19 March
I was on the MSN chatting to a friend from Bangkok. Oh, how I miss you, my dear Bangkok.
I told him of the life, or shall I say lack of life, I have out here. The university is great, but
the town is rather quite, too quiet for someone who likes like to bathe in the city life
and who has spent most of her life in a great city like Bangkok. Shops here are
closed at around 5.30 and the buses are pretty irregular. Plus, it's freezing outside.
Now do you get the picture of my life here or shall I go on about my misery?" |
|
๑๙ มีนาคม
ฉันคุยกับเพื่อนที่อยู่กรุงเทพฯ ผ่านทางเอ็มเอสเอ็น เธอรู้ไหมว่าฉันคิดถึงเธอมากเหลือเกินกรุงเทพฯ จ๋า
ฉันเล่าให้เพื่อนฉันฟังเรื่องชีวิต (ที่เหี่ยวเฉา) ในเมืองนี้ มหาวิทยาลัยที่นี่ดี
แต่เมืองค่อนข้างจะเงียบสำหรับคนที่ชอบอาบแสงสีเมืองกรุง และคนที่อยู่ในเมืองเริ่ดๆ
อย่างกรุงเทพมาเกือบตลอดชีวิต ร้านรวงที่นี่ปิดตอนประมาณห้าโมงครึ่ง รถเมล์ก็ไม่ค่อยมี
อีกอย่างข้างนอกหนาวสุดขั้วหัวใจ เธอพอจะเห็นภาพชีวิตฉันในเมืองนี้ไหม หรือ
จะให้ฉันสาธยายชะตากรรมของฉันให้เธอฟังต่อ |
|
|
What I do every day is study. I go to class and study. I sometimes drop by at the library
to look for books or to use the computer. Then I come home and read. That's all in a day,
really. Well, back to the topic of my friend on the MSN. He said it didn't sound like me at all.
He called me 'a social butterfly'. Basically, I go out a lot and have many friends.
I spend half a day answering phone calls. Here, nobody calls me.
That's because I have no friends. |
|
|
ทุกวันๆ ฉันได้แต่เรียนหนังสือ ฉันไปเข้าชั้นเรียน บางทีฉันก็แวะไปห้องสมุดเพื่อหาหนังสืออ่าน
หรือไปใช้คอมพิวเตอร์ แล้วฉันก็กลับมาอ่านหนังสือที่บ้าน นั่นก็หมดวันแล้ว เอาหล่ะ
กลับมาสู่เรื่องที่ฉันเกริ่นไว้เกี่ยวกับเพื่อนที่กรุงเทพ เขาบอกว่าฟังดูไม่ใช่ฉันคนเดิมเลย
เขาเรียกฉันว่า "ผีเสื้อสังคม" พูดง่ายๆ ก็คือ ฉันไปข้างนอกบ่อยและมีเพื่อนเยอะ
ครึ่งวันของฉันหมดไปกับการคุยโทรศัพท์กับเพื่อน ที่นี่ไม่มีใครโทรมาหาฉันสักคน
ก็เป็นเพราะว่าฉันไม่มีเพื่อนเลย |
|
|
That's my choice though. I don't find people worth the effort. I mean I don't want to
know boring people. Nobody impresses me enough for me to start the chit-chat with.
And if I do have mindless friends, I don't think I will be content either. I'm happy with myself.
And if I have to change my attitude, which I don't intend to, and become boring
like those people, why should I mingle with them at all? Good night, Bangkok. |
|
|
แต่ฉันเลือกที่จะเป็นอย่างนี้เอง ฉันไม่เห็นว่ามันจะคุ้มค่าเหนื่อยฉันเลยที่จะไปรู้จักมักจี่กับใคร
ฉันหมายความว่าฉันไม่อยากรู้จักคนน่าเบื่อพวกนั้นหรอก ไม่มีใครทำให้ฉันประทับใจสักคนพอที่ฉันจะเข้าไปจุ๊จิ๊ด้วย
ถ้าฉันมีเพื่อนไร้สติ ฉันคงไม่มีความสุขหรอก ฉันมีความสุขกับตัวฉันดี และถ้าฉันต้องเปลี่ยนทัศนคติของฉัน
ซึ่งฉันไม่ตั้งใจจะทำเช่นนั้น ฉันจะกลายเป็นคนน่าเบื่อเหมือนคนพวกนั้น แล้วฉันจะอยากไปคบเขาทำไม
ใช่มั้ย ราตรีสวัสดิ์จ๊ะ |
|
