18 September
Today I explained the meaning of the word
phobia to my students. Phobia is a fear
that is out of proportion and reason.
As examples, I cited fear of height,
darkness, small space, water and the
color red. Red? Yeah, my students
all laughed at that. Well, that's why it's
called phobia. Do you know someone
who is afraid of birds? What's there
to fear of? Nothing. We all know perfectly
well that it doesn't make sense bur can't
help it. I guess some people associate
red with blood or have some bad
experience about birds. |
|
๑๘ กันยายน
วันนี้ฉันอธิบายความหมายของคำว่า Phobia
ให้นักเรียนฟัง มันเป็นการกลัวเกินกว่าเหตุ
ฉันยกตัวย่างว่าโรคกลัวนี้ได้แก่ กลัวความสูง
กลัวความมืด กลัวที่แคบ กลัวน้ำ และกลัวสีแดง
สีแดงงั้นเหรอ ใช่แล้วนักเรียน ฉันก็หัวเราะเหมือนกัน
เขาถึงเรียกมันว่าโรคกลัวงัยหล่ะ เธอรู้จักใครที่กลัวนก
ไหมหล่ะ นกนี่มันน่ากลัวตรงไหนเรารู้ว่ามันไม่มีเหตุผล
แต่เราก็ควบคุมความกลัวของตัวเองไม่ได้ฉันเดาเอาว่า
คนบางคนคิดว่า สีแดงนั้นเหมือนเลือด หรือ
คนที่กลัวนกก็มี ประสบการณ์ที่ไม่ดีเกี่ยวกับนกกระมัง |
|
|
What do I fear? Me? Okay, I won't lie to you.
I hate not being in control. I hate not knowing.
I hate doing nothing. What can I say besides
that I'm a workaholic? I'm also claustrophobic-mentally.
I do fine in an elevator even in a closet.
I would even be okay in a coffin as long as
nobody is in it with me. I hate crowded elevator.
I hate busy streets. I hate people literally
bumping into me. I hate being surrounded
by strangers. Maybe it's a part of me being
a control freak. I think I have my reasons even
though you call them excuses. I like a sensible
individual but a crowd is a disgusting mingling.
Well, let's not bore you with that since you're
pretty congested yourself. However, I never
hate you. Don't get me wrong. |
|
|
แล้วฉันหล่ะกลัวอะไร เอาหล่ะฉันจะไม่โกหกหรอก
ฉันกลัวเวลาที่ฉันไม่ได้เป็นคนคุมเกม ฉันกลัวการไม่รู้
ฉันเกลียดการอยู่เฉย ๆ ฉันจะพูดอย่างไรดีนะ
ฉันมันเป็นคนบ้างาน ฉันยังกลัวคนอยู่ใกล้ด้วย
ฉันอยู่ในที่แคบอย่างในลิฟท์ได้ อยู่ในโลงก็ได้
ถ้าอยู่คนเดียว ฉันเกลียดลิฟท์ที่มีคนเต็ม
ฉันเกลียดถนนที่มีคนยั๊วเยี้ยไปหมด ฉันเกลียดคนเดินชนฉัน
ฉันเกลียดการอยู่ท่ามกลางคนแปลกหน้า
บางทีอาจเป็นเพราะฉันอยากคุมเกมก็ได้
ฉันคิดว่าฉันมีเหตุผลนะ ถึงแม้ว่าเธอคิดว่าเป็นข้อแก้ตัวก็ตาม
ฉันชอบคนที่มีเหตุผลนะ แต่พอคนมารวมกันเยอะๆ
เขาจะกลายเป็นปีศาจกลุ่มคนทันที ขอโทษทีนะ
ที่ฉันพูดเรื่องน่าเบื่ออย่างนี้ เธอเองก็เป็นเมืองแน่นอยู่แล้วนี่
ถึงอย่างไรก็ตามฉันไม่เคยนึกเกลียดเธอเลยนะ |
|
|
Today is another day that goes by with
me rushing to catch up with my life.
I wish I had 30 hours a day or I could
go on without sleep. There are millions
of things to do and too little time to
get them done. What am I complaining
about? I'm a workaholic. I do it because
I like my work. Good night to you then,
my dear Bangkok. Oh, I forgot that you
never sleep. Have a good night anyway. |
|
|
วันนี้ก็ผ่านไปอีกวันหนึ่ง ฉันอยากให้วันหนึ่งของฉันมี 30 ชั่วโมงจัง
หรือไม่ก็ฉันสามารถทำงานโดยไม่ต้องนอนได้ ฉันจะได้มีเวลาพอ
ที่จะทำทุกอย่างที่ฉันอยากจะทำ ฉันมีอะไรต่อมิอะไรที่ต้องทำ
ตั้งล้านแปดแต่ไม่เคยมีเวลาพอเลย ฉันบ่นทำไมเนี่ย
ฉันชอบทำงานไม่ใช่เหรอ ฉันทำงานมากเพราะฉันชอบทำงาน
งั้นราตรีสวัสดิ์นะจ๊ะ กรุงเทพที่รัก อ้อ ฉันลืมไปว่ากรุงเทพ
ไม่เคยหลับนี่นา ยังงัยก็ราตรีสวัสดิ์แล้วกันนะ |
|
