Grammy Awards
๑ เม.ย. ๔๓
สวัสดีครับ
Alphabetize
ดำเนินมาถึงลำดับที่ 9 แล้วนะครับ ในลำดับที่แล้วๆ มามีความคิดเห็นเป็นอย่างไรก็บอกกันมาได้ที่
bkk@bkkonline.com นะครับความคิดเห็นของทุกท่านเป็นประโยชน์อย่างยิ่งสำหรับ
Column นี้ครับ
เมื่อปลายเดือนกุมภาพันธ์ที่ผ่านมา
มีการประกาศผลรางวัลทางด้านการดนตรีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของโลก และเป็นที่จับตามองของบรรดาคนทำงานด้านนี้
ตลอดจนลูกค้าลูกขายที่รอดูว่าอะไรน่าซื้อน่าหาน่าเสียสตางค์แลกเอามาชื่นชมกัน ซึ่งเรื่องราวของรางวัลนั้น
จะเป็นเรื่องที่ Alphabetize นำมาบรรจุไว้ในลำดับที่ 9 ที่อักษรตัว G
ของเราครับ เรื่องของ Grammy Awards
Grammy Awards คือรางวัลทางด้านการดนตรีที่ถือได้ว่าเป็นที่ยอมรับ
และเป็นที่ใฝ่ฝันถึงของคนดนตรีทั่วโลกทีเดียวเชียว อันเนื่องมาจากว่า ถ้าใครก็ตามทำงานด้านดนตรีแล้วมีตรารางวัล
Grammy การันตีเอาไว้ เขาว่ากันว่านั่นเป็นสุดยอดแห่งงานประเภทนั้นๆ และพร้อมที่จะทำยอดขายได้ถล่มทลาย
(ซึ่งจริงๆ แล้วอีตรงยอดขายนี่แหละ ที่น่าจะเป็นสุดยอดความใฝ่ฝันของเจ้าของงาน!!!)
ใครต่อใครที่ทำงานด้านนี้ต้องรู้จักชื่อ Grammy Awards หรืออย่างน้อยก็ต้องได้เคยผ่านหูผ่านตากันมาบ้างแหละ
เพราะเขามีการประกาศผลรางวัลกันมาเนิ่นนานกาเลตั้งแต่ปี พ.ศ. 2501 โน่น แล้วก็ทำต่อเนื่องกันมาทุกปีเสียด้วย
ในเมื่อเป็นเจ้าประจำขนาดนี้ คนดนตรีทั้งหลายจะไม่รู้จักได้ไง (ถึงไม่รู้ก็ต้องทำเป็นรู้ ไม่งั้นเชยแย่
อายเขาตายเลย
.)
อย่างที่ว่าไว้ กิจกรรมการแจกรางวัลนี้มีมานานร่วม 40 กว่าปีแล้ว
โดยการเริ่มต้น เขาเริ่มด้วยการจัดตั้งองค์กรขึ้นมาเมื่อปี พ.ศ. 2500 (1957) นู่นแน่ะ โดยใช้ชื่อว่า
The National Academy of Recording Arts & Sciences หรือ The Recording Academy
โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อการดูแล และปรับปรุงคุณภาพงานดนตรีตลอดจนคนดนตรีทั้งหลาย
ใครทำดีก็ได้รางวัลที่ชื่อ Grammy Awards ไปครอง ใครทำไม่ดีก็อด จนถึงใครทำชั่ว
โดนกระหน่ำทำทัณฑ์เสียด้วย เพราะว่าองค์กรนี้จะเป็นตัวแทนของกลุ่มผู้ปกป้อง และรักษาสิทธิทางปัญญาในทุกด้าน
ไม่ว่าจะเป็นการแอบอัดเพลงชาวบ้านเขา การละเมิดลิขสิทธิ์ต่างๆ
หรือในแง่ของคนทำเพลงเองก็ต้องผ่านการเซ็นเซอร์จากองค์กรนี้ด้วยเช่นกัน โดยเรื่องของกฎระเบียบต่างๆ
นานาเหล่านี้ ทางองค์กรเป็นผู้ริเริ่มสร้างขึ้นแล้วรวบหัวรวบหางให้คนอื่นยอมรับและปฏิบัติตาม
ซึ่งปรากฏว่าทุกคนเห็นดีเห็นงามกันไปทั้งสิ้น กฎที่องค์กรนี้ตั้งขึ้นก็เลยกลายเป็นกฎสากลในทางดนตรีไปซะเลย
.
