2 JANUARY
I am teaching Simon some Thai. He is making a reasonable progress.
He has learned how to say that I am fat and stink and that I look like a monkey,
among other insults. Yesterday, he tried to put me down by pointing out the fact that he is a doctor and I am not.
I argued that he was not a proper doctor, just someone with a PhD.
He insisted that he was and enlightened me on the misuse of the word doctor.
|
|
๒ มกราคม
ช่วงนี้ฉันสอนให้ไซมอนพูดภาษาไทย พัฒนาการของเขาก็พอใช้ได้
นอกจากจะเหน็บแนมเป็นแล้ว เขาพูดว่าฉันอ้วนและตัวเหม็นได้
พูดว่าฉันหน้าเหมือนลิงก็ได้อีก เมื่อวานเขาพยายามจะดูถูกฉันโดยการที่ชี้ให้เห็นว่าเขาเป็นด็อกเตอร์
แต่ฉันไม่ได้เป็น ฉันเถียงกลับไปว่าเขาไม่ใช่หมอจริง ๆ สักหน่อย แค่คนที่มีปริญญาเอก
เขาย้ำว่าเขานี่แหละเป็นด็อก และอธิบายให้ฉันกระจ่างแจ้งถึงการใช้คำว่าด็อกเตอร์อย่างผิด ๆ |
|
|
He said and I quote that A dork, with a medical degree who spends 4 years stealing bits
of bodies and hiding them in peoples bag as a joke, is not a doctor.
He is a physician. Someone of high sophistication like myself
who has skilled in a particular field and has a PhD is a proper doctor. As he so humbly explained,
I couldnt refuse to learn. I was not sure whether he was entirely right
or whether there was a difference in British and American English.
However, I find it less confusing to use the two terms as he explained.
|
|
|
เขาบอกว่า ไอ้งั่งที่มีปริญญาแพทย์ และใช้เวลาสี่ปีขโมยศพ แล้วเอาอวัยวะต่าง ๆ
ไปซ่อนไว้ในกระเป๋าชาวบ้านแล้วว่าเป็นเรื่องตลกนั้น ไม่ใช่ด็อกเตอร์ปริญญาเอก แต่เป็นหมอหรือฟิสิเชียน
คนที่มีระดับอย่างตัวผมที่มีความชำนาญในสาขาวิชาใดวิชาหนึ่ง และมีปริญญาเอกต่างหากที่เรียกว่าด็อกเตอร์จริง ๆ
นี่ฉันเอามาเล่าให้ฟังตรงตามคำพูดทุกคำเลยนะ เขาอธิบายอย่างอ่อนน้อมอย่างนี้แล้ว
ฉันก็เถียงไม่ออก ฉันไม่แน่ใจว่าเขาพูดถูกไปเสียหมด หรือว่ามันเป็นการใช้
คำที่ต่างกันของชาวอังกฤษและอเมริกัน อย่างไรก็ตาม ฉันก็เห็นว่ามันไม่งงดี
หากเราจะใช้คำสองคำแยกกันอย่างที่เขาว่ามา |
|
