1 September
I went to Clark's last night. He invited us over
for some wine and cheese and that's exactly
what we had. Seven people were there three
couples and a me! Don't be sorry for me because
I'm not. I love my single life. I enjoy being with
myself not by myself. Anyway, at one point Tom
looked at me from across the table, gave me a
picking up wink, and the Thai equivalent of "What
the hell are you looking at?" The ladies froze.
Clark looked at his girl and laughed off the tension.
Priew said it's impolite and she went on and on
about how farangs like to learn bad words and
well they learn them. At the end she looked at how Clark,
who was guilty of being Tom's friend and by them
was under the thumb, and said "Do you understand?
You fucking answer me when I talk to you." Everyone
was cracked up at this point. |
|
๑ กันยายน
เมื่อคืนฉันไปบ้านคลากมาเขาเชิญเราไปที่บ้าน
เพื่อดื่มไวน์กับชีส แล้วเราก็กินกันแค่นั้นจริงๆ
มีคนไปทั้งหมด 7 คนเป็นสามคู่บวกฉันอีกหนึ่งคน
ไม่ต้องสงสารฉันหรอกเพราะฉันไม่รู้สึกสงสาร
ตัวเองแม้แต่นิด ฉันรักชีวิตคนโฉด
เอ้ยคนโสด
ของฉัน ฉันชอบ เอาเถอะมีตอนหนึ่ง ที่ทอมซึ่ง
นั่งตรงข้ามกับฉัน มองแล้วก็หรี่ตาโปรยเสน่ห์
ให้ฉัน แล้วพูดว่า "มองอะไรวะ" สุภาพสตรีทุกคน
นั่งนิ่ง คลาสกมองหน้าแฟนตัวเองแล้วหัวเราะ
เพื่อคลายความตรึงเคลียด เปรี้ยวบอกว่าพูด
แบบนี้ไม่สุภาพและพร่ำบ่นว่า ฝรั่งชอบเรียน
คนหยาบและเรียนได้เร็วเสียด้วย พอพูดจบก็
หันไปถามคลากซึ่งผิดโทษฐานที่เป็นเพื่อน
กับทอมและถูกแฟนข่มจนหงอว่า "เข้าใจมั้ย
พูดด้วยทำไมไม่ ตอบวะ" ทุกคนหัวเราะกลิ้งเลยค่ะ
|
|
| It's Clark's queue to say how unfair this was.
It's a double standard. When farangs say it, it's rude, but when
Thais say it, it's cute and considered a joke. That's true though.
We laughed because it's a mischievous act and we do get pleasure
from doing something we are not supposed to do. The irony was also
funny too. Priew was talking how we should refrain from rude words,
but at the end she did it herself. |
|
ตอนนี้ก็ถึงคิวคลากบ่นถึงความไม่ยุติธรรมที่
เรียกว่าdouble standard พอฝรั่งพูด
กลับเป็นคำหยาบ ถ้าคนไทยพูดมันก็ฟังดูน่ารัก
และกลายเป็นเรื่องล้อเล่นในหมู่เพื่อนฝูงไป
ซึ่งก็จริง เราหัวเราะเพราะตอนที่ได้ ทำแหกกฏและ
รู้สึกสนุกดี อีกอย่างเปรี้ยวสอนว่าไม่ ควรพูดคำหยาบ
แต่ตอนจบตัวเองกลับพูดเสียเอง
|
|
| Talking about double standard, Thailand is full of that.
Even though I'm the benefited group, I can never force
myself to take advantage of it. When you go to the
National Museum, you pay 50 baht to get in if you're
a foreigner. I pay only 20 baht just because I'm Thai.
The fact that I'm a Thai citizen gives me the right to
a 30 baht discount. When I go abroad the admission
is divided into categories of students, adults, seniors,
and groups: no skin color on the list. |
|
พูดถึงความไม่ยุติธรรมแล้วเมืองไทยมีอยู่เต็ม
ไปหมด ถึงแม้ว่าฉันจะเป็นกลุ่มที่ได้รับประโยชน์
แต่ฉันไม่อยากถือโอกาสสักนิด ถ้าคุณไป
พิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติ คุณต้องเสียค่าเข้า 50 บาท
ถ้าคุณไม่ใช่คนไทย ฉันจ่ายแค่ 20 บาท เพราะฉันเป็นคนไทย
การที่ฉันเป็นคนไทยทำให้ ฉันได้ส่วนลดถึง 30 บาท
ตอนที่ฉันไปต่าง ประเทศ ค่าเข้าชมสถานที่ต่างๆ แบ่งเป็นนักเรียน
ผู้ใหญ่ ผู้สูงอายุและหมู่คณะไม่เห็นมีใครเอาสีผิว
มาเป็นบรรทัดฐานวันค่าเข้าชม
|
|
| In the afternoon I went to the plant market near Tewet.
I bought a pot of peritonea. My friend Ralph bargained
for me from 120 down to 100 baht. I would have done
the same. As the shop lady wrapped up my plants,
she said she wouldn't sell it at this price unless
it wasn't for him. Wait a minute, I was buying them.
I paid for them. What had it got to do with him? I thought.
She continued that Ralph's Thai was impressive and
that's why she sold them at a special price. That's crap!
I'm fluent in English too even though not with the
BBC accent, but no boasting I'm pretty close to CNN.
I bought the plants and got on with my life in this
double standard world. That was my day. How was yours?
Did you get covered up in smoked again? You, poor thing.
Whatever you do, don't rain on me tomorrow.
Good night, Bangkok. |
|
เมื่อตอนกลางวัน ฉันไปตลาดขายต้นไม้ แถวเทเวศน์
มาฉันซื้อพริโทเนียมากระถางหนึ่งราฟเพื่อนฉัน
ต่อราคาให้ฉันจาก 120 บาท เหลือ 100
บาท ถ้วน ฉันก็จะต่ออย่างนั้นเหมือนกัน ขณะที่
คนขายห่อต้นไม้ให้เขาพูดว่าถ้าไม่ใช่ว่าเขาต่อ
จะไม่ลดราคาให้เป็นพิเศษอย่างนี้ เดี๋ยวก่อน
ฉันเป็นคนซื้อฉันเป็นคนจ่ายเงินมันไปเกี่ยวอะไร
กับเขาด้วยฉันคิดในใจ แล้วคนขายก็พูดต่อว่า
ราฟพูดภาษาไทยคล่องมากเขาจึงลดให้เป็นพิเศษ
ทุเรศมาก ฉันก็พูดภาษาอังกฤษคล่อง เหมือนกัน
ถึงแม้ว่าจะไม้ได้สำเนียงแบบ บีบีซีก็เถอะ แต่ก็
ใกล้เคียงกับซีเอ็นเอ็นไม่น้อยอย่าหาว่าคุย ฉันซื้อ
ต้นไม้แล้วก็ใช้ชีวิตของฉันต่อไปในโลกที่ไม่ยุติธรรม
นี้ นั่นหล่ะวันหนึ่งของฉัน แล้วคุณหล่ะเป็นอย่างไร
บ้าง โดนควันกลบอีกตามเคยหล่ะสิ น่าสงสารจัง
ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม พรุ่งนี้อย่าทำฝนตกใส่ฉันหล่ะ
ราตรีสวัสดิ์ กรุงเทพฯ
|
|