( คุณครูไหวมาเอง ว่างั้นเหอะ!!!)
อันเนื่องมาจากว่ามีคนเขานับหน้าถือตายอมรับปฏิบัติตามกฎที่ตั้งขึ้นแล้ว
ทางองค์กรก็เลยมีกำลังใจ (และกำลังทรัพย์สนับสนุนจากหลายฝ่าย) ที่จะสร้างคุณงามความดีให้สังคม (ดนตรี)
ดังนั้น จึงได้มีการเข้าร่วมกับสถาบัน Music Educators National Conference และ The National Association of Music Merchants
ก่อตั้งสถาบันทางการศึกษาด้านดนตรีที่มีชื่อว่า National Coalition for Music Education
ขึ้นมาโดยความร่วมมือจากรัฐต่างๆ ถึง 50 รัฐในอเมริกาส่งเสริมความรู้ด้านต่างๆ
ทางการดนตรีให้ชุมชนทั่วไป และในสถานศึกษาต่างๆ ทั้งในและนอกประเทศ
ซึ่งมีผลให้ทางองค์กรมีอิทธิพล และอำนาจสูงสุดในเรื่องการดนตรีแขนงต่างๆ
รวมทั้งการดูแลแก้ไขทั้งหลายทั้งปวงด้วย
.เป็นไงล่ะ งานใหญ่เลยสิทีนี้ ยัง
ยังใหญ่ไม่พอ
เพราะงานใหญ่จริงที่เป็นที่จับจ้องจองตั๋วกัน ก็คืองานการประกาศผลรางวัลดั่งว่าซึ่งจะช้าไปใย
เริ่มต้นปีใหม่เขาก็เริ่มจัดกันเป็นครั้งแรกเลยคือในปี พ.ศ. 2501 (1958)
สำหรับเรื่องการตัดสินรางวัลนั้น
เพื่อมิให้เป็นที่ครหานินทากันได้ในเวลาต่อมา จึงได้มีการตั้งระเบียบไว้ว่าทางองค์กรจะไม่ได้เป็นผู้ตัดสินชี้โชะลงไปแต่เพียงผู้เดียว
เดี๋ยวจะออกแนวฮิตเลอร์เล็กน้อยซึ่งจะดูไม่งาม แต่จะใช้วิธี Vote คะแนนลับกัน
โดยผู้ที่จะมาเป็นสมาชิกในการ Vote นี้ ก็จะเป็นเหล่าผู้รู้ทางการดนตรีทั้งหลายและบริษัทอัดแผ่นที่เสนอตัวเข้ามา
แต่เขาไม่ได้รับสุ่มสี่สุ่มห้านะจ๊ะ เขามีกรรมการพิจารณาคัดเลือกว่าอีตาคนนี้เหมาะ อีตาคนนั้นไม่เหมาะ
แล้วก็ชี้แจงรายละเอียดกันไป หลังจากนั้นเมื่อได้สมาชิกที่จะลงคะแนนแล้วจึงจะมาถึงขั้นตอนต่อไปของการลงคะแนน
เพราะเหตุว่า ความหลากหลายทางด้านการดนตรีมันมีเพียบ
จึงทำให้ขั้นตอนแรกของเหล่าสมาชิกที่จะมาคัดเลือกนั้น ไม่ใช่คัดเลือกว่างานชิ้นไหนดีเด่นสมใจหรือไม่
แต่จะเป็นการคัดเลือกว่า งานที่มีออกมาทั้งปีนั้น ควรจะแยกประเภทอย่างไรเพราะเพลง 1 เพลงอาจถูกจำกัดเข้าประเภทต่างๆ
ได้หลากหลาย ยกตัวอย่าง (มั่วๆ) เช่นเพลงลมหายใจ ของสมเกียรติ อริยชัยพานิช ที่ให้ต๊งเหน่งร้องอาจถูกจำกัดความ (มั่วๆ)
ได้ดังนี้ คือเนื่องจากเป็นเพลงฮิตติดตลาดเหลือประมาณ เนื้อหาไม่ซับซ้อน จำง่าย ร้องตามก็ง่ายเพลงนี้จึงจะได้เข้าชิงชัยในฐานะ
