19 March
Whether I should give money to beggars
has always been my dilemma. I don't know
whether I am doing the right thing.
On one hand, beggars are a sign of
economic and social problems. I don't know
whether they are homeless or not, but obviously
they don't have a job or at least one that
pays well enough. If I support them,
I support beggary as a whole. If the number
keeps increasing, we will face a big social
problem. I've heard that some of them
work in a gang. The money I give to them
go to the gang leaders and it won't be
much help to the kids I give money to.
I always had this idea that I contribute
to the problem if I give them money.
|
|
๑๙ มีนาคม
ฉันคิดไม่ตกเสียทีว่าควรจะให้เงินขอทานไหม ฉันไม่รู้ว่า
ฉันทำถูกไหม ในแง่หนึ่ง ขอทานเป็นเครื่องบ่งบอกปัญหา
ทางเศรษฐกิจและสังคม ฉันไม่รู้ว่าเขาไม่มีบ้านอยู่หรือ
เป็นพวกจรจัดหรือเปล่า แต่ที่แน่ๆ เขาไม่มีงานทำ หรือไม่
มีงานที่ทำรายได้ได้มากพอ ถ้าฉันช่วยเหลือคนพวกนี้
เท่ากับว่าฉันส่งเสริมให้เขาขอทาน ถ้าจำนวนเพิ่มขึ้น เรา
จะมีปัญหาทางสังคมมากขึ้น ฉันเคยได้ยินว่าพวกนี้ทำ
งานเป็นแก๊ง เงินที่ฉันทำทานไป เด็กพวกนี้ไม่ได้หรอก หัว
หน้าแก๊งเอาไปหมด ฉันเคยคิดเช่นนี้มาตลอด
|
|
|
Lately I've had second thoughts.
I can never prove whether there is
a beggar gang or whether it's just
some story parents tell to scare their
kids and keep them at home. I can
only trust what I see. These people
don't have better things to do. I do
not believe that they do it because
they are lazy. I believe in a person's
dignity. If they have enough to provide
for their physical needs--food, clothes,
house, and medicine--, they will start
thinking of their pride and dignity.
Obviously they are not very proud.
They can wai anyone for small change.
What's more, it doesn't trouble me to
spare five baht for every beggar I see
on the street. My five or even one baht
might be of use to them. I often think
what else I can do for them. But I guess
I'm too selfish to go out of my way
to help them.
|
|
|
แต่พักหลังนี้ฉันเริ่มสงสัยความคิดของตัวเอง ฉันพิสูจน์ไม่
ได้ว่าแก๊งขอทานมีจริงไหม หรือว่าเป็นเรื่องที่พ่อแม่หลอก
ลูกให้กลัวจะได้ไม่ไปไหนไกล ฉันสามารถเชื่อในสิ่งที่ฉัน
เห็นเท่านั้น ฉันไม่เชื่อว่าคนพวกนี้มาขอทานเพราะว่าเขา
ขี้เกียจ ฉันเชื่อในศักดิ์ศรีของมนุษย์ ถ้าเขาสามารถตอบ
สนองความต้องการทางกายภาพของเขาได้ เช่น อาหาร
เสื้อผ้า ที่อยู่อาศัย และยารักษาโรค เขาคงนึกถึงศักดิ์ศรี
และความภาคภูมิใจของตัวเอง แต่ที่แน่ชัดคือคนพวกนี้ไม่
หยิ่งในศักดิ์ศรี เขาสามารถยกมือไหว้คนทุกคนที่เดินผ่าน
มาได้ เพื่อแลกกับเงินเพียงเล็กน้อย นอกจากนี้ ฉันไม่ได้
ลำบากอะไรเลยถ้าฉันจะให้เงินห้าบาทแก่ขอทานทุกคนที่
ฉันเห็น เงินห้าบาท หรือแม้แต่บาทเดียวของฉันอาจช่วย
เขาได้บ้าง ฉันคิดอยู่บ่อยๆ ว่าฉันจะทำอะไรเพื่อเขาได้อีก
บ้าง แต่ฉันคงเห็นแก่ตัวเกินกว่าที่จะลำบากไปช่วยเขา
|
|
|
I have a younger friend. She has
a misfortune because she made
a wrong decision. I think she is only 20.
She is now married with one kid.
She said she had more respect for
beggars than for her husband.
Her husband doesn't do anything.
He's completely useless. At least,
beggars make an effort to beg.
Her words always strike me speechless
because they are true. Begging requires
great efforts. I wouldn't be able to
sit in the sun waiing passers-by.
You might argue that I could say
that because I would never have to.
That's right. I have a choice. But we
have to admit that many people don't.
I don't know whether I help worsen
the problem if I give money to beggars.
I only know that I feel bad about myself
to walk past a disadvantaged person
knowing I could help a bit but ignore
him/her. Do you agree with me?
Good night, Bangkok.
|
|
|
ฉันมีเพื่อนรุ่นน้องคนหนึ่งซึ่งโชคร้ายเพราะตัดสินใจผิด
ฉันว่าเขาคงอายุไม่เกิน 20 เขาแต่งงานและมีลูกแล้ว
เขาพูดว่าขอทานน่านับถือกว่าสามีเขาเสียอีก สามีเขาไม่
ทำอะไรเลย ไม่เคยทำตัวเป็นประโยชน์แก่ใคร อย่างน้อย
ขอทานยังอุตส่าห์ไปขอทาน คำพูดของเขาทำให้ฉันอึ้ง
เสมอ เพราะว่ามันจริง ฉันคงทำไม่ได้หรอก ถ้าให้ฉันไปนั่ง
ตากแดด ยกมือไหว้คนที่เดินผ่านไปมา เธออาจจะเถียง
ว่าฉันพูดได้เพราะว่าฉันไม่มีวันตกอยู่ในสภาพนั้น เธอพูด
ถูก ฉันมีทางเลือก แต่เราต้องยอมรับว่ามีอีกหลายคนที่ไม่
มีทางเลือก ฉันไม่รู้ว่าฉันก่อปัญหาไหมที่ฉันให้เงินขอทาน
ฉันรู้เพียงแต่ว่าฉันคงรู้สึกแย่ถ้าหากเดินผ่านคนที่ด้อย
โอกาสกว่า และรู้ว่าฉันช่วยได้ แต่เพิกเฉยเสีย เธอเห็น
ด้วยไหม ราตรีสวัสดิ์กรุงเทพ
|
|
