| Tida : |
Nut, you wouldn't believe what
just happened! |
| Nut : |
In Jane's office, where you have just been?
Nothing very much I believe. |
| Tida : |
You are wrong! She seriously had a go at me
about some small errors in the report I wrote last month. |
| Nut : |
What else is new? |
| Tida : |
She threatened me that she would report it
to the MD and I swear I can get fired for this. |
| Nut : |
No way! |
| Tida : |
Then, some guy walked in delivering Jane a
big bunch of flowers. |
| Nut : |
No way! |
| Tida : |
Yes, she was quite shocked and forgot altogether
that I was there. So I
slipped out. |
| Nut : |
So, you were saved by the bell. |
| Tida : |
Yes. That was very close. |
| Nut : |
By the way, you owe me 500 baht for those
flowers. I sent them in because I knew you were in trouble. |
|
ระฆังช่วยเอาไว้ได้
|
| ธิดา : |
นัท เธอไม่เชื่อแน่ว่าเกิดอะไรขึ้น |
| นัท : |
ในห้องทำงานเจนน่ะหรือ ที่เธอเพิ่งออกมานี่นะ
ฉันว่าไม่มีอะไรมากหรอก |
| ธิดา : |
ผิดถนัด เขาเล่นงานฉันใหญ่แค่ข้อผิดพลาดเล็กน้อย
ในรายงานที่ฉันเสนอ ไปเมื่อเดือนที่แล้ว |
| นัท : |
มีเรื่องอะไรใหม่ ๆ จะเล่าไหม |
| ธิดา : |
เขาขู่ว่าจะรายงานเรื่องนี้ให้ผู้อำนวยการทราบ
ฉันสาบานได้เลยว่าเขาเอาจริงและทำให้ฉันโดนไล่ออกได้แน่ |
| นัท : |
ไม่มีทางหรอก |
| ธิดา : |
แล้วนายคนหนึ่งก็เดินเข้ามา เอาดอกไม่ช่อใหญ่มาส่งให้เจน |
| นัท : |
ไม่มีทาง |
| ธิดา : |
มีสิ เขาช็อคมากจนลืมว่าฉันอยู่ในห้องด้วยเลย
ฉันเลยแอบหนีออกมา |
| นัท : |
เธอได้ระฆังช่วยเอาไว้ได้ทัน |
| ธิดา : |
ใช่ เกือบไปแล้วสิ |
| นัท : |
อ้อ นี่เธอติดเงินฉัน 500 บาท ค่าดอกไม้ ฉันเป็นคนส่งเอง
เพราะฉันรู้ว่าเธอโดนเล่นงานแน่ |