14 December
Last night I stayed on the phone until 2 am.
I didn't know how I did it but it's true. I was
tired but wanted to talk. Have you ever
had this feelings of not wanting to let go
even though it is perfectly sensible if
you do? Was it someone important?
It WAS someone important. I told you
I just broke up with someone and it was
him. Kill that hope if you have any.
We are not getting back together.
It's better. We wanted to know if the other
is doing all right. It's our decision to get
separated and we know we will be better
off as friends. Friends?! What an evil word!
It's just a disgusting word that we use as
an excuse to keep in contact.
|
|
๑๔ ธันวาคม
เมื่อคืนฉันคุยโทรศัพท์ถึงตีสอง ฉันไม่รู้ว่า
ฉันทำได้อย่างไรแต่ก็ทำไปแล้วฉันง่วงนอน
แต่อยากคุยเธอเคยรู้สึกอย่างนี้บ้างไหมรู้สึกว่า
ไม่อยากปล่อยหูโทรศัพท์ถึงแม้ว่ามีเหตุผลมากมาย
ที่ต้องวางฉันคุยกับคนสำคัญหรือเปล่าเหรอ
เคยเป็นคนสำคัญจ๊ะ ฉันบอกเธอแล้วว่าฉันเพิ่งเลิกกับแฟน
แล้วเมื่อคืนฉันก็คุยกับเขาอย่างมีความหวังลมๆ แล้งๆ
เลย เราไม่กลับมาคืนดีกันหรอกมันดีอยู่แล้วเราแค่อยากรู้ว่า
อีกฝ่ายเป็นอย่างไรบ้าง เราต่างมีส่วนร่วมในการตัดสินใจเลิกกัน
และเรารู้ดีว่ามันจะดีกว่าถ้าเราเป็นแค่เพื่อนกัน เพื่อนงั้นหรือ
มันช่างเป็นคำที่น่ารังเกียจมากเลยนะ มันเป็นคำอ้างที่เราใช้ติดต่อกันต่อไป
|
|
|
Anyway, this morning my students said
I didn't look quite a wake yet. My eyes
felt heavy but my brain was actively
functional. I had a full day at work. At first,
tonight I was supposed to go to a reunion
at the Old English Students Association,
but some of my friends didn't feel connected
to the event. We went to a disco instead.
I was tired again. Two nights in a roll is
rather too much, don't you think? Don't
envy my active social life. It's not that great.
Sitting here and chatting to you is much more fun.
|
|
|
อย่างไรก็ดีเมื่อเช้านี้นักเรียนของฉันทักว่า
ฉันดูเหมือนยังนอนไม่ตื่นตาฉันหนักมาก
แต่สมองของฉันทำงานเต็มที่ ฉันยุ่งทั้งวันเลย
วันนี้ทีแรกเขานัดไปงานเลี้ยงรุ่นที่สมาคมนักเรียนเก่าอังกฤษ
แต่เพื่อนฉันไม่รู้สึกมีส่วนร่วมกับงานนี้เท่าไหร่
เราเลยไปดิสโก้แทนฉันเหนื่อยอีกแล้วสองคืนติดกันแล้วนะ
มันออกจะมากไปนิดเธอว่าอย่างนั้นมั้ยอย่าอิจฉาฉันเลยนะ
มันไม่ดีนักหรอกนั่งคุยกับเธออย่างนี้สนุกกว่าตั้งเยอะ
|
|
|
I have been keeping a secret from
some friends. Ping and I was in a relationship
for about 6 months, but we never told anyone.
There's no need to make an annoucement.
I told my friends and he told his friends but
we never told friends that we share. Today
I'm meeting Lek, one of the people in our social
group. Some of my friends will come along and
I have to tell not to mention Ping because
.
I don't want Lek to know about us. I feel bad
to have to lie or to cover up another lie or secret.
I know one day it will slip but not today.
Ping and I was together but we broke up.
We still talk and if we have to appear in the
same social event we will talk. Before we
acted as if we were just friends because
we didn't want others to know. Now we will
have to act the same so that no one knows
that anything ever happens between us.
The major point of not letting Lek know is
that I don't want her to feel pity for me.
I don't want her to know that I'm actually
very sad. I don't want this to get to Ping.
It might weaken him and he might come
back to me if he feels responsible.
I want none of this to happen. I also
don't know want I want to happen. Life is
complicated and this is my life. At least
I have one. Good night, Bangkok.
|
|
|
ฉันกำลังมีความลับกับเพื่อนผิงกับฉันคบกันมา 6 เดือนแล้ว
แต่เราไม่เคยบอกใคร เราไม่จำเป็นต้องประกาศให้ใครรู้
ฉันบอกเพื่อนฉันส่วนเขาก็บอกเพื่อนเขา แต่เราไม่เคยบอก
กับเพื่อนที่เป็นเพื่อนของเราทั้งสองคนเลยวันนี้
ฉันมีนัดกับเล็กที่อยู่ในกลุ่มของพวกเราเพื่อนของฉันจะไปด้วย
และฉันต้องเตี้ยมกับเพื่อนฉันไม่ให้บอกเรื่องของฉันกับผิง
เพราะว่า
ฉันไม่อยากให้เล็กรู้เรื่องเราฉันรู้สึกแย่
ที่ต้องโกหกหรือปกปิดความผิดหรือข้อความโกหกอื่นฉันรู้
ว่าวันหนึ่งเขาก็ต้องรู้แต่ขออย่าให้เป็นวันนี้เลยนะ ผิงกับฉันคบกัน
แต่ตอนนี้เลิกกันแล้วเรายังคุยกันอยู่ และหาก
ต้องไปเจอกันในกลุ่มสังคมเราก็ยังคุยกันอยู่แต่ก่อนเรา
ทำเหมือนกับว่าเป็นเพื่อนกันเฉยๆ ตอนนี้เราก็ยังทำตัว
เหมือนเก่าราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่มีใครรู้ว่าแต่ก่อน
เราเคยเป็อย่างไรประเด็นหลักของเราที่ฉันไม่อยากให้
เล็กรู้ก็คือว่าฉันไม่อยากให้เล็กสงสารฉัน ฉันไม่อยากให้เธอรู้ว่า
ฉันกำลังเศร้าอยู่ฉันไม่อยากให้เขาบอกผิง
มันอาจทำให้เขาอ่อนไหวและเขาอาจกลับมาเพราะว่า
รู้สึกรับผิดชอบต่อความรู้สึกของฉัน ฉันไม่อยากให้สิ่งเหล่านี้
เกิดขึ้นชีวิตนี้ช่างซับซ้อนจริงๆ แต่นี่ก็เป็นชีวิตฉันอย่าง
น้อยฉันก็ยังมีชีวิตอยู่ ราตรีสวัสดิ์จ๊ะกรุงเทพ
|
|
