไปดู
กองเชียร์กับลีดเดอร์ต่างหากตอนที่ฉันอยู่ปีหนึ่ง ฉันเป็น
สตาฟและทำงานหนักมาก เราไปสนามกีฬาตอนบ่าย
ก่อนวันแข่งขัน เราต้องเตรียมอุปกรณ์ที่ใช้บนแสตนด์
พวกสตาฟต้องนอนที่มหาลัย แต่บ้านฉันอยู่ใกล้ ฉันจึง
กลับไปนอนที่บ้าน แต่ต้องไปมหาลัยตอนตีสี่ ฉันโชคดีที่
ยังได้นอนบ้าง คนอื่นเขาต้องนอนตากยุง และต้องรอคิว
เข้าห้องน้ำตั้งนาน เรากินไม่อิ่ม ทำงานหนักแล้วยังอด
นอนอีก เธอคงนึกออกว่าฉันจะระเบิดอย่างไรเวลาที่คน
ขึ้นแสตนด์บ่นว่าร้อน ฉันมองลงไปที่ขั้นแรกของแสตนด์ซึ่ง
พี่หัวหน้าสตาฟนั่งเอาหัวพิงราวแสตนด์อยู่ และข้างล่าง
ตรงลู่วิ่งมีสตาฟอยู่อีกหลายคน พี่หัวหน้าสตาฟไม่ได้นอน
ทั้งคืนเพราะว่าต้องประชุม ฉันจำไม่ได้ว่าเห็นพี่เขาเคยได้
กินข้าวบ้างหรือเปล่า สตาฟบางคนนอนค้างอยู่ที่สนาม
กีฬาเลยทั้งอาทิตย์ ฉันได้เรียนรู้ว่าไม่ว่าเธอทำอะไรอยู่
ไม่ว่าเราลำบากมากแค่ไหน จะมีคนที่ทำงานหนักและ
ลำบากกว่าเราเสมอ
|
|
|
You may wonder that I dont say
much about yesterdays match
and no comment for the Chula
students. I have been taught that
if I have nothing good to say,
dont say anything at all. I have
nothing to say about them so
I should keep my mouth shut and
go to bed. Goodnight, Bangkok.
|
|
|
เธออาจสงสัยว่าทำไมฉันไม่ค่อยเล่าเรื่องการแข่งขันเมื่อ
วาน และไม่ออกความเห็นเรื่องเด็กจุฬาเลย ฉันถูกสอน
มาว่า หากไม่มีอะไรดีๆ พูด ก็อย่าพูดเลยดีกว่า ฉันไม่มี
อะไรจะพูดเกี่ยวกับคนพวกนี้ ดังนั้นฉันคงต้องหุบปาก
แล้วไปนอนเสียที ราตรีสวัสดิ์จ๊ะ กรุงเทพ
|
|
|