Best Pop Song ในขณะเดียวกัน ต๊งเหน่งคนร้องก็จะได้เข้าชิง Best Pop Vocal Performance, Female ด้วย
แต่เนื่องจากลีลาการร้องของต๊งเหน่งเธอออกแนว Jazz เธอก็เลยจะได้เข้าชิง Best Jazz Vocal Performance, Female
ไปพร้อมๆ กัน แล้วในเพลงแอบมีการพูดตามจังหวะไปในระหว่างเพลงด้วย ซึ่งดีเหลือหลายเพราะเหลือเกิน
อย่ากระนั้นเลยให้มันชิง Best Rap (Words) Performance ด้วย ซึ่งก็เลยมีผลทำให้เพลงนี้ ได้เข้าชิง
Best Rap Song อีกต่างๆ แต่ทีนี้ดนตรีเนี่ยนาฟังมาฟังไปมันเข้าข่าย
อันดับต่อไป เมื่อได้หมวดหมู่เพลงมาแล้ว
ทีนี้ก็ต้องมาให้คะแนนกันโดยคะแนนที่ให้นี้ จะไม่มีการคำนึงถึงยอดขายหรือความนิยม-ความดังใดใดทั้งสิ้น
ว่ากันแต่เรื่องฝีไม้ลายมือ ลายเท้ากันไปเท่านั้น และคะแนนนี้จะถือเป็น "ของลับ" ห้ามอวดกัน
ห้ามปรึกษากัน ห้ามเมาท์กันเด็ดขาด เพราะเขาเรียกมันว่า "คะแนนลับ"
แต่คะแนนลับขั้นนี้ ไม่ใช่ขั้นชี้ขาดว่าใครจะได้ไม่ได้อย่างไร เป็นเพียงคะแนนที่จะตัดทอนชิ้นงานลงให้เหลือเพียงผู้เข้ารอบประเภทละ
5 รายเท่านั้น แล้วจึงจะมาถึงขั้นตอนสุดท้าย คือการนำแต่ละ 5 รายนั้นมาพิจารณากันอีกทีว่าจะให้รางวัลใครดีเป็นอันเสร็จสิ้นกระบวนการ
(กันไปได้ซะที
.เฮ้อ)
แต่ละกระบวนการแต่ละขั้นตอน
โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนคัดแยกหมวดหมู่นั้น เพลงจะถูกนำมาให้พิจารณาโดยผู้เชี่ยวชาญเฉพาะสาขาอย่างละเอียดถี่ถ้วน
แล้วแบ่งแยกประเภทออกไป ซึ่งก็มีทั้ง Rock, R&B, Jazz, Country, Gospel และอื่นๆ อีกแยะ
ซึ่งต่อมาความหลากหลายมีมากขึ้น มีการสร้างงานแปลกใหม่ขึ้น ก็จะมีพวก New Age, Heavy, Rap
ตามกันออกมาอีก แต่ที่มีอยู่แน่ๆ ตลอดมาตั้งแต่เริ่ม ก็คือพวก Classical ทั้งหลาย
และที่น่าชื่นชมมาก ก็คือมีการให้รางวัลสำหรับเพลงหรือดนตรีเพื่อเด็กๆ ด้วย
.. น่ารักจังเลย
อ้อ
นอกจากนี้ก็ยังมีรางวัลพิเศษซึ่งถือเป็นรางวัลเกียรติยศอีกด้วย เช่น Lifetime Achievement Awards,
Trustees Awards, Hall of Fame Awards แม้กระทั่ง The Grammy Legends Awards ก็มีด้วยเช่นกัน
คราวหน้าจะมาขุดคุ้ยซากเก่าๆ ของรางวัลนี้
ตั้งแต่ปีแรกให้ชมกันนะครับ แต่คงไม่ครบทุกรางวัลหรอกเอาแค่ที่น่าสนใจพอ ถ้าอยากรู้อยากดูอดใจรอไปอีก 1 สัปดาห์นะครับท่านผู้ชม
..
แล้วพบกันใหม่ใน
Alphabetize สัปดาห์หน้านะครับ
สวัสดีครับ