13 September
I feel useless every time I attend a lecture or seminar.
I listen to distinguished guest speakers. I look around
the auditorium to see many well-known faces. I look back
at myself and think I do not deserve to be among them.
These people have work of a lifetime. I'm a nobody.
I'm an airhead. I don't even read enough. These people
have worked so hard that they make me feel useless.
I have lived a life that is not suitable for a university lecturer.
I live a life of a teenaged girl who goes to work and pretends
to know what she is talking about.
|
|
๑๓ กันยายน
ฉันรู้สึกตัวว่าไร้ค่าทุกครั้งที่ฉันฟังเลคเชอร์หรือสัมมนา
ฉันฟังวิทยากรคนดัง ฉันมองไปรอบห้องประชุม เพื่อมองดู
หน้าคุ้นๆ หลายคน ฉันหันมามองตัวเองแล้วคิดว่าฉันไม่คู่
ควรที่จะอยู่ท่ามกลางคนพวกนี้เลย คนเหล่านี้ทำงานมา
ชั่วชีวิตแต่ฉันมันไม่ใช่คนสำคัญอะไร ฉันไม่ฉลาด อ่านก็
น้อย คนเหล่านี้ตั้งใจทำงานหนักมากจนพวกเขาทำให้ฉัน
รู้สึกไร้ค่าฉันทำตัวไม่สมกับเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย
เลย ฉันเป็นแค่คนที่ทำตัวเหมือนเด็กวัยรุ่นที่ไปทำงาน
แล้วก็แสร้งทำเป็นว่ารู้ตัวว่าพูดเรื่องอะไรอยู่
|
|
|
I thought of quitting my job. It's not fair for my students
to have me as a teacher. What can they learn from me?
I'm not qualified. What would I do after I quit-I ask myself.
I would stay home and read to broaden my world. Then
what is the point of improving your mind without having
anyone to share it with? I'd better not quit my job at the
uni because people would kill for my position and it won't
be fair for those people who were not chosen if I walk away
only a few years after getting what they didn't.
|
|
|
ฉันคิดถึงเรื่องลาออกจากงาน มันไม่ยุติธรรมต่อนักเรียน
ของฉันเลยที่ได้ฉันเป็นอาจารย์ ฉันจะสอนอะไรเขาได้ ฉัน
มีคุณสมบัติไม่เพียงพอ แล้วฉันจะไปทำอะไรหากลาออก
ไปแล้ว ฉันถามตัวเอง ฉันจะนั่งอ่านหนังสืออยู่บ้านเพื่อ
พัฒนาตัวเองให้รู้จักโลกกว้างขึ้น แต่มันจะเกิดประโยชน์
อันใดหากฉันรู้แล้วไม่เล่าต่อให้ใครฟัง ฉันไม่ลาออกจาก
งานดีกว่า เพราะว่ามีคนตั้งมากมายคงยอมตายเพื่อที่จะ
ได้งานแบบฉัน มันไม่เป็นการยุติธรรมสำหรับคนที่ไม่ได้
รับเลือก หากฉันจะละทิ้งมันไปเพียงไม่กี่ปีหลังจากที่ได้
มันมา
|
|
|
I come up with new plans to improve myself.
I will read a lot. I should read at least one book a day.
Wait a minute. Maybe that's too ambitious. I'd rather
not set too high a goal and set myself up to disappointment.
Maybe a book in two days sounds more reasonable.
Or perhaps one book a week. Let's not have any
pushing goal at all. Let's just say that I will read more.
Good night, Bangkok.
|
|
|
ฉันได้วางแผนพัฒนาตนเอง ฉันตั้งใจว่าจะอ่านหนังสือวัน
ละหนึ่งเล่มเป็นอย่างน้อย เดี๋ยวก่อน ฉันอาจหวังสูงเกินไป
ฉันไม่ควรตั้งเป้าหมายไว้สูงเกินจริง มิเช่นนั้นฉันคงผิด
หวัง เอาเป็นว่าอ่านหนังสือหนึ่งเล่มภายในสองวันแล้วกัน
ค่อยฟังดูสมเหตุสมผลหน่อย หรือว่าสัปดาห์ละเล่มดีนะ
เอาเป็นว่าอย่าตั้งเป้าหมายให้กดดันตัวเองดีกว่า ตกลง
เป็นว่าฉันจะอ่านหนังสือมากขึ้นแล้วกัน ราตรีสวัสดิ์
จ๊ะกรุงเทพฯ
|
|
